ΤΕΛΕΤΗ ΑΦΗΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ 2026 | Ιεροσόλυμα |Holy Fire Ceremony | Easter 2026| Церемония Святого Света

 

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΚΩΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ: Το κάλεσμα του Χριστού, στη ζωή του κάθε ανθρώπου!!!

 

Πανελλαδικό Συλλαλητήριο Κατά του Προσωπικού Αριθμού και Πορεία προς τη βουλή - Αθήνα 1-6-2025

Όσο δεν σβήνει το κερί…

 

Η επιχείρηση της μετατροπής του ελληνικού έθνους σε κάτι άλλο από αυτό που είναι βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

• Από τον Μανώλη Κοττάκη

Με πολύ υπόγειο τρόπο. Χωρίς ιδεολογικές μάχες εκ του συστάδην και άλλα συναφή. Παρακολουθούσα προχθές το βράδυ σε τηλεοπτικό σίριαλ μεγάλης θεαματικότητας τον νέο τρόπο αποχαιρετισμού των νεκρών μας. Πέντε συγγενείς, βουβοί, στην άκρη του γκρεμού ενός πελάγους να σκορπούν την τέφρα του οικείου τους στη θάλασσα. Αυτός είναι ο νέος αποχαιρετισμός. Κάπου στο πουθενά. Χωρίς προσευχή. Χωρίς μια λέξη για «αντίο». Χωρίς προορισμό. Χωρίς «σημείο συνάντησης». Αυτή είναι η τελευταία κατοικία. Τα κύματα.

Στο όνομα της ατομικής ελευθερίας καθενός και του καταπώς θέλει να διατίθεται το σώμα του καταργούμε παραδόσεις και έθιμα που μας έρχονται κατευθείαν από την αρχαιότητα και συνεχίστηκαν με άλλο τελετουργικό από την Ορθοδοξία.

Η «μεγάλη κοινωνία» υποχωρεί στην ατομική ελευθερία. Δεν ζούμε μεταξύ άλλων. Αποφασίζουμε να φύγουμε σαν να ζήσαμε όλη μας τη ζωή μόνοι. Αυτή είναι η νέα μόδα. Εάν κοιτάξουμε την Ιστορία μας και τη συγκρίνουμε με αυτό που ζούμε τώρα, θα διαπιστώσουμε ότι αντέξαμε, δεν αλλοιωθήκαμε και δεν μεταλλαχθήκαμε επί υποτέλειας, Κατοχής και Τουρκοκρατίας επειδή ήμασταν -χάρη στην πίστη μας και τη γλώσσα μας- ένα γένος ομοιογενές. Και πότε διαλυόμαστε; Τώρα! Αυτό που καταφέραμε με «συγκολλητική ουσία» τη γλώσσα, τη θρησκεία και την κοινή καταγωγή επί δουλοπαροικίας το χάνουμε σήμερα επί… ελευθερίας. Δεν είναι φοβερό; Να σώζεις την ταυτότητά σου ως δούλος και να τη χάνεις ως ελεύθερος; Κι όμως, ισχύει.

Το τέλος των θρησκευτικών γάμων και η αντικατάστασή τους από κάτι νομικά παλιόχαρτα που έχουν ελάχιστη πνευματικότητα, όπως το σύμφωνο συμβίωσης, το τέλος των βαπτίσεων, το «λάδι» των οποίων αντικαταστάθηκε από την άνοστη «ονοματοδοσία» και την εγγραφή στα ληξιαρχεία, η κατάργηση της ορθόδοξης κηδείας με το τελετουργικό της και η αντικατάστασή της από την υψικάμινο, η κατάργηση της επιλογής να αναγράφεται το θρήσκευμα στην ταυτότητα, η αντικατάσταση του θρησκευτικού από τον πολιτικό όρκο, που απαλείφει κάθε αναφορά στην Αγία Τριάδα, η προώθηση της ουδετεροθρησκείας μέσα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια με την εκδίωξη καθετί χριστιανικού, η νέα μόδα να μη δίνεται φύλο στους γονείς για να μη θίγονται οι ομοφυλόφιλοι (γονέας Α και γονέας Β), η αλλοίωση παραδοσιακών εννοιών (το «καλάθι του νοικοκυριού»), ο «μοντέρνος» νόμος για τη συνεπιμέλεια που αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία της μητρός στην ανατροφή του τέκνου, όλα αυτά τα ωραία συντείνουν στο εξής: Στο να μετατραπούμε σε ένα άχρωμο έθνος. Εθνος που δεν υπήρξε ποτέ στην Ιστορία με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Εθνος που δεν μπορείς να το ξεχωρίσεις από τα γειτονικά του. Δυστυχώς, δύο είναι τα «έθνη» της νέας εποχής: Εθνος είναι το άτομο και οι επιθυμίες του χωρίς την παραμικρή έγνοια για τη συλλογική μοίρα. Εθνος είναι η ομάδα.

Αν ανήκεις στην ομάδα των αποτεφρωτών, των δικαιωματιστών, των ανθρώπων που διακηρύσσουν ως ταυτότητά τους τον διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό τους, τότε νομίζεις ότι ανήκεις σε ένα έθνος με «συνιστώσες» μέσα σε κάθε κράτος. Οριζόντιο «πολυ-έθνος».

Προχθές ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, στην πρώτη οργανωμένη απόπειρα επικοινωνίας του με το κοινό, με τηλεοπτικές και έντυπες συνεντεύξεις, θεώρησε πρωτότυπο να μας μιλήσει ανοικτά για τη διαφορετική σεξουαλική ταυτότητά του και όχι για τον θεσμό που εκπροσωπεί, τις «αυλαίες» του και το ειδικό βάρος του στον πολιτισμό μας.

Η ανάγκη του να διακηρύξει urbi et orbi με ποιον περνά τα βράδια του υπερίσχυσε των προτεραιοτήτων ενός τόσο σημαντικού θεσμού του πολιτισμού μας. Θέλω να το ξεκαθαρίσω: Δεν έχω πρόβλημα με τις διαφορετικές ταυτότητες. Ζω μαζί τους. Πλούτος είναι. Με τους μοναχικούς δρόμους μέσα στις οργανωμένες κοινωνίες έχω πρόβλημα. Με το να μην κοιτάμε όλοι μαζί προς μία κοινώς αποδεκτή κατεύθυνση, παρά τις διαφορές μας.

Αν οι διαφορετικές ταυτότητες εντάσσονται αρμονικά μέσα στη «μεγάλη κοινωνία» και δεν θέλουν να την καταργήσουν, ζήτω. Αλλά εμείς εδώ τείνουμε να γίνουμε έθνος χωρίς σπονδυλική στήλη. Αμφίθυμον. Ξέπνοον. Χωρίς διάθεση να υπερασπιστούμε την επικράτεια. Ειρωνευόμαστε τον Πούτιν επειδή απέτυχε στην επιστράτευσή του, αλλά δεν σκεφτόμαστε τι ανταπόκριση θα υπάρξει στην Ευρώπη γενικότερα και στην Ελλάδα ειδικότερα, αν, ο μη γένοιτο, χρειαστεί να γίνει επιστράτευση και εδώ. Για να υπερασπιστούμε το έδαφος που πατάμε και τον αέρα που αναπνέουμε.

Βεβαίως, δεν φθάσαμε έως εδώ έτσι ξαφνικά. Αμα η Εκκλησία μας έχει τον νου της στα κοσμικά και τα αγαθά υλικά, στο Σχιστό και στα «φιλέτα» της Βουλιαγμένης, πού να της μείνει χρόνος για πνευματικότητα και για άμυνα απέναντι στους παγκοσμιοποιητές; Αμα η Πρόεδρος της Δημοκρατίας βρίσκεται -όπως χθες- μέσα στην Εκκλησία του στρατηλάτη προστάτη της Θεσσαλονίκης αγίου Δημητρίου και χασκογελά ειρωνικώς στη θέα του ασθενούς Ανθίμου, απαξιεί να κάνει τον σταυρό της και να φέρει στα χείλη της μαζί με το πλήρωμα της Εκκλησίας τους στίχους του εθνικού ύμνου, και αυτός ο άνθρωπος είναι ο αρχηγός τού κατά πλειοψηφία ορθόδοξου γένους, τι να περιμένει κανείς; Δεν χρειάζεται να την παρακολουθήσεις με κοριό, κυρία εισαγγελεύ Βλάχου, για να μάθεις το ξεπούλημα της ταυτότητάς μας. Το ζεις και σε ζωντανή μετάδοση, «live».

Παρά ταύτα, πάντως, έχω μία μικρή ελπίδα. Όσο καίει η φλόγα στο κερί η ελπίδα να ξαναφουντώσει δεν χάνεται. Το στοίχημά μας είναι να μη σβήσει διά παντός το κερί. Ευτυχώς, υπάρχει στην πατρίδα μας ένας μεγάλος αριθμός πολιτών που θυμάται από πού έρχεται, ποιος είναι και πού θέλει να πάει. Όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, και ας τρεμοπαίζει το κερί, και ας πασχίζουν να το σβήσουν οι κοσμοπολίτες, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα θεριέψει σαν το φως της Ανάστασης. Ας μη χάνουμε την ελπίδα μας και την πίστη μας.

πηγή https://www.estianews.gr

 

Κολλάει ο Τίμιος Σταυρός στο πόδι κοπέλας με αναπηρία και γίνεται καλά

Διάσημος τραγουδιστής έγινε μοναχός πριν τον νικήσει ο καρκίνος .Μοναχός Διονύσιος Θεοδόσης της Μικράς Αγίας Άννης

 

Οι ιστορίες από τα συναξάρια και τα γεροντικά γράφτηκαν για να αφηγηθούν τις ζωές κάποιων ανθρώπων από εμάς, όχι κάποιων σούπερ ηρώων και ημίθεων. Καταγράφηκαν και έφτασαν στην αντίληψή μας για να βεβαιωθούμε ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στη σωτηρία και ότι κάποιοι από εμάς ζώντας στην καθημερινότητα, την ξεπέρασαν και βγήκαν στην άλλη άκρη που τους πήγε το πνεύμα του Θεού κι από εκεί μας στέλνουν το χαιρετισμό τους μέσα από τις ιστορίες τους που έφτασαν στ’ αυτιά μας. Συναξάρια απλών ανθρώπων που αναζητούν τη Ζωντανή χαρά γράφονται μέχρι σήμερα.

Συναντηθήκαμε με τη Δέσπω Κούλ, μια ογδονταπεντάχρονη αρχόντισσα, η οποία με ευγνωμοσύνη, επειδή τον θυμηθήκαμε και θελήσαμε να αναφερθούμε σε γνωστές και άγνωστες πτυχές του βίου του, μας μίλησε για τον γιο της τον διάσημο τραγουδιστή των ’80 Διονύση Θεοδόση που λίγο πριν πεθάνει εκάρη μοναχός. Μας αφηγήθηκε τη δική της πορεία στο τραγούδι και μας μίλησε για τον δεύτερο σύζυγό της, τον Βενιαμίν που ήταν Τούρκος και βαπτίστηκε στην Ελλάδα. Νονός στο μυστήριο ήταν ο γιος της Διονύσης Θεοδόσης!

Έφηβος αλληλογραφούσε με μοναχούς

«Ο Διονύσης μου επηρεάστηκε από τη γιαγιά του που ήταν άνθρωπος του Θεού, και έγινε μοναχή προς το τέλος της ζωής της. Κάποτε ενώ βρισκόταν στην εφηβεία του, βρήκαμε στη σερβάντα του σαλονιού ένα πακέτο με γράμματα. Ήταν η αλληλογραφία που διατηρούσε με κάποιους άγνωστους σ’ εμάς μοναχούς στο Άγιο Όρος, από την οποία διαπιστώσαμε πως το είχε βάλει σκοπό να καλογερέψει. Τρομάξαμε και εξαφανίσαμε τα γράμματα, του απαγορεύσαμε να συνεχίσει τις επαφές του μαζί τους και τον πείσαμε να συνεχίσει τις σπουδές του. Σπούδασε, πήγε στο εξωτερικό, αλλά πολύ σύντομα τον κέρδισε το τραγούδι. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του Ελληνικού τραγουδιού και έκανε σπουδαίες επιτυχίες. Είχε πολλή αγάπη για το τραγούδι. Όμως είχε κρυφό μεράκι για το Όρος. Εμένα δεν μου το αποκάλυπτε αλλά στην αδελφή του έλεγε συχνά “Θα γίνω πλούσιος με τα τραγούδια μου και μετά θα τ’ αφήσω όλα και θα γίνω μοναχός” και εκείνη του απαντούσε πειραχτικά “Ωραία, κάνε το για να σε κληρονομήσουν τ’ ανήψια σου”».

Η Δέσπω Κουλ, η μητέρα του Διονύση ο οποίος ήταν παιδί της από τον πρώτο της γάμο, ήταν και η ίδια τραγουδίστρια, τραγουδούσε όμορφα, την άκουσε κάποιος μάνατζερ της εποχής και της πρότεινε να τραγουδά σε μαγαζιά. Ξεκίνησε στην Ελλάδα και εν συνεχεία πήγε στο εξωτερικό. Τραγούδησε δημοτικά, κλέφτικα και λαϊκά για τους Έλληνες στο Ισραήλ, στην Τουρκία και αλλού.

Ο Βενιαμίν

Σ’ ένα ταξίδι της στην Τουρκία συναντά τον δεύτερο σύζυγό της τον Τούρκο Βενιαμίν Κουλ ο οποίος αν και μουσουλμάνος, από παιδί γνώριζε στον οικογενειακό κύκλο του τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Η ζωή του, σαν σε σενάριο για κινηματογραφική ταινία συνεχίστηκε στην Ελλάδα, βαπτίστηκε χριστιανός με νονό του τον Διονύση Θεοδόση γιο της Δέσπως και παντρεύτηκε τη Δέσπω. Σήμερα, τα οστά του μαζί με αυτά του Μοναχού Διονύση αναπαύονται στο μοναστήρι της μικράς αγίας Άννης στο Άγιο Όρος.

Η Δέσπω Κούλ μιλά στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» για εκείνη την εποχή. «Ο Διονύσης με τον Βενιαμίν έμοιαζαν πολύ, τόσο που ο κόσμος έλεγε ότι ήταν γιος του. Ο γιος μου είχε αγωνίες, δεν έβρισκε νόημα στο τραγούδι, ούτε στη ζωή του. Η αρχή για την αλλαγή που θα συντελούνταν στη ζωή του έγινε όταν έμαθε πως μια φίλη του γνωστή τραγουδίστρια συνάδελφός του είχε γίνει μοναχή κάπου στην Κρήτη. Τότε αποφάσισε να τη βρει και να τη βοηθήσει να ξεφύγει από τη θρησκευτική παγίδα στην οποία θεωρούσε ότι είχε πέσει. Όταν όμως την αντίκρισε συγκλονίστηκε από τη βεβαιότητά της, το χαμόγελό της και τη σταθερότητα στην απόφασή της ν’ αφιερωθεί στον Θεό. Εκείνη του πρότεινε να επισκεφθεί το Άγιο Όρος και συγκεκριμένα τον γέροντα Παΐσιο».

Συνάντηση με τον Άγιο Παΐσιο

Φίλος του εκείνης της εποχής, ο Βασίλης Αντωνόπουλος, θεολόγος και μουσικός, μας εμπιστεύτηκε για το άρθρο τη συνέχεια της διήγησης. «Ο Διονύσης μάς αποκάλυψε την εμπειρία του με το Άγιο Όρος που τον συγκλόνισε. Για καιρό ζούσε σε ακραία υπαρξιακά αδιέξοδα, δεν άντεχε την έλλειψη νοήματος. Μέχρι που συνάντησε τον άγιο Παΐσιο, ο οποίος διέκρινε τον πόνο του, “Εσύ παιδί μου φέρνεις πολύ πόνο, χρειάζεσαι να εξομολογηθείς και μάλιστα σ’ ένα καλό πνευματικό. Να πας στη μικρά αγία Άννα και να μιλήσεις στον πατέρα Διονύσιο, είναι καλός και θα σε βοηθήσει”.

Ο Διονύσης ακολούθησε τη συμβουλή και κίνησε με τη βάρκα για τη μικρά Αγία Άννα. Δίπλα του ένας μοναχός τού έπιασε κουβέντα και του συστήθηκε: πατήρ Διονύσιος Μικραγιαννανίτης. Μετά την αρχική έκπληξη, έπιασαν την κουβέντα για λίγο, αλλά ο Διονύσης θεώρησε ότι ήταν “καλαμπουρτζής” και δεν ήταν αυτή η εικόνα που έτρεφε μέχρι τότε για έναν πνευματικό: δηλαδή έναν σοβαρό, ίσως και βλοσυρό γέροντα.

Στον γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη

Η ζωή, ωστόσο, υφαίνει το δικό της κέντημα και πετά στα σκουπίδια σαν ξέφτια τις αβάσιμες ιδεοληψίες που μας αιχμαλωτίζουν, έτσι ο νεαρός τραγουδιστής ανεβαίνει στα Κατουνάκια θέλοντας να εξομολογηθεί, όμως, στον γέροντα Εφραίμ. Περίμενε αρκετά έξω από το κελί και δεν τον κάλεσαν. Έκανε να φύγει, όταν ένας υποτακτικός βγαίνει από μέσα και τον φωνάζει “Διονύση, έλα μέσα σε θέλει ο γέροντας”. Στάθηκε μπροστά στον γέροντα Εφραίμ, ο οποίος τον κοίταξε αμίλητος για μερικές στιγμές, τον έπιασε δυνατά από τους ώμους και έπειτα του είπε “Σε προβληματίζουν πολλά, να πας να εξομολογηθείς, πήγαινε στη μικρά αγία Άννα και ψάξε για τον πατέρα Διονύσιο”. Δεν ήθελε περισσότερα. Έβγαλε φτερά στα πόδια. Ο Διονύσης θα συναντήσει στο πρόσωπο του πατρός Διονυσίου τον άνθρωπο που θα τον καθοδηγήσει στα πνευματικά αλλά και στη ζωή του. “Συνάντησα την αγάπη”, θα πει αργότερα στους φίλους του στον κόσμο, “ο γέροντας είχε μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη”. Μετά την εξομολόγηση προχωρά στην αυλή του μοναστηριού, νιώθει χαρά μεγάλη και μπροστά του συναντά έναν άγνωστο μοναχό του μοναστηριού, δεν τον έχει ξαναδεί. Ο μοναχός τον ρωτά:

- Αδελφέ μου, εξομολογήθηκες;

- Ναι αδελφέ μου.

Χωρίς να με ξέρει με αγκάλιασε κι άρχισε να κλαίει, έκλαιγα κι εγώ. Μετά κάθισα στο τραπέζι κι ένιωθα ότι ήμουν στον παράδεισο. Ένιωθα αποδοχή από τους αδελφούς, την αίσθηση ότι ο Θεός και η βασιλεία του είναι κάπως έτσι, όλοι ένα, μια καρδιά κι ας ήμουν εκεί ένας ξένος.”»

Του συνέβη μια φορά ένα γεγονός που περιγράφει στους φίλους του και είναι σα βγαλμένο από γεροντικό αφήγημα. Ενώ αγωνιζόταν στα πνευματικά, ένα βράδυ μετά τις 2, τελειώνοντας τη δουλειά του σε βραδινό κέντρο, προχωρούσε με τη μηχανή του στους άδειους δρόμους και ήρθε σε πειρασμό να συναντηθεί με την παλιά του ζωή. Ωστόσο, άκουσε μέσα του επιτακτικά μια δυνατή φωνή “Διονύση, πού πας;”. Σταμάτησε, στάθηκε μερικά λεπτά και αφού σώπασε μέσα του και συνήλθε επέστρεψε ασφαλής στο σπίτι του. Το πρωί, του τηλεφώνησε ο γέροντάς του. Τον ρώτησε τι του συνέβη και του αφηγήθηκε ότι κατά τις 2 τα ξημερώματα ξύπνησε με αγωνία για τον Διονύση και αμέσως πήγε στην εικόνα της Παναγίας και προσευχήθηκε.

Πηγή έμπνευσης

Εκείνη την εποχή γράφτηκε και το πολυτραγουδισμένο «Όσο κρατάει ένας καφές», αλλά ελάχιστοι γνωρίζουν ότι το αφιέρωσε στον γέροντά του.

Από τότε, τουλάχιστον μια φορά τον μήνα μετά το τέλος του προγράμματος όπου τραγουδούσε στην Αθήνα, ανέβαινε στη μηχανή του μέσα στη νύχτα και πήγαινε στο Άγιο Όρος στον γέροντά του. Καθόταν κοντά του, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε για λίγο, όσο κρατά ένας καφές. Σε στίχους Άλκη Αλκαίου και μουσική Θάνου Μικρούτσικου το τραγούδι γίνεται πιο κατανοητό αν ξέρει κανείς τις συνθήκες που γράφτηκε.

Αυτό το βράδυ μη μ’ αφήνεις μόνο

σ’ ένα ναρκοπέδιο γυρνώ,

αυτό το βράδυ που σε πίνω και στεγνώνω

ή θα σωθώ ή θα χαθώ.

Μείνε ακόμα λίγο

μέχρι που να ξεφύγω

και κράτησέ με αν θες

όσο κρατάει ένας καφές.

Μείνε ακόμα λίγο

μέχρι που να ξεφύγω

κι ύστερα πες μου "γεια"

και πως θα `ρθείς ξανά.

Αυτό το βράδυ μη μ’ αφήνεις μόνο

το μυαλό μου πάει στο κακό,

αυτό το βράδυ παρηγόρα μου τον πόνο

ξεγέλασέ με, αγάπη, σαν μωρό.

Η μεγάλη δοκιμασία

Η ασθένειά του, ωστόσο, έρχεται ν’ αλλάξει ριζικά το τοπίο. Ξεκινά χημειοθεραπείες στο Λονδίνο. Οι επισκέψεις του στη μικρά αγία Άννα πυκνώνουν, θέλει να γίνει μοναχός. Επιθυμεί να γίνει καλά και να αφιερώσει τη ζωή του στον ησυχασμό. Ο γέροντάς του Διονύσιος κάνει την κουρά του και του επιτρέπει να επισκέπτεται το νοσοκομείο στην Αγγλία χωρίς το ράσο. Κανείς δεν γνωρίζει το μυστικό του, ούτε η μητέρα του Δέσπω, η οποία στέκεται στο πλάι του τις τελευταίες του στιγμές και διαβάζει ένα βιβλίο που της έδωσε για το περιβόλι της Παναγίας. Εντυπωσιάζεται με όσα της λέει για το Άγιο Όρος. Μέσα της μιλά στον Θεό «Ας γίνει καλά και με την ευχή μου να έρθει να σε υπηρετήσει». Ο Διονύσιος κάνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου τις προσευχές του κι εκείνη δεν ξέρει πως προσευχές και αρρώστια είναι ο μοναχικός του κανόνας. Η Αγγλίδα νοσοκόμα μια μέρα θα της πει με άνευρη φωνή «he died». Η κηδεία θα γίνει στην Ελλάδα. Θα παρευρεθούν ανάμεσα σε άλλους συγγενείς, φίλοι, γνωστοί τραγουδιστές και μουσικοί, αλλά και ο γέροντάς του Διονύσιος. Ο π. Σπυρίδων θα αποκαλύψει το μυστικό στη τελετή όταν πρέπει να πει τ’ όνομα του τεθνεώτος «o δούλος του Θεού μοναχός Διονύσιος». Το εκκλησίασμα μένει έκπληκτο.

Ο μοναχός Διονύσιος θα ταφεί στη μικρά Αγία Άννα, στον τόπο που ήθελε να μονάσει. Ο πατριός του και βαφτισιμιός του Βενιαμίν Κουλ θα προσκυνά τον τάφο του συχνά, γνωρίζοντας τους Μικραγιαννανίτες από κοντά. Επιθυμία του να ταφεί κι εκείνος κοντά στο παιδί του, όταν φύγει από αυτή τη ζωή. Η επιθυμία του πραγματοποιείται. Θα αρρωστήσει λίγα χρόνια αργότερα και θα φύγει κι αυτός από τη ζωή προσθέτοντας ακόμα μια απώλεια οδυνηρή στην κυρα-Δέσπω που όταν πέρασαν τα τρία χρόνια της ταφής του, πήρε τα οστά και τα πήγε στην Ουρανούπολη. Εκεί τα παρέλαβαν οι μοναχοί και τα έθαψαν δίπλα σε αυτά του πνευματικού του πατέρα, νονού του αλλά και παιδιού του, μοναχού Διονυσίου.

Το κεφαλαιώδες μυστήριο της Εκκλησίας

δεν είναι οι αναγνωρισμένοι άγιοί της.

Είναι ο μη αναγνωρισμένος λαός της.

γράφει ο ποιητής Τάσος Θεοφιλογιανάκος.

Ο Χριστός ήρθε για να σώσει τον λαό και ο λαός είναι κάτι πολύ ζωντανό, περιέχονται σε αυτόν στοιχεία ζωντανά που δεν μπαίνουν σε κατηγορίες, δεν προσδιορίζονται, βιώνονται με αγωνία και θα φανερωθούν στη μέλλουσα ζωή.

__________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 30.05.2018

Ακολουθία των Αχράντων Παθών | Μεγάλη Πέμπτη-29/4/2021

 

Out Of Shadows με ελληνικούς υπότιτλους

Θρύλοι και προφητείες της Αγίας Σοφίας που τρομάζουν τους Τούρκους

Ο Νίκος Οικονομόπουλος για τη Θεία Κοινωνία και τον Χριστό! ΔΕΙΤΕ ΤΟ!