Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2025
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2025
Εμπόδια στη σχεδιαζόμενη καύση απορριμμάτων και ιδιωτικοποίηση
Τους τελευταίους μήνες παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ένα σχέδιο για την καύση απορριμμάτων μια μέθοδο ακριβή, ξεπερασμένη και επικίνδυνη. Πρόκειται για ένα σχέδιο που δρομολογήθηκε από καιρό, εξυπηρετήθηκε από την αδράνεια δεκαετιών και επιχειρεί μια πλήρη ανατροπή στην ιεράρχηση της διαχείρισης των απορριμμάτων σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή και Εθνική νομοθεσία. Η ιεράρχηση αυτή ορίζει ότι πρέπει να εξαντλούνται πρώτα τα στάδια της πρόληψης, της επαναχρησιμοποίησης, της ανακύκλωσης. Στην Ελλάδα, τα μέτρα για τα δύο πρώτα στάδια είναι πρακτικά ανύπαρκτα και το ποσοστό ανακύκλωσης των απορριμμάτων είναι μονοψήφιο.
Ακόμη χειρότερα, πρόκειται για μια πολιτική επιλογή προκειμένου οι μεγάλες εταιρείες να βάλουν στο χέρι άλλη μια δημόσια λειτουργία με εξασφαλισμένα έσοδα. Η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας μετατράπηκε σε Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων ώστε να επιβλέπει (θεωρητικά) την αγορά που ετοιμάζεται για τα σκουπίδια και το νερό.
Το σχέδιο προβλέπει ότι ιδιώτες θα κατασκευάσουν και θα λειτουργήσουν 6 μονάδες καύσης σε περιοχές της Αττικής, της Βοιωτίας, της Ροδόπης, της Κοζάνης, της Κεντρικής Πελοποννήσου και του Ηρακλείου Κρήτης, οι οποίες θα υποδέχονται καύσιμα από σκουπίδια από όλη τη χώρα. Ταυτόχρονα προβλέπει άλλες 56 μονάδες που θα επεξεργάζονται τα σκουπίδια ώστε να διαχωρίζουν αυτά που έχουν μεγαλύτερη ενεργειακή απόδοση και να τα οδηγούν στην καύση. Ας σημειωθεί ότι το διαχωρισμένο μέρος που θα οδηγείται στην καύση είναι το ίδιο που μπορεί να οδηγηθεί σε ανακύκλωση και κομποστοποίηση.
Ωστόσο, το σχέδιο αυτό δεν έτυχε της αναμενόμενης υποδοχής. Συναντά ομοβροντία ομόφωνων αρνητικών αποφάσεων από τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση ακόμη και από δημοτικές και περιφερειακές αρχές με στενή σχέση με την κυβέρνηση, όπως η Στερεά Ελλάδα και η Αττική, αλλά και η Πελοπόννησος, η Δυτική Μακεδονία, η Ήπειρος. Από την ΠΟΕ-ΟΤΑ (Ομοσπονδία εργαζομένων), το δίκτυο των διαδημοτικών Φορέων διαχείρισης απορριμμάτων έως ένα πλήθος αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων, ανάμεσα τους της Αθήνας, και Περιφερειακών Ενώσεων Δήμων, ανάμεσά τους της Αττικής, δεν συμφωνούν να τους βάλουν στην άκρη ούτε να αναλάβουν τον άχαρο ρόλο του εισπράκτορα των υπέρογκων τελών σε όφελος μεγαλοεπιχειρήσεων σύμφωνα με το μοντέλο της ηλεκτρικής ενέργειας.
Στο κύμα των αρνητικών αποφάσεων ,που γίνεται πλέον σαρωτικό και απειλεί να ανακόψει τον επιχειρηματικό οίστρο της κυβέρνησης, συνέβαλαν τα μέγιστα οργανώσεις πολιτών όπως το Δυτικό Μέτωπο στην Αττική και οι Φίλοι της Φύσης, που επί χρόνια παρακολουθούν και ενημερώνουν για τις εξελίξεις στο μέτωπο της διαχείρισης απορριμμάτων και έχουν επεξεργαστεί μια πρόταση που μεγιστοποιεί τα περιβαλλοντικά και κοινωνικά οφέλη: αυτό της αποκεντρωμένης διαχείρισης με διαλογή στην πηγή και συμμετοχή των πολιτών. Ένα μοντέλο που είχε ενσωματωθεί και στο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων που είχαμε επεξεργαστεί στο Τμήμα Περιβάλλοντος ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο εξάμηνο το 2015 και το οποίο παρέμεινε στα χαρτιά χωρίς ποτέ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει τα μέτρα που προβλέπονταν. Στην συνέχεια η κυβέρνηση της ΝΔ άλλαξε το Εθνικό Σχέδιο και συνέχισε την ίδια πολιτική με την οποία όχι μόνο δεν ενθαρρύνουν αλλά εμποδίζουν τους Δήμους και τους δημότες να κάνουν ανακύκλωση.
Επιγραμματικά τα επιχειρήματα ενάντια στην καύση απορριμμάτων:
– Απαιτεί την κατασκευή και λειτουργία μονάδων υψηλού κόστους και μεταφορές των αποβλήτων σε μεγάλες αποστάσεις.
– Με βάση τις προδιαγραφές της Ε.Ε. δεν θεωρείται ενεργειακά αποδοτική για τις κλιματικές συνθήκες της Ελλάδας.
– Επιπλέον χάνονται η ενέργεια και οι πρώτες ύλες που καταναλώθηκαν προκειμένου να γίνουν τα υλικά που βρίσκονται στα σκουπίδια,
– Το υπόλειμμα από τις 56 μονάδες παραγωγής καυσίμων θα πρέπει να θάβεται. Το ίδιο και η τέφρα από τις 6 μονάδες καύσης που αντιστοιχεί στο 25- 30% του αρχικού βάρους των αποβλήτων, μέρος της οποίας πρέπει να διατεθεί σε ειδικούς Χώρους Ταφής Επικίνδυνων που δεν υπάρχουν σήμερα.
– Οι συμβάσεις που θα υπογραφούν με τους ιδιώτες θα προϋποθέτουν εγγυημένες ποσότητες σκουπιδιών επί τουλάχιστον 3 δεκαετίες
– Ακόμη και με τις καλύτερες μεθόδους και φίλτρα, η καύση εξακολουθεί να παράγει αέρια του θερμοκηπίου, τοξικούς και ιδιαίτερα επικίνδυνους για την υγεία μας ρύπους.
– Εξαιτίας των προβλημάτων της καύσης, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, στην Βρετανία και τις ΗΠΑ, λαμβάνονται μέτρα για τον έλεγχο των μονάδων και αντικίνητρα για τη χρήση τους.
Παρά τις μεγάλες αντιδράσεις, η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να παραδώσει στην ιδιωτική κερδοφορία των κοινό αγαθό της διαχείρισης των απορριμμάτων. Δημοτικές παρατάξεις, σύλλογοι και ομάδες πολιτών και από όλη τη χώρα έχουμε ξεκινήσει ένα συντονισμό που μέχρι στιγμής φέρνει αποτελέσματα. Δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική. Υπάρχει εμπειρία από άλλες χώρες και περιοχές, υπάρχει η κοινά αποδεκτή ιεράρχηση, ξέρουμε ότι η μείωση των αποβλήτων και η εξοικονόμηση πόρων είναι ένας εφικτός και αναγκαίος στόχος. Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί και ως εποχή των αποβλήτων. Η ανάγκη για ένα άλλο μοντέλο διαχείρισης είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ.
Δευτέρα 8 Ιουλίου 2024
Απέτυχε η ανακύκλωση: Η Ελλάδα ανακυκλώνει μόλις το 20% των αστικών αποβλήτων
Στην παραδοχή της αποτυχίας της κυβέρνησης στο φλέγον ζήτημα της διαχείρισης αποβλήτων και της ανακύκλωσης, το οποίο άλλωστε επιβεβαιώνεται και από τα αριθμητικά στοιχεία, προχώρησε ουσιαστικά ο γενικός γραμματέας Συντονισμού Διαχείρισης Αποβλήτων του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Μανώλης Γραφάκος προαναγγέλλοντας την αλλαγή -για τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια- του νομοθετικού πλαισίου.
«Η ανακύκλωση είναι στάσιμη τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα τελευταία πέντε χρόνια που η παρούσα κυβέρνηση έχει την ευθύνη, έχουμε και εμείς τις ευθύνες μας. Γνωρίζουμε όλοι τι έχει συμβεί, ασχέτως αν δεν το λέμε δημόσια. Όμως τώρα έχει έρθει η ώρα που δεν πάει άλλο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Γραφάκος μιλώντας στη συνεδρίαση του Δ.Σ της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ).
Εκτός της στασιμότητας της ανακύκλωσης, ο ίδιος παραδέχτηκε ότι το σύστημα εγγυοδοσίας που προβλεπόταν για την επιστροφή φιαλών και οριζόταν αρχικά ότι θα εφαρμοστεί από τις αρχές του 2023, αλλά… ξεχάστηκε στο συρτάρι, στηριζόταν σε «μη υλοποιήσιμες διατάξεις».
Ο κ. Γραφάκος ξεδίπλωσε τη στρατηγική που θα προτείνει το νέο σχέδιο νόμου, το οποίο έχει ετοιμαστεί επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό ότι κάθε υπουργός που θήτευσε στο συγκεκριμένο υπουργείο, προχωρά και στο δικό του νομοθετικό «πείραμα» αναφορικά με τη διαχείριση των αποβλήτων και την ανακύκλωση.
Στόχος του υπουργείου είναι το νέο νομοσχέδιο να ψηφιστεί το αργότερο τον Σεπτέμβριο, ενώ την προσεχή εβδομάδα η ηγεσία του υπουργείου θα παρουσιάσει τον οδικό χάρτη των προτεραιοτήτων της γι’ αυτό το θέμα έως το 2030.
Τι θα προβλέπει το νέο νομοσχέδιο
Το νομοσχέδιο μεταξύ άλλων προβλέπει:
- την ενοποίηση των δύο συστημάτων ανακύκλωσης
- ρεαλιστική οριοθέτηση του συστήματος εγγυοδοσίας, η εφαρμογή του οποίου μετατοπίζεται πλέον το 2025.
- Ειδική χρηματοδοτική μέριμνα πέραν των προβλέψεων του ΕΣΠΑ για την ενίσχυση των μικρών ορεινών και νησιωτικών δήμων για τη συλλογή των ανακυκλώσιμων και των βιοαποβλήτων.
- Την ανάληψη της ευθύνης για τη συλλογή από τους δήμους των ανακυκλώσιμων από τους ίδιους τους υπόχρεους παραγωγούς.
«Βούληση της κυβέρνησης, η οποία θα αποτυπωθεί με συγκεκριμένες μικρές αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις στο νομοσχέδιο, είναι τα συστήματα να συγκλίνουν. Επιθυμία μας είναι η κατάθεση νέου επιχειρησιακού σχεδίου στον Ελληνικό Οργανισμό Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ), το οποίο θα έχει τριπλάσιο προϋπολογισμό από αυτόν που έχει σήμερα η Ελληνική Εταιρία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ), στο διοικητικό συμβούλιο της οποίας μετέχουν και εκπρόσωποι των δήμων.
Αναλύοντας την αύξηση του προϋπολογισμού, ο κ. Γραφάκος τόνισε ότι μικρό τμήμα θα χρηματοδοτηθεί από τη μείωση της εισφοροδιαφυγής των παραγωγών συσκευασιών, ενώ τον Ιούλιο θα γίνει η συνένωση του ΕΜΠΑ με το ΓΕΜΗ και οι παραγωγοί θα πρέπει να δηλώνουν ότι είναι υπόχρεοι. Στόχος της αύξησης του προϋπολογισμού της ΕΕΑΑ είναι να καλυφθούν ζητήματα εξοπλισμού, αλλά και να αναλάβουν μέσω του επιχειρησιακού τους σχεδίου και το μεγαλύτερο κομμάτι της συλλογής.
Αλλαγές θα πρέπει να αναμένονται και για τον θεσμό του «πληρώνω όσο πετάω», για τον οποίο ο κ Γραφάκος είπε ότι «χάσαμε την ημερομηνία, αλλά οφείλουμε να δούμε πώς θα εφαρμοστεί το συντομότερο δυνατό». Πρότεινε η αρχή να γίνει από την εστίαση και τους μεγάλους παραγωγούς αποβλήτων και στη συνέχεια το μέτρο να επεκταθεί στους πολίτες.
Έως και σήμερα, πάντως, τα δεδομένα για την ανακύκλωση δεν είναι καλά. Η Ελλάδα ανακυκλώνει μόλις το 20% των αστικών αποβλήτων οδηγώντας σε ταφή το 78,4%, την ώρα μάλιστα που βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας θα πρέπει:
- Έως το 2025 να ανακυκλώνεται το 55% των αστικών αποβλήτων και να έχει καθιερωθεί η χωριστή συλλογή επικίνδυνων αποβλήτων από τα νοικοκυριά και των κλωστουφαντουργικών προϊόντων.
- Έως το 2030 να ανακυκλώνεται το 60% των αστικών αποβλήτων.
- Έως το 2035 να ανακυκλώνεται το 65% των αστικών αποβλήτων και σε ταφή να οδηγείται λιγότερο από το 10% του συνόλου.
Την ίδια στιγμή, όπως επεσήμανε ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΕΑΑ Γ. Ραζής, μόνο το 46% των επιχειρήσεων συμμετέχει στην ανακύκλωση, καθώς σχεδόν μία στις δύο συσκευασίες εισφοροδιαφεύγει. Η εισφοροδιαφυγή είναι σημαντικό πρόβλημα -όπως εξήγησε- καθώς υπάρχουν υπόχρεες επιχειρήσεις που δεν πληρώνουν, με το ποσό να φτάνει τα 25 εκ. ευρώ ετησίως.
Στόχος του υπουργείου, πάντως, όπως ανέφερε ο κ. Γραφάκος είναι να πάμε και σε άλλα ρεύματα συλλογής και συγκεκριμένα στα στρώματα, τα έπιπλα συμπεριλαμβανομένων των ξύλων, τα φάρμακα που λήγουν, τα γεωργικά πλαστικά, τα πλαστικά θερμοκηπίου και τα κλωστουφαντουργικά προϊόντα μέσω συνεργείων που θα στηθούν με τους υπόχρεους παραγωγούς.
Το… μπάχαλο με το σύστημα εγγυοδοσίας
Από… σαράντα κύματα έχει περάσει το σύστημα εγγυοδοσίας για τα μπουκάλια χωρίς όμως ποτέ να εφαρμοστεί για το σύνολο των κατηγοριών που αφορούσε. Ο κ. Γραφάκος τοποθέτησε πλέον την εφαρμογή του στο τέλος του 2025 προσθέτοντας ότι το νέο νομοσχέδιο θα προωθεί τη ρεαλιστική εφαρμογή και προαναγγέλλοντας την επιστροφή σε προϊσχύουσες διατάξεις: «Οι διατάξεις που ήδη υπάρχουν δεν είναι υλοποιήσιμες. Οι αλλαγές σχετίζονται με την ύπαρξη ενός ενιαίου πανελλαδικού συστήματος στη χώρα και όχι περισσότερων που προβλεπόταν από το θεσμικό πλαίσιο», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Προσέθεσε ότι θα συσχετιστεί απολύτως με την εστίαση, ενώ θα αφορά τις συσκευασίες αλουμινίου και πλαστικού καθώς το γυαλί βγαίνει από την εξίσωση. Προανήγγειλε επίσης τη δημιουργία ενός μεγάλου δικτύου αποδοχής αυτών των υλικών που θα καλύψει το σύνολο της επικράτειας.
Υπενθυμίζεται ότι με τον νόμο Χατζηδάκη του 2020 το σύστημα επιστροφής εγγύησης προβλεπόταν να λειτουργεί από τις 5/1/2023 για τα πλαστικά μπουκάλια (αλλά και για μπουκάλια γυαλιού και αλουμινίου). Βάσει του συστήματος, ο καταναλωτής κατά την αγορά ενός προϊόντος σε πλαστικό μπουκάλι καταβάλλει ένα έξτρα τίμημα, το οποίο θα λαμβάνει πίσω όταν επιστρέφει το άδειο μπουκάλι σε σημεία επιστροφής. Όπως έχουν επισημάνει περιβαλλοντικές οργανώσεις, η διεθνής εμπειρία δείχνει πως αυτό το σύστημα είναι το πλέον κατάλληλο για να καταφέρει η χώρα να συλλέγει και να οδηγεί στην ανακύκλωση σχεδόν το σύνολο των 2-2,5 δισεκατομμυρίων πλαστικών μπουκαλιών που καταναλώνονται στην Ελλάδα σε ετήσια βάση.
Ωστόσο, το 2021 με έναν άλλο νόμο οι προβλέψεις άλλαξαν και ενώ ο νόμος 4736/2020 όριζε την ύπαρξη ενός ενιαίου πανελλαδικού συστήματος, με τον νόμο 4819/2021 καταργήθηκε αυτή η πρόβλεψη και άναψε το πράσινο φως για δημιουργία πολλών συστημάτων επιστροφής εγγύησης. Με άλλο νόμο του 2022 μετατέθηκε η έναρξη λειτουργίας για τον Ιούλιο του 2023, ημερομηνία που στη συνέχεια παρατάθηκε εκ νέου. Άλλωστε η Κοινή Υπουργική Απόφαση του πρώτου νόμου εκδόθηκε το καλοκαίρι του 2022 ορίζοντας μάλιστα με σχεδόν αυθαίρετο τρόπο εγγυοδοτικό αντίτιμο της τάξης των 0,10-0,15€ για κάθε φιάλη, τιμή που είχε χαρακτηριστεί πολύ χαμηλή σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν εμπειρία στην εφαρμογή συστήματος εγγυοδοσίας (πχ. Γερμανία και Ολλανδία 0,25€).
Αρμοδιότητες στο υπουργείο για να αποφευχθούν πρόστιμα
Στο ίδιο σχέδιο νόμου, θα συμπεριληφθούν και ρυθμίσεις που θα δίνουν τη δυνατότητα στο υπουργείο άμεσων παρεμβάσεων στις περιπτώσεις όπου υπάρχει κίνδυνος για την προστασία του περιβάλλοντος και τη δημόσια υγεία ή επιβολής προστίμου από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Ο κ. Γραφάκος ανέφερε μάλιστα την περίπτωση της Ζακύνθου, η οποία κινδυνεύει άμεσα με πρόστιμο «επειδή δεν έκλεισε χώρο υγειονομικής ταφής αποβλήτων εντός προστατευόμενης περιοχής Natura 2000. Ο χώρος υγειονομικής ταφής αποτελεί απειλή για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον και ρυπαίνει το τοπικό περιβάλλον. Μολονότι ο χώρος υγειονομικής ταφής δεν λειτουργεί εδώ και περισσότερα από πέντε έτη, πρέπει όχι μόνο να κλείσει, αλλά και να αποκατασταθεί, προκειμένου να υπάρξει συμμόρφωση με απόφαση του Δικαστηρίου του 2014», καθώς οι διάφορες καταληκτικές ημερομηνίες που είχε κοινοποιήσει η Ελλάδα στην Επιτροπή παρήλθαν χωρίς το ζήτημα να λήξει.
«Τρέχουμε να αποφύγουμε το πρόστιμο στη Ζάκυνθο. Θα είναι η πρώτη φορά εφόσον επιβληθεί που μπαίνει πρόστιμο μετά από 5 χρόνια που φτάσαμε από τα 65 στα 20 τα πρόστιμα, κι αυτό επειδή τώρα δεν μπορούν να συνεννοηθούν οι αδειοδοτικές υπηρεσίες. Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις το υπουργείο θα αναλαμβάνει εξολοκλήρου την επίλυση αυτών των άμεσων υποθέσεων», ανέφερε ο κ. Γραφάκος.
Στο νέο σχέδιο νόμου θα προβλέπεται επίσης και η συνένωση των Φορέων Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟΔΣΑ) Θεσσαλίας, Δυτικής Ελλάδας και Βορείου Αιγαίου.
Το τέλος της ταφής
Σε ό,τι αφορά στο τέλος ταφής ο κ. Γραφάκος υπογράμμισε πως συμφωνεί απολύτως με την επιστροφή των χρημάτων στην Αυτοδιοίκηση, το οποίο αποτελεί πάγιο αίτημα των δημάρχων, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Απολύτως αυτονόητο να γυρίσουν τα χρήματα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και να μοχλευτούν αν παραστεί ανάγκη. Απολύτως αυτονόητο ότι θα έρθουμε με πρωτόλεια πρόταση για διάλογο με την ΚΕΔΕ, ώστε να φτάσουμε στον τρόπο επιστροφής των χρημάτων»
Κυριακή 16 Ιουνίου 2024
Σάββατο 15 Ιουνίου 2024
Fast Fashion: Η «γρήγορη» μόδα πνίγει τον πλανήτη
Ενας τεράστιος όγκος από πεταμένα ρούχα σχηματίζει ένα αλλόκοτο βουνό στη μέση της ερήμου Ατακάμα της Χιλής, μιας από τις πλέον άνυδρες περιοχές του πλανήτη. Είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης «γρήγορης» μόδας (fast fashion κατά το fast food κλπ.) που προκαλεί μεγάλο πρόβλημα περιβαλλοντικής ρύπανσης.
Οι κοινωνικές επιπτώσεις του άκρατου καταναλωτισμού στη βιομηχανία ρούχων – όπως η παιδική εργασία και οι μισθοί πείνας – είναι γνωστές, αλλά οι καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον δεν έχουν λάβει πολλή δημοσιότητα.
Η Χιλή είναι εδώ και χρόνια κόμβος μεταχειρισμένων και απούλητων ενδυμάτων, made in China ή made in Bangladesh, που περνούν από την Ευρώπη, την Ασία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες πριν καταλήξουν στη Χιλή, για να μεταπωληθούν σε όλη τη Λατινική Αμερική.
Σχεδόν 59.000 τόνοι ρούχων φτάνουν κάθε χρόνο στο λιμάνι Iquique της βόρειας Χιλής. Ένα μέρος το αγοράζουν έμποροι ρούχων από το Σαντιάγο, 1.800 χιλιόμετρα μακριά, ενώ πολλά μεταφέρονται λαθραία σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Όμως πάνω από 39.000 τόνοι ρούχων που δεν μπορούν να πουληθούν καταλήγουν σε σκουπιδότοπους στην έρημο.
«Αυτά τα ρούχα φτάνουν εδώ από όλο τον κόσμο», λέει ο Άλεξ Καρένο, πρώην λιμενικός υπάλληλος. «Ό,τι δεν πωλείται στο Σαντιάγο ή δεν αποστέλλεται σε άλλες χώρες παραμένει στην ελεύθερη ζώνη, αφού κανείς δεν πληρώνει τους απαραίτητους δασμούς για να τα πάρει».
«Το πρόβλημα είναι ότι τα ρούχα δεν είναι βιοδιασπώμενα και περιέχουν χημικά πρόσθετα, επομένως δεν γίνονται δεκτά στους δημόσιους χώρους υγειονομικής ταφής», εξηγεί ο Franklin Zepeda, ιδρυτής της EcoFibra, μιας εταιρείας που από το 2018 κατασκευάζει μονωτικά πάνελ από κουρέλια.
Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ του 2019, η παγκόσμια παραγωγή ρούχων διπλασιάστηκε μεταξύ 2000 και 2014 και ευθύνεται για το 20% των συνολικών αποβλήτων νερού σε παγκόσμιο επίπεδο. Για να κατασκευαστεί ένα παντελόνι τζιν χρειάζονται 7.500 λίτρα νερού.
Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, η κατασκευή ρούχων και υποδημάτων συνεισφέρει το 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ενώ κάθε δευτερόλεπτο θάβεται ή καίγεται ποσότητα υφασμάτων ίση με ένα απορριμματοφόρο. Είτε οι σωροί των ρούχων μείνουν έξω στο ύπαιθρο είτε θάβονται στη γη, μολύνουν το περιβάλλον, απελευθερώνοντας ρύπους στον αέρα ή στον υδροφόρο ορίζοντα. Τα συνθετικά ρούχα και όσα είναι επεξεργασμένα με χημικά θα χρειαστούν 200 χρόνια για να βιοδιασπαστούν και είναι τόσο τοξικά όσο τα πεταμένα ελαστικά ή τα πλαστικά.
Στην Ευρώπη, ο μέσος καταναλωτής πετάει στα σκουπίδια 11 κιλά ρούχων κάθε χρόνο.
Η Γαλλία εναντίον της fast fashion
Η Γαλλία, η κοιτίδα της Μόδας, φαίνεται να αντιλαμβάνεται το επείγον του προβλήματος και ετοιμάζεται να απαγορεύσει τις διαφημίσεις «γρήγορης μόδας». Η βουλευτής Anne-Cecile Violland κατέθεσε πρόταση νόμου που θα περιλαμβάνει την επιβολή προστίμων στα φθηνά ρούχα προκειμένου να καλυφθεί το περιβαλλοντικό κόστος τους. (Η πρόταση νόμου αναμένεται να συζητηθεί στις 14 Μαρτίου στην Επιτροπή Βιώσιμης Ανάπτυξης και στη συνέχεια να περάσει στη Γερουσία).
«Η γρήγορη μόδα – ultra fast fashion – είναι οικολογική καταστροφή», έγραψε στα κοινωνικά δίκτυα ο Υπουργός Οικολογικής Μετάβασης Christophe Béchu. «Είναι ρούχα κακοφτιαγμένα, που πουλιούνται ευρύτατα, φοριούνται σπάνια και πετιούνται γρήγορα». Ο Béchu υποστηρίζει την πρόταση νόμου για απαγόρευση της διαφήμισης τέτοιων προϊόντων από όλα τα μέσα περιλαμβανομένων των ινφλουένσερς στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς και την ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού. Οι ίδιες οι εταιρείες που τα κατασκευάζουν θα πρέπει να ενημερώνουν τους καταναλωτές για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του προϊόντος τους και να τους παροτρύνουν να τα επαναχρησιμοποιούν, επιμένει.
Τα πυρά συγκεντρώνει μια κινεζο-σιγκαπουριανή εταιρεία, η Shein, η οποία διαφημίζει ότι πουλάει 900 φορές περισσότερα ρούχα στη Γαλλία από κάθε γαλλική μάρκα, λανσάρει 7.200 νέα μοντέλα κάθε μέρα και διαθέτει συνολικά 470.000 διαφορετικούς κωδικούς με εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Αυτό αναγκάζει τις γαλλικές φίρμες να αυξήσουν την παραγωγή τους για να την ανταγωνιστούν. Η Shein έχει υποβάλει αίτημα για να ενταχθεί στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου με αξία γύρω στα $90 δις και με πωλήσεις σε πάνω από 150 χώρες.
Η Επιτροπή Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Γαλλίας (ADEME) υπολογίζει ότι κάθε χρόνο πουλιούνται 100 δισεκατομμύρια ρούχα παγκοσμίως. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει διάφορους κανονισμούς για να περιορίσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της βιομηχανίας. Για παράδειγμα, ο Νόμος για το Κλίμα και την Ανθεκτικότητα προβλέπει την υποχρεωτική αναγραφή των περιβαλλοντικών επιπτώσεων στην ετικέτα προϊόντων, όπως τα ρούχα, τη μείωση του όγκου των συσκευασιών και την προώθηση της επαναχρησιμοποίησης και επισκευής των προϊόντων. Προβλέπει επίσης την πληρωμή μπόνους για την επισκευή προϊόντων, την προώθηση της κυκλικής και τοπικής οικονομίας, την υποστήριξη του οικολογικού σχεδιασμού και την επιβολή προστίμων για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και το ανθρακικό αποτύπωμα των προϊόντων, αντίστοιχο με αυτών στην αυτοκινητοβιομηχανία, που μπορούν να φθάσουν έως και τα €10 ανά τεμάχιο ή 50% της αγοραστικής τιμής έως το 2030. Τα χρήματα από τα πρόστιμα θα χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων διαχείρισης αποβλήτων, παροχή μπόνους για επισκευές και ενημερωτικές καμπάνιες.
Πηγή: Με πληροφορίες από το Al Jazeera και το Euronews
Κυριακή 21 Απριλίου 2024
Η απάτη της ανακύκλωσης πλαστικών - Πλαστικά απόβλητα
Από το 1950 έως το 2015, περισσότερα από το 90% των πλαστικών αποβλήθηκαν σε χωματερές, αποτεφρώθηκαν ή διέρρευσαν στο περιβάλλον. Σύμφωνα με έκθεση του Κέντρου για την Ακεραιότητα του Κλίματος που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο, τα πλαστικά απόβλητα βρίσκονται πλέον «στον αέρα που αναπνέουμε, στην τροφή που τρώμε και στο νερό που πίνουμε». Κάθε εβδομάδα καταναλώνουμε έως και πέντε γραμμάρια πλαστικού ή το ισοδύναμο μιας πιστωτικής κάρτας. Η βιομηχανία πλαστικού προωθεί τα τελευταία χρόνια ως λύση στο πρόβλημα την «προηγμένη ανακύκλωση», η οποία όμως φαντάζει πολύ δύσκολο να βοηθήσει στην ουσιαστική μείωση των περιβαλλοντικών αποβλήτων. Κι αυτό είναι κάτι, που βάσει της έκθεσης, η βιομηχανία το γνωρίζει εδώ και δεκαετίες.
«Δεν ανακυκλώνονται στην πράξη»
Οι πετροχημικές εταιρείες έχουν εμπλακεί εδώ και δεκαετίες σε εκστρατείες ενημέρωσης, προκειμένου, βάσει της έκθεσης, «να παραπλανήσουν το κοινό σχετικά με τη βιωσιμότητα της ανακύκλωσης πλαστικού ως λύσης για τα πλαστικά απόβλητα». Αυτές οι προσπάθειες, σύμφωνα με την έκθεση, «εμποδίζουν τη νομοθετική ή κανονιστική δράση που θα αντιμετώπιζε ουσιαστικά τα πλαστικά απόβλητα και τη ρύπανση».
Ποσοστό μεγαλύτερο από το 99% των χιλιάδων πλαστικών που υπάρχουν, παράγονται από ορυκτά καύσιμα. Η συντριπτική πλειονότητα αυτών, σύμφωνα με την έκθεση, δεν μπορεί να ανακυκλωθεί, δηλαδή να ανακατασκευαστεί σε νέα προϊόντα. Παράλληλα, σύμφωνα με την έκθεση, δεν υπάρχουν οι επιχειρήσεις που θα αγοράσουν και θα χρησιμοποιήσουν ανακυκλώσιμα υλικά για την κατασκευή νέων προϊόντων. Είναι ενδεικτικό ότι από το 2021 το ποσοστό ανακύκλωσης πλαστικών στις ΗΠΑ εκτιμάται ότι θα είναι μόλις 5-6%.
Ποσοστό μεγαλύτερο από το 99% των χιλιάδων πλαστικών που υπάρχουν, παράγονται από ορυκτά καύσιμα. Η συντριπτική πλειονότητα αυτών, σύμφωνα με την έκθεση, δεν μπορεί να ανακυκλωθεί, δηλαδή να ανακατασκευαστεί σε νέα προϊόντα.
Αλλοι τύποι πλαστικού μπορεί σύμφωνα με την έκθεση να είναι τεχνικά ανακυκλώσιμοι, «αλλά δεν ανακυκλώνονται στην πράξη. Για παράδειγμα, πολλά πλαστικά μιας χρήσης αποτελούνται από διαφορετικούς τύπους πλαστικών πολυμερών καθώς και από άλλα υλικά, όπως χαρτί, μέταλλα ή κόλλες. Είναι πρακτικά ανέφικτο –αν όχι αδύνατο– να διαχωριστούν αυτά τα διαφορετικά συστατικά για ανακύκλωση». Ακόμη όμως και προϊόντα που κατασκευάζονται από έναν μόνο τύπο πλαστικού, συχνά δεν μπορούν να ανακυκλωθούν, επειδή περιλαμβάνουν διαφορετικά χημικά πρόσθετα ή χρωστικές ουσίες.
«Αναπόφευκτο ταξίδι προς τις χωματερές»
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ακόμη και τα ανακυκλώσιμα πλαστικά, μπορούν να ανακυκλωθούν, μόλις για μία και σπάνια για δύο φορές. Σύμφωνα με την έκθεση, η ανακύκλωση των πλαστικών «παρέχει μόνο μια σύντομη καθυστέρηση στο αναπόφευκτο ταξίδι τους προς τις χωματερές, τους αποτεφρωτήρες ή το περιβάλλον».
Επιπλέον, το οικονομικό κόστος παραγωγής ανακυκλωμένου πλαστικού είναι πολύ υψηλότερο από την παραγωγή παρθένου πλαστικού. Σύμφωνα με μελέτη του 2023, την οποία επικαλείται η έκθεση, οι ρητίνες που ανακτώνται από τη μετατροπή του πλαστικού σε πλαστικό μέσω της «προηγμένης ανακύκλωσης», είναι 1,6 φορές ακριβότερες από τις παρθένες ρητίνες. Παράλληλα, μόλις το 1-14% του πλαστικού που επεξεργάζεται μέσω της «προηγμένης ανακύκλωσης» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή ενός νέου πλαστικού προϊόντος. Το υπόλοιπο ποσοστό χρησιμοποιείται «για να τροφοδοτήσει το σύστημα προηγμένης ανακύκλωσης ή μετατρέπεται σε πετρέλαιο ή σε προϊόντα αποβλήτων».
Μόλις το 1-14% του πλαστικού που επεξεργάζεται μέσω της «προηγμένης ανακύκλωσης» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή ενός νέου πλαστικού προϊόντος
Ολοι αυτοί οι τεχνικοί και οικονομικοί περιορισμοί ήταν, σύμφωνα με την έκθεση, εις γνώση της βιομηχανίας πλαστικών «για δεκαετίες». Αλλωστε, ο μεγαλύτερος πολέμιος της δημιουργίας αγοράς ανακυκλωμένων πλαστικών ήταν η βιομηχανία πλαστικού, καθώς, σύμφωνα με την έκθεση, οι εταιρείες «είχαν συμφέρον να μην πετύχει, αφού θα μπορούσε να υποβαθμίσει τη ζήτηση για την κερδοφορία των παρθένων ρητινών τους». Είναι ενδεικτικό ότι το 1963, ο Λόιντ Στούφερ, εκδότης του περιοδικού «Μοντέρνα Πλαστικά», σημείωσε πως η βιομηχανία «γέμισε τους κάδους απορριμμάτων, τις χωματερές και τους αποτεφρωτήρες» με πλαστικά μιας χρήσης.
«Απλά κάθονται εκεί»
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των πλαστικών, που οδήγησαν τη βιομηχανία στην εξεύρεση δύο λύσεων: η πρώτη ήταν η υγειονομική ταφή, καθώς όπως υποστηρίχθηκε τότε, τα πλαστικά δεν βιοδιασπώνται, αλλά «απλά κάθονται εκεί». Η βιομηχανία όμως προτίμησε τη δεύτερη λύση, που ήταν η παραγωγή ενέργειας από απόβλητα μέσω της αποτέφρωσης.
Καμία από αυτές τις λύσεις δεν κατόρθωσε να καταπραΰνει τη δημόσια ανησυχία. Κι έτσι, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η βιομηχανία υιοθέτησε μια νέα λύση που γνώριζε ότι ήταν ήδη δημοφιλής: την ανακύκλωση. Σε αυτό το πλαίσιο, ιδρύθηκε το Ιδρυμα Ανακύκλωσης Πλαστικών (PRF), που προέβη σε επικοινωνιακή εκστρατεία υπέρ της μηχανικής ανακύκλωσης, για την οποία όμως, σύμφωνα με την έκθεση, έπρεπε να κατασκευαστούν εγκαταστάσεις ανακύκλωσης, «χωρίς καμία εγγύηση ότι θα είχαν ποτέ απόδοση». Το κόστος θα το επωμίζονταν οι φορολογούμενοι.
Οι αυξανόμενες αντιδράσεις εξαιτίας της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης σύντομα οδήγησαν στην ίδρυση πολυάριθμων εμπορικών ενώσεων πλαστικών. Ο στόχος τους, σύμφωνα με την έκθεση, ήταν κοινός: «να υπερασπιστούν τη βιομηχανία πλαστικού από περιοριστική νομοθεσία, προωθώντας την ανακύκλωση ως βιώσιμη λύση για τα πλαστικά απόβλητα».
«Το κοινό είχε πειστεί»
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η βιομηχανία, προκειμένου να μετριάσει την αποτυχία από τους μειωμένους δείκτες ανακύκλωσης πλαστικού, προχώρησε σε διαφημιστικές καμπάνιες, όπου μεταξύ άλλων προβάλλονταν προϊόντα που δήθεν μπορούσαν να ανακυκλωθούν, ενώ αυτό ήταν ανέφικτο.
Παράλληλα, η βιομηχανία ανακοίνωσε τότε απευθείας επενδύσεις σε πληθώρα πρωτοβουλιών και εγκαταστάσεων ανακύκλωσης. Τα συγκεκριμένα έργα όμως, σύμφωνα με την έκθεση, «είτε δεν χτίστηκαν ποτέ είτε οι εγκαταστάσεις έκλεισαν ήσυχα, όταν ο κίνδυνος νομοθέτησης είχε περάσει».
Την ίδια περίοδο, έρευνες έδειξαν ότι ένα μεμονωμένο μόλις ποσοστό των πλαστικών ενός νοικοκυριού, μικρότερο του 20%, μπορεί να ανακυκλωθεί μηχανικά με περιβαλλοντικό κέρδος. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με την έκθεση, η επικοινωνιακή εκστρατεία της βιομηχανίας είχε λειτουργήσει καθώς «το κοινό είχε πειστεί ότι τα πλαστικά μπορούσαν να ανακυκλωθούν».
Μια παλιά, «νέα» λύση
Η κατάσταση διατηρήθηκε έτσι έως το 2015, όταν προέκυψε η ευαισθητοποίηση του κοινού για τα μικροπλαστικά και η αυξανόμενη προβολή των πλαστικών στους ωκεανούς. Προκειμένου να ξεπεράσει τη νέα κρίση, η βιομηχανία πλαστικού προώθησε ως νέα λύση την «προηγμένη ανακύκλωση».
Ερευνα που δημοσιεύθηκε το 2020 εντόπισε 37 εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν τεχνολογίες χημικής ανακύκλωσης, οι οποίες κατασκευάστηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μόλις τρεις ήταν σε λειτουργία και καμία δεν παρήγαγε νέο πλαστικό.
Η «προηγμένη ανακύκλωση», γνωστή και ως «χημική ανακύκλωση», προβαίνει στη διάσπαση του πλαστικού στα βασικά χημικά του στοιχεία, μέσω μιας ποικιλίας διεργασιών. Οι τεχνολογίες αυτές όμως, βάσει της έκθεσης, δεν είναι προηγμένες καθώς χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες. Ακόμη χειρότερα, δεν είναι ανακυκλώσιμες, αφού δεν οδηγούν στην κατασκευή νέων πλαστικών προϊόντων.
Η Παγκόσμια Συμμαχία για Εναλλακτικές Λύσεις στους Αποτεφρωτήρες δημοσίευσε έρευνα το 2020, βάσει της οποίας εντοπίστηκαν 37 εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν τεχνολογίες χημικής ανακύκλωσης, οι οποίες κατασκευάστηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Από αυτές, μόλις οι τρεις ήταν σε λειτουργία και καμία δεν παρήγαγε νέο πλαστικό. Αυτή και άλλες παρόμοιες αποδείξεις δεν απέτρεψαν τη βιομηχανία από το να υπερασπίζεται την «προηγμένη ανακύκλωση», ως τη λύση για τα πλαστικά απόβλητα.
Κάποιες από τις σημαντικότερες εταιρείες έχουν ανακοινώσει ότι στο προσεχές χρονικό διάστημα θα επεξεργαστούν τεράστιες ποσότητες πλαστικού στις εγκαταστάσεις χημικής ανακύκλωσης που έχουν κατασκευάσει. Σύμφωνα όμως με την έκθεση, «αυτοί οι στόχοι, όπως οι φιλοδοξίες ανακύκλωσης του παρελθόντος, είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα επιτευχθούν».
Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2024
Οι εταιρίες πλαστικών εξαπάτησαν το κοινό σχετικά με την ανακύκλωση, αποκαλύπτει έκθεση
Οι εταιρείες πλαστικών γνώριζαν για περισσότερα από 30 χρόνια ότι η ανακύκλωση δεν είναι μια οικονομικά ή τεχνικά εφικτή λύση διαχείρισης πλαστικών αποβλήτων. Παρόλα αυτά, δεν δίστασαν να την προωθήσουν, όπως αποκαλύπτει νέα έκθεση.
«Οι εταιρείες είπαν ψέματα», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Γουάιλς, πρόεδρος της ομάδας υπεράσπισης της ευθύνης για τα ορυκτά καύσιμα του Κέντρου για την Ακεραιότητα του Κλίματος (Center for Climate Integrity, CCI) που δημοσίευσε την έκθεση.
«Ήρθε η ώρα να τις καταστήσουμε υπόλογες για τη ζημιά που προκάλεσαν», τόνισε.
Το πλαστικό, το οποίο παράγεται από πετρέλαιο και φυσικό αέριο, είναι γνωστό ότι είναι δύσκολο να ανακυκλωθεί. Για να γίνει αυτό απαιτείται σχολαστική διαλογή, καθώς οι περισσότερες από τις χιλιάδες χημικά διαφορετικές ποικιλίες πλαστικού δεν μπορούν να ανακυκλωθούν μαζί. Αυτό καθιστά μια ήδη ακριβή διαδικασία ακόμη πιο δαπανηρή. Μια άλλη πρόκληση είναι ότι το υλικό υποβαθμίζεται κάθε φορά που επαναχρησιμοποιείται, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί γενικά να επαναχρησιμοποιηθεί μόνο μία ή δύο φορές.
Η βιομηχανία γνώριζε εδώ και δεκαετίες για τις προκλήσεις αυτές, αλλά απέκρυπτε τις σχετικές πληροφορίες στις εκστρατείες μάρκετινγκ, όπως δείχνει η έκθεση. Η έρευνα βασίζεται σε προηγούμενες μελέτες καθώς και σε πρόσφατα αποκαλυφθέντα εσωτερικά έγγραφα που καταδεικνύουν την έκταση αυτής της εκστρατείας δεκαετιών.
Τις τελευταίες δεκαετίες οι εμπειρογνώμονες της βιομηχανίας έχουν δηλώσει ότι η ανακύκλωση πλαστικών είναι «αντιοικονομική», ότι «δεν μπορεί να θεωρηθεί μόνιμη λύση για τα στερεά απόβλητα» και ότι «δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον». Οι συγγραφείς της μελέτης λένε ότι τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι εταιρείες πετρελαίου και πετροχημικών, καθώς και οι εμπορικές ενώσεις τους, ενδέχεται να έχουν παραβιάσει νόμους που έχουν σχεδιαστεί για την προστασία του κοινού από το παραπλανητικό μάρκετινγκ και τη ρύπανση.
Πλαστικά μιας χρήσης
Στη δεκαετία του 1950, οι εταιρείες πλαστικών σκέφτηκαν μια ιδέα για να εξασφαλίσουν μια συνεχώς αυξανόμενη αγορά για τα προϊόντα τους: τη δυνατότητα μιας χρήσης.
«Ήξεραν ότι αν επικεντρώνονταν στα [πλαστικά] μιας χρήσης, οι άνθρωποι θα αγόραζαν ξανά και ξανά» δήλωσε ο Ντέιβις Άλλεν, ερευνητής στο CCI και επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης.
Σε ένα συνέδριο του 1956, η Society of the Plastics Industry, ένας εμπορικός όμιλος, είπε στους παραγωγούς να επικεντρωθούν στο «χαμηλό κόστος, τον μεγάλο όγκο και την αναλωσιμότητα και να επιδιώκουν ώστε τα υλικά να καταλήγουν στα σκουπίδια».
Η Society of Plastics είναι σήμερα γνωστή ως Plastics Industry Association. Τις επόμενες δεκαετίες, η βιομηχανία είπε στο κοινό ότι τα πλαστικά μπορούν εύκολα να πεταχτούν σε χωματερές ή να καούν σε αποτεφρωτήρες σκουπιδιών. Αλλά στη δεκαετία του 1980, καθώς οι δήμοι άρχισαν να εξετάζουν το ενδεχόμενο απαγόρευσης της πλαστικής σακούλας καθώς και άλλων πλαστικών προϊόντων, η βιομηχανία άρχισε να προωθεί μια νέα λύση: την ανακύκλωση.
Εκστρατείες ανακύκλωσης πλαστικού
Η βιομηχανία γνώριζε από καιρό ότι η ανακύκλωση πλαστικών δεν είναι οικονομικά ή πρακτικά βιώσιμη, όπως προκύπτει από την έκθεση. Μια εσωτερική έκθεση του Ινστιτούτου Βινυλίου το 1986 σημείωνε ότι «η ανακύκλωση δεν μπορεί να θεωρηθεί μόνιμη λύση στερεών αποβλήτων [για τα πλαστικά], καθώς απλώς παρατείνει τον χρόνο μέχρι την απόρριψη του αντικειμένου».
Παρά το γεγονός ότι το γνώριζε, η Society of the Plastics Industry δημιούργησε το 1984 το Ίδρυμα Ανακύκλωσης Πλαστικών, συγκεντρώνοντας πετροχημικές εταιρείες και εμφιαλωτές, και ξεκίνησε μια εκστρατεία που επικεντρώθηκε στη δέσμευση του τομέα στην ανακύκλωση. Το 1988, ο εμπορικός όμιλος παρουσίασε το ευρέως αναγνωρισμένο σύμβολο για το ανακυκλώσιμο πλαστικό και άρχισε να το χρησιμοποιεί στις συσκευασίες. Οι ειδικοί έχουν πει εδώ και καιρό ότι το σύμβολο είναι άκρως παραπλανητικό, και πρόσφατα οι ομοσπονδιακές ρυθμιστικές αρχές επανέλαβαν τις ανησυχίες τους.
Η Society of the Plastics Industry ίδρυσε επίσης ένα ερευνητικό κέντρο ανακύκλωσης πλαστικών στο Πανεπιστήμιο Rutgers στο Νιου Τζέρσεϊ το 1985, ένα χρόνο αφότου οι πολιτειακοί νομοθέτες ψήφισαν έναν νόμο για την υποχρεωτική ανακύκλωση. Το 1988, η βιομηχανική ομάδα Council for Solid Waste Solutions δημιούργησε ένα πιλοτικό πρόγραμμα ανακύκλωσης στο Σεντ Πολ της Μινεσότα, όπου το δημοτικό συμβούλιο μόλις είχε ψηφίσει την απαγόρευση του πλαστικού πολυστυρενίου ή φελιζόλ.
Όλο αυτό το διάστημα, πίσω από κλειστές πόρτες, οι ηγέτες της βιομηχανίας υποστήριζαν ότι η ανακύκλωση δεν αποτελούσε πραγματική λύση. Το 1994, ένας εκπρόσωπος της Eastman Chemical μίλησε σε ένα βιομηχανικό συνέδριο για την ανάγκη κατάλληλης υποδομής ανακύκλωσης πλαστικών.
«Αν και κάποια μέρα αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα», είπε, «είναι πιο πιθανό να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται να καταφέρουμε να ξεφύγουμε από το πρόβλημα των στερεών αποβλήτων με την ανακύκλωση».
«Πρόκειται σαφώς για απάτη αυτό στο οποίο εμπλέκονται», δήλωσε ο Γουάιλς.
Η έκθεση δεν ισχυρίζεται ότι οι εταιρείες παραβίασαν συγκεκριμένους νόμους. Αλλά η Αλίσα Τζολ, συν-συγγραφέας της έκθεσης και δικηγόρος, υποψιάζεται ότι παραβίασαν τις διατάξεις περί δημόσιας βλάβης, εκβιασμού και απάτης των καταναλωτών.
Η παραβατική συμπεριφορά της βιομηχανίας συνεχίζεται και σήμερα, υποστηρίζει η έκθεση. Τα τελευταία χρόνια, ομάδες λόμπι της βιομηχανίας προωθούν τη λεγόμενη χημική ανακύκλωση, η οποία διασπά τα πλαστικά πολυμερή σε μικροσκοπικά μόρια προκειμένου να παραχθούν νέα πλαστικά, συνθετικά καύσιμα και άλλα προϊόντα. Όμως η διαδικασία αυτή δημιουργεί ρύπανση και είναι ακόμη πιο ενεργοβόρα από την παραδοσιακή ανακύκλωση πλαστικών.
Νομικές επιπτώσεις
Η έκθεση έρχεται καθώς η βιομηχανία πλαστικών και η ανακύκλωση αντιμετωπίζουν αυξανόμενο δημόσιο έλεγχο. Πριν από δύο χρόνια, ο γενικός εισαγγελέας της Καλιφόρνια, Ρομπ Μπόντα, ξεκίνησε δημόσια έρευνα για τους παραγωγούς ορυκτών καυσίμων και πετροχημικών αναφορικά με τον «ρόλο τους στην πρόκληση και επιδείνωση της παγκόσμιας κρίσης ρύπανσης από πλαστικά».
Το κοινό ανησυχεί όλο και περισσότερο για τις κλιματικές επιπτώσεις της παραγωγής και της διάθεσης πλαστικών, οι οποίες ευθύνονται για το 3,4% όλων των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Τα τελευταία χρόνια, ορισμένες πόλεις και πολιτείες στις ΗΠΑ έχουν μηνύσει τη βιομηχανία πετρελαίου για τη συγκάλυψη των κινδύνων της κλιματικής κρίσης. Αντίστοιχα, η προσφυγή των πετρελαϊκών και πετροχημικών βιομηχανιών στα δικαστήρια για «συνειδητή εξαπάτηση» του κοινού, πρότεινε ο Γουάιλς, θα μπορούσε να τις αναγκάσει να αλλάξουν τα επιχειρηματικά τους μοντέλα.
«Νομίζω ότι το πρώτο βήμα για την επίλυση του προβλήματος είναι η απόδοση ευθυνών στις εταιρείες», πρόσθεσε.
Η Τζούντιθ Ενκ, πρώην περιφερειακή διευθύντρια της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος και ιδρύτρια της ομάδας υπεράσπισης Beyond Plastics, χαρακτήρισε την ανάλυση «πολύ ορθή».
«Η έκθεση θα πρέπει να διαβαστεί από κάθε γενικό εισαγγελέα της χώρας και την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου», τόνισε.
«Αν ήμουν γενικός εισαγγελέας, με βάση αυτά που διάβασα στην έκθεση του CCI, θα αισθανόμουν άνετα να πιέσω για έρευνα και μήνυση», δήλωσε ο Μπράιαν Φρος, πρώην γενικός εισαγγελέας της πολιτείας του Μέριλαντ.
ΠΗΓΗ: Guardian
Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2023
Σκάνδαλο μεγατόνων από την απερχόμενη διοίκηση Πατούλη στον ΕΔΣΝΑ Νέες εγκαταστάσεις στη Φυλή που … (δε) θα κλείσει
Έγιναν και οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Ένας δυσμενέστερος -για τους ανθρώπους των κινημάτων- συσχετισμός διαμορφώνεται στο περιφερειακό συμβούλιο Αττικής. Προσχηματικές (και μη) κομματικές αντιπαραθέσεις, μαζί και οι ανέξοδες υποσχέσεις μπήκαν στο «ράφι».
Τώρα, όλοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας. Ένα από αυτά, η πολύπαθη διαχείριση των απορριμμάτων, η οποία «θάφτηκε» ολοκληρωτικά, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, σε αντίθεση με άλλες φορές. Όσο λιγότερη είναι η συζήτηση και η ενημέρωση, τόσο πιο ασύδοτα -και ανώδυνα γι’ αυτόν- δρα ο «συνεταιρισμός» των εργολάβων και των πολιτικών που τους στηρίζουν.
Ουσιαστικά, έληξε η θητεία της διοίκησης Πατούλη. Τα πεπραγμένα της, στο συγκεκριμένο τομέα, αποκαλυπτικά:
– Παρέλαβε από τη διοίκηση Δούρου έναν ακραία προβληματικό περιφερειακό σχεδιασμό -που εξακολουθεί να βρίσκεται σε τυπική ισχύ- και, ταυτόχρονα, βρήκε στρωμένο το δρόμο για μια νέα επέκταση της χωματερής (ΧΥΤΑ) Φυλής, της τάξης των 4 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων, με το πρόσχημα της μεταβατικής διαχείρισης.
– Αξιοποίησε το «δώρο» της διοίκησης Δούρου και υλοποίησε την επέκταση του ΧΥΤΑ.
– Αξιοποίησε, επίσης, κάθε «τρύπα» του σχεδιασμού, για να προχωρήσει ραγδαία τις ιδιωτικοποιήσεις, όχι μόνο στο «προτεκτοράτο» των εργολάβων στην εγκατάσταση της Φυλής, αλλά σε κάθε τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος καταλήγουν στις τσέπες των εργολάβων, χωρίς έλεγχο και χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα.
– Καλλιέργησε το έδαφος για την εισαγωγή της καύσης, ως βασικής μεθόδου διαχείρισης.
– Αποδείχτηκε, ωστόσο, ανίκανη -ευτυχώς- να περάσει έναν ακόμη χειρότερο περιφερειακό σχεδιασμό, παρά τις υπερφίαλες διακηρύξεις των πρώτων ημερών της θητείας της.
Όσο σκανδαλώδης υπήρξε η πολιτική της απερχόμενης διοίκησης Πατούλη (και) στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων, καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας της, άλλο τόσο σκανδαλώδης αποδεικνύεται και στο τέλος της, αφού:
– Έχει δρομολογηθεί νέα επέκταση της χωματερής, χωρητικότητας πάνω από ένα εκατομμύριο κυβικά μέτρα, γεμίζοντας κάθε σπιθαμή εδάφους και κάθε κοιλότητα μεταξύ και πάνω στα υπάρχοντα κύτταρα των προηγούμενων χωματερών (α΄ και β΄ φάσης) και της τελευταίας επέκτασης των Δούρου – Πατούλη.
– Έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός για την κατασκευή μονάδας επεξεργασίας ΑΕΚΚ (Απόβλητα Εκσκαφών, Κατασκευών και Κατεδαφίσεων), για τουλάχιστον 20 χρόνια, δυναμικότητας 2.000τόνων την ημέρα, μέσα στην εγκατάσταση της Φυλής, σε περιοχή του αποκατεστημένου (;) ΧΑΔΑ Άνω Λιοσίων, συνολικής έκτασης 82,6 στρεμμάτων, με συνολική εκτιμώμενη αξία πάνω από 54 εκ. ευρώ, χωρίς το ΦΠΑ.
Παλιότερα, μιλώντας για τις απανωτές επεκτάσεις -και σε ύψος- της χωματερής, επινοήσαμε τον όρο «πανωσηκώματα». Τώρα, φαίνεται πως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και για το «ρετιρέ» των «πανωσηκωμάτων». Η ουσία είναι πως, με τα παραπάνω, καθώς και με τη μακρά χρονική επέκταση της λειτουργίας του εργοστασίου επεξεργασίας απορριμμάτων (ΕΜΑΚ) και του αποτεφρωτήρα των υγειονομικών αποβλήτων, η απερχόμενη διοίκηση της περιφέρειας και του φορέα διαχείρισης(ΕΔΣΝΑ) προσπαθεί να επιβάλλει την ντεφάκτο λειτουργία της εγκατάστασης της Φυλής, για -τουλάχιστον- 20 χρόνια ακόμη.
Οι αποφάσεις αυτές είναι απαράδεκτες και πραξικοπηματικές, αφού-γι’ άλλη μια φορά- δε ρωτήθηκαν ούτε οι πολίτες της Δυτικής Αθήνας – Αττικής, ούτε οι όμοροι δήμοι, ούτε το περιφερειακό συμβούλιο Αττικής, ούτε καν το ΔΣ του αρμόδιου φορέα διαχείρισης (ΕΔΣΝΑ). Συνένοχο είναι και το υπουργείο περιβάλλοντος και η κυβέρνηση, που στηρίζουν και διευκολύνουν αυτές τις επιλογές, ακυρώνοντας στη πράξη τις όποιες σκέψεις υπάρχουν για την περιβαλλοντική αποκατάσταση της εγκατάστασης τα Φυλής και της ευρύτερης περιοχής.
Ακόμη και η απόφαση έγκρισης περιβαλλοντικών της εγκατάστασης της Φυλής (ΑΕΠΟ), που εγκρίθηκε το 2021, έχει γίνει κουρελόχαρτο, αφού τροποποιείται συστηματικά, χωρίς δημόσια διαβούλευση κάθε φορά που οι εργολάβοι απαιτούν νέα έργα και οι διοικήσεις της περιφέρειας και του ΕΔΣΝΑ διεκπεραιώνουν. Με τον τρόπο αυτό, το βρώμικο κύκλωμα των σκουπιδιών που κατοικοεδρεύει στον ΕΔΣΝΑ, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα εργολαβικά συμφέροντα τα οποία τον λυμαίνονται για δεκαετίες, υποθηκεύει το μέλλον ολόκληρης της Δυτικής Αθήνας – Αττικής.
Οι εξελίξεις δικαιώνουν απολύτως τη θέση του Δυτικού Μετώπου πως η εγκατάσταση της Φυλής πρέπει να κλείσει στο σύνολό της και να ενταχθεί σε πρόγραμμα περιβαλλοντικής αποκατάστασης, μαζί και η ευρύτερη περιοχή.
Επιβεβαιώνεται, επίσης, η απλή αλήθεια, την οποία το Δυτικό Μέτωπο έχει υποστηρίξει έγκαιρα και με συνέπεια, προτού ακόμη φτάσουν τα πράγματα στο σημερινό χάλι: χωρίς την ύπαρξη άλλου μεταβατικού χώρου υγειονομικής ταφής υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ), μέχρι να αποκτήσει ουσιαστική υπόσταση η μαζική ανακύκλωση, η χωματερή στη Φυλή θα επεκτείνεται διαρκώς και -όσο επεκτείνεται- θα συνεχίσει να προσελκύει νέες ρυπογόνες δραστηριότητες, για δεκάδες χρόνια ακόμη.
Όσοι υποστηρίζουν με ειλικρίνεια τη θέση για οριστικό κλείσιμο της εγκατάστασης της Φυλής, πρέπει να βρουν τη δύναμη να το αναγνωρίσουν και να πράξουν ανάλογα, χωρίς το φόβο του πολιτικού κόστους.
Το Δυτικό Μέτωπο καλεί τα μέλη του περιφερειακού συμβουλίου καθώς και τα δημοτικά συμβούλια των όμορων δήμων να συζητήσουν επειγόντως το θέμα και να ζητήσουν, σε πρώτη φάση, την ακύρωση των έργων της νέας επέκτασης του ΧΥΤΑ και της κατασκευής μονάδας επεξεργασίας ΑΕΚΚ.
Προειδοποιούμε, τέλος, τη νέα διοίκηση της περιφέρειας, που αναλαμβάνει καθήκοντα τον ερχόμενο Γενάρη, να μην επιχειρήσει να «νεκραναστήσει» το αποτυχημένο σχέδιο αναθεώρησης του περιφερειακού σχεδιασμού, που προσπάθησε να επιβάλλει ο κ. Πατούλης, για να ικανοποιήσει τις ιδεοληψίες, τις δικές του και της παράταξής του. Αν θέλουν να αλλάξουν το σχεδιασμό της διοίκησης Δούρου, ας το κάνουν αναγνωρίζοντας τα πραγματικά προβλήματα που αυτός έχει και όχι πολλαπλασιάζοντάς τα, για να γίνει αρεστή στους εργολάβους.
ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Συντονισμός
φορέων, συλλογικοτήτων και πολιτών Δ. Αττικής - Δ. Αθήνας
oxixytafilis.blogspot.com - oxi.xyta.filis@gmail.com - f/b: Δυτικό Μέτωπο
[1] Παρουσιάζεται ως ενιαία, παρότι εξαιρείται ο αποτεφρωτήρας και η μονάδα καύσης του βιοαερίου.
Πέμπτη 23 Ιουνίου 2022
Εάν δεν “ανακυκλώνεται” o καναπές τι ανακυκλώνεται…;
Ένας ολόκληρος καναπές, “τοποθετήθηκε” σε μπλε κάδο….
Το γεγονός έλαβε χώρα στο Ηράκλειο Κρήτης, και γνωστοποιήθηκε στα ΜΚΔ από τον υπάλληλο Καθαριότητας του Δήμου Ηρακλείου, Κώστα Εμμ. Βοσκάκη.
- Αλουμινόχαρτο
- Αλουμινένια ταψάκια φαγητού
- Βαζάκια τροφίμων
- Βιβλία (μόνο εάν ο Δήμος δεν διαθέτει ξεχωριστό κάδο έντυπου χαρτιού)
- Έντυπα (διοικητικών κέντρων, υπηρεσιών, ΔΕΚΟ νοσοκομείων κ.τ.λ.) [μόνο εάν ο Δήμος δεν διαθέτει ξεχωριστό κάδο έντυπου χαρτιού]
- Εφημερίδες (μόνο εάν ο Δήμος δεν διαθέτει ξεχωριστό κάδο έντυπου χαρτιού)
- Καλαμάκια (εξωτερική συσκευασία)
- Κεσεδάκια από γιαούρτι
- Κεσεδάκια από βούτυρο
- Κουτάκι μπύρας
- Κουτάκια/μπουκάλια από αναψυκτικά (αλουμινένια, πλαστικά)
- Κουτιά από δημητριακά
- Κουτιά από μπισκότα
- Κουτιά από μπογιές άδεια
- Κουτιά/μπουκάλια από απορρυπαντικά
- Κουτιά/μπουκάλια από λάδι
- Μπουκάλια από αλκοολούχα ποτά (πλαστικά / γυάλινα)
- Μπουκάλια από είδη καθαρισμού (πλαστικά / γυάλινα)
- Μπουκάλια κρασιού (γυάλινα, τετραπακ)
- Μπουκάλια από νερό (πλαστικά / γυάλινα)
- Μπουκάλια από σαμπουάν (πλαστικά / γυάλινα)
- Μπουκάλια / κουτιά από γάλα (γυάλινο, τετραπακ, πλαστικό)
- Περιτυλίγματος χαρτί
- Περιοδικά (μόνο εάν ο Δήμος δεν διαθέτει ξεχωριστό κάδο έντυπου χαρτιού)
- Πίτσα κουτί
- Πλαστικά ταψάκια φρούτων (π.χ. από φράουλες)
- Πλαστικές θήκες CD/DVD
- Ποτήρια/πιάτα Πλαστικά
- Σακούλες (πλαστικές, χάρτινες)
- Συσκευασίες τροφίμων
- Σωληνάκια από οδοντόκρεμες
- Συσκευασίες από Βιντεοκασέτες/CD/DVD
- Τενεκέδες (π.χ. από λάδι)
- Τσίγκινο κουτί από φέτα
- Φαστ Φουντ χαρτί
- Χαρτοκιβώτια συσκευών (π.χ. τηλεοράσεις, ψυγεία)
Αυτά μπαίνουν στον μπλε κάδο;;;; “Καθίστε”... εάν δεν “ανακυκλώνεται” o καναπές τι ανακυκλώνεται…;
πηγή https://www.epoli.gr
Δευτέρα 23 Μαΐου 2022
Καθαρισμός οικοπέδων: Τελευταίες προειδοποιήσεις από δήμους -Έρχονται πρόστιμα και φυλάκιση
Τελική προειδοποίηση από πλευράς Δήμων για ιδιοκτήτες οικοπέδων που δεν έχουν προχωρήσει ακόμη σε καθαρισμούς.
Σύμφωνα με το νόμο «οι ιδιοκτήτες οικοπεδικών και λοιπών ακάλυπτων χώρων που βρίσκονται εντός πόλεων, οφείλουν να επιλαμβάνονται για την καθαριότητα αυτών».
Οι υπηρεσίες καθαριότητας των Δήμων έχουν ήδη αποστείλει επιστολές σε όλους τους ιδιοκτήτες οικοπέδων, για να φροντίσουν για τον καθαρισμό του οικοπέδου τους, μέχρι 31 Μαΐου.
Περιμένουν μάλιστα την ανταπόκριση και άμεση συμμόρφωση των
ιδιοκτητών που οι χώροι τους χρήζουν καθαρισμό ως ενέργεια ευθύνης και
πρόληψης για την πόλη, το περιβάλλον και το κοινωνικό σύνολο.
Από τις αρμόδιες υπηρεσίες δίνονται οι κατάλληλες προτεραιότητες για
εργασίες αποψιλώσεως στα πιο επικίνδυνα σημεία, που είναι τα δάση και οι
εφαπτόμενες στα ρέματα εκτάσεις και εν συνεχεία σε οικόπεδα και
αδόμητους χώρους εντός του αστικού ιστού, ενώ ανάλογα με την περίπτωση
κινδύνου κάθε Δήμος προχωρά στην προβλεπόμενη χρέωση ιδιοκτητών που
αφήνουν ακαθάριστους δικούς τους χώρους ευθύνης.
Ειδικότερα, ο νόμος αναφέρει:
«Σε περίπτωση μη τήρησης των υποχρεώσεων του άρθρου 1, σύμφωνα με την απόφαση, οι υπόχρεοι καλούνται από τον οικείο δήμο, εντός προθεσμίας δέκα (10) ημερών από την κοινοποίηση σχετικής πρόσκλησης, στην οποία αναφέρεται κατ’ ελάχιστον ο χωρικός προσδιορισμός του οικοπέδου ή] άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο εντοπισμό του, να προβούν στις εργασίες καθαρισμού των χώρων της παρ. 1 του άρθρου 1. Η κοινοποίηση της πρόσκλησης γίνεται στην ταχυδρομική ή ηλεκτρονική διεύθυνση του υπόχρεου ή τυχόν αντικλήτου του, επί αποδείξει. Για την ανεύρεση των στοιχείων του υπόχρεου, συμπεριλαμβανομένων των στοιχείων του προηγούμενου εδαφίου, ο Δήμος δύναται να ανατρέχει ιδίως σε δεδομένα που τηρούνται στα αρχεία του, καθώς και στα δεδομένα προσωπικού μητρώου της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) και του Εθνικού Κτηματολογίου.
Σε περίπτωση εγκαταλελειμμένων χώρων ή σε περίπτωση υπόχρεων προσώπων άγνωστων στοιχείων ταυτότητας ή αγνώστου διαμονής, η κοινοποίηση της πρόσκλησης γίνεται με θυροκόλληση και με ταυτόχρονη ανάρτηση της πρόσκλησης στον πίνακα ανακοινώσεων του οικείου δήμου. Η ανάρτηση αυτή είναι η μοναδική αναγκαία πράξη σε περίπτωση μη δυνατότητας θυροκόλλησης της πρόσκλησης.
Μετά την παρέλευση άπρακτης της ως άνω προθεσμίας, ο οικείος Δήμος, προβαίνει σε αυτεπάγγελτο καθαρισμό, ενώ σε περίπτωση περιφραγμένων ή επαρκώς περιτοιχισμένων χώρων, αιτείται προς την κατά τόπο αρμόδια Πυροσβεστική Υπηρεσία τη διενέργεια αυτοψίας, με την οποία βεβαιώνεται η συνδρομή κινδύνου πρόκλησης ή ταχείας επέκτασης πυρκαγιάς, και βάσει αυτής, μεριμνά για την έκδοση Εισαγγελικής παραγγελίας δυνάμει της οποίας προβαίνει, στον αυτεπάγγελτο καθαρισμό των χώρων των ανωτέρω παραγράφων».
Κυρώσεις
Σύμφωνα με την απόφαση: «Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των υπόχρεων στην εκπλήρωση της υποχρέωσης καθαρισμού, καθώς και σε περίπτωση αυτεπάγγελτου καθαρισμού από τον δήμο, επιβάλλεται στους υπόχρεους το πρόστιμο της περ. 26 της υποπαρ. β’ της παρ. Ι του άρθρου 75 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν. 3463/2006, Α’ 114).
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με το την περ. 26 της υποπαρ. β’ της παρ. Ι του άρθρου 75 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν. 3463/2006, Α’ 114): «Η μέριμνα, σύμφωνα με τις ισχύουσες πυροσβεστικές διατάξεις, για την τήρηση των υποχρεώσεων καθαρισμού, από τους ιδιοκτήτες, νομείς, και επικαρπωτές, των οικοπεδικών και λοιπών ακάλυπτων χώρων, που βρίσκονται εντός πόλεων, κωμοπόλεων και οικισμών και σε απόσταση μέχρι 100 μέτρων από τα όρια τους, καθώς και η υποχρέωση αυτεπάγγελτου καθαρισμού από τους δήμους, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των υπόχρεων. Σε βάρος εκείνων που δεν συμμορφώνονται επιβάλλεται πρόστιμο πενήντα (50) λεπτών, ανά τετραγωνικό μέτρο του οικείου χώρου, το οποίο και αποτελεί έσοδο του οικείου δήμου, βεβαιούται εις βάρος τους η ισόποση σχετική δαπάνη του δήμου προς καθαρισμό και υποβάλλεται μήνυση για το αδίκημα του άρθρου 433 του Ποινικού Κώδικα», προστίθεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Ν. 3463/2006.
Παράλληλα το άρθρο 433 του Ποινικού Κώδικα προβλέπει ότι: “Με κράτηση μέχρι τριών μηνών ή με πρόστιμο τιμωρείται, αν άλλη διάταξη δεν επιβάλει βαρύτερη ποινή, όποιος: α) κάνει απερίσκεπτη και αμελή χρήση της φωτιάς ή των μέσων φωτισμού, κατά τρόπο που να μπορεί να προκύψει από αυτήν βλάβη σε άνθρωπο ή σε ξένο πράγμα και β) παραβαίνει τις διατάξεις που εκδίδει η αρμόδια αρχή, και ιδίως η αστυνομική, για την αποτροπή του κινδύνου εμπρησμού”.
Δευτέρα 16 Μαΐου 2022
SOS Περιβαλλοντικό έγκλημα στην Αττική
Η Αττική διαχειρίζεται τα απορρίμματά της με τον χειρότερο τρόπο για την υγεία και το περιβάλλον. Για πάνω από μισό αιώνα το 98% των σκουπιδιών της πηγαίνει στις φαραωνικές εγκαταστάσεις στα Δυτικά και το 95% θάβεται. Οι κάτοικοι της Δυτικής Αττικής, Αθήνας και Πειραιά αντιμετωπίζονται ως παρίες και η υγεία τους είναι εκτεθειμένη σε διαρκή και σωρευτική επιβάρυνση. Η πρόληψη, η ανακύκλωση και η μείωση απορριμμάτων υπονομεύτηκε και συνεχίζει να υπονομεύεται από την ίδια την Πολιτεία και η όποια καλή διάθεση πολιτών, ομάδων δράσης, ή ακόμη και κάποιων Δήμων (δυστυχώς η πλειοψηφία των Δήμων παραμένει αδιάφορη) δεν κατόρθωσε ποτέ να φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα.
Όπως έλεγε ήδη από το 2014 η επιτροπή αναφορών του Ευρωκοινοβουλίου
«Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος στη Φυλή πρόκειται να αποτελέσει ένα μνημείο περιβαλλοντικού χάους, ασθενειών και ανθρώπινης δυστυχίας τουλάχιστον για τις επόμενες 3 γενιές που θα ζήσουν στην περιοχή».
Αυτή η κατάσταση όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί αλλά με το νέο Περιφερειακό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων Αττικής (ΠΕΣΔΑ) προβλέπεται η εγκατάσταση νέων φαραωνικών μονάδων επεξεργασίας στη δυτική πλευρά της Αττικής ( Φυλή – Σχιστό).
Από τα “ψιλά” γράμματα του ΠΕΣΔΑ προκύπτει ότι:
· Σχεδιάζουν καύση ακόμα και σύμμεικτων ανεπεξέργαστων απορριμμάτων
· Σχεδιάζουν διπλασιασμό της χωρητικότητας του μεταβατικού ΧΥΤΑ στη Φυλή
Η μέθοδος της καύσης απορριμμάτων που παρουσιάζεται ως λύση στο αδιέξοδο της διαχείρισης των απορριμμάτων είναι στην πραγματικότητα ο ενταφιασμός κάθε προοπτικής λύσης διότι, η καύση:
1. Είναι από τις πλέον ρυπογόνες δραστηριότητες: Παράγει διοξίνες και φουράνια, σωματίδια με τη μορφή τέφρας και αιωρούμενα σωματίδια που εισέρχονται στους πνεύμονες, οξέα και άλλα αέρια (HCl, HF, HBr, HI, SO2, NOx, NH3), τοξικά μέταλλα (Hg, Cd, Cr, TI,As, Ni, Pb, Sb, Se, Sn, Cu, Mn, Zn), κ.ά. Ιδιαίτερα οι διοξίνες είναι καρκινογόνες ακόμα και σε ελάχιστες ποσότητες και είναι εξαιρετικά δύσκολο να προληφθεί η παραγωγή τους. Όλες οι αναπτυγμένες χώρες είναι στη φάση εγκατάλειψης της μεθόδου προς όφελος της ανακύκλωσης. Ενδεικτικά, στη Λωζάνη της Ελβετίας, όπου το εργοστάσιο καύσης απορριμμάτων έκλεισε πριν 17 χρόνια, ο Δήμος απαγορεύει στα παιδιά να παίζουν στα πάρκα και στους πολίτες να καταναλώνουν κοτόπουλα και λαχανικά λόγω της παραμένουσαςρύπανσης του εδάφους από διοξίνες !! Επίσης η καύση απορριμμάτων εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα που συμβάλλει στο φαινόμενο θερμοκηπίου πολύ περισσότερο κι από τον “βρώμικο” λιγνίτη.
2. Είναι πανάκριβη: Από μελετητές εκτιμάται ότι το κόστος διαχείρισης των σκουπιδιών μπορεί ακόμα και να επταπλασιαστεί ! Μην ξεχνάμε ότι οι επενδύσεις σε εγκαταστάσεις καύσης θα γίνουν με την γνωστή αμαρτωλή μέθοδο των ΣΔΙΤ που σημαίνει ότι θα πρέπει να τροφοδοτούν τα υπερκέρδη των μεγαλοεργολάβων για τρεις ακόμα δεκαετίες !
3. Υπονομεύει την ανακύκλωση διότι η βιωσιμότητα και κερδοφορία των μονάδων καύσης απαιτεί μακροχρόνια και εγγυημένη τροφοδοσία τους με μεγάλους όγκους σκουπιδιών. Άρα ή θα παραμείνει η ανακύκλωση στα δραματικά χαμηλά μονοψήφια ποσοστά που είναι τώρα (παρά τις σκανδαλώδεις επενδύσεις της Περιφέρειας Αττικής σε πανάκριβο και εν πολλοίς άχρηστο εξοπλισμό), ή εάν κάνουμε πραγματική ανακύκλωση θα τιμωρούμαστε για την αθέτηση των ΣΔΙΤ που εξασφαλίζουν τα μακροχρόνια κέρδη των εργολάβων από τη λειτουργία των μονάδων.
4. Δεσμεύει τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος σε αντιπεριβαλλοντικές μεθόδους έντασης κεφαλαίου και χαμηλής απασχολησιμότητας, ενώ, ταυτόχρονα, εκτοξεύει το κόστος διαχείρισης των αποβλήτων.
5. Δημιουργεί προβλήματα συμβατότητας με την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία περί αποβλήτων, καθώς ενδέχεται να χαρακτηριστεί ισοδύναμη της ταφής, στο βαθμό που οι συγκεκριμένες μονάδες δεν καταφέρνουν να πετύχουν ποσοστό ενεργειακής απόδοσης μεγαλύτερο του 67%, επίδοση που προϋποθέτει παραγωγή και κατανάλωση ΚΑΙ θερμικής ενέργειας σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, γεγονός που διαφοροποιεί τις μεσογειακές χώρες από αυτές του ευρωπαϊκού βορρά.
Για όλους τους παραπάνω λόγους η ανατροπή αυτών των σχεδιασμών αφορά όλους τους κάτοικους της Αττικής. Καλούμε φορείς, συλλογικότητες, πολίτες να κινητοποιηθούμε άμεσα πριν να είναι πολύ αργά:
- Nα αποτρέψουμε τη διαιώνιση και επιδείνωση του περιβαλλοντικού εγκλήματος της συσσώρευσης φαραωνικών εγκαταστάσεων σκουπιδιών στη Δυτική Αττική, Δυτική Αθήνα και Δυτικό Πειραιά
- Να προστατεύσουμε την υγεία των επόμενων γενιών
- Να βάλουμε φρένο στη νέα ληστεία των εισοδημάτων μας μέσα από την αύξηση των δημοτικών τελών
10 Μαΐου 2022
_______________________________________________
Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας
blog: perivantologikodiktyoathinon.blogspot.gr
mail: perivallontiko.diktyo.athinas@gmail.com
f/b: Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας
[ Δέσποινα Σπανούδη / Ελλάδα / 14.05.22 ]
πηγή http://artinews.gr/
Τρίτη 3 Μαΐου 2022
Ντοκιμαντέρ, Βόρεια Εύβοια, Το Σχέδιο, 1ο Μέρος: "Οκτώ δέκατα και αναφορά"
ξ
ΠΩΣ ΚΑΗΚΕ Η ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ
Μια ώρα και είκοσι λεπτά με μαρτυρίες και ντοκουμέντα που αποδεικνύουν πώς μια φωτιά που θα μπορούσε να περιοριστεί έγκαιρα , κατάφερε με μηδενικό άνεμο και “εντολές μη κατάσβεσης”, να κατακάψει περισσότερα από 520 χιλιάδες στρέμματα γης.
Δάση, ζώα, χωριά, καλλιέργειες, κόποι μιας ζωής αφέθηκαν στην τύχη τους και έγιναν στάχτη από μία κυβέρνηση η οποία εκδίωξε τους κατοίκους από τα χωρία τους ενώ ουδέποτε φρόντισε για τον προστασία των δασών ή την πυρόσβεση.
Αντιθέτως, σχεδιάζει επενδύσεις με νέες χρήσεις γης, στο όνομα της "ανάπτυξης" και της "ανασυγκρότησης".
Στο δεύτερο μέρος, που σύντομα θα είναι έτοιμο, θα στοιχειοθετήσουμε το "γιατί" κάψανε τουλάχιστον 520.000 στρέμματα και τα όνειρα των ανθρώπων της Βόρειας Εύβοιας.
Δευτέρα 2 Μαΐου 2022
Αττική: Από τους κάδους κατευθείαν στις μονάδες καύσης τα απορρίμματα
Αττική: Ευθεία παραδοχή για την καύση σύμμεικτων απορριμμάτων –με την επίκληση μια απροσδιόριστης «μεταβατικότητας»– περιλαμβάνει η τελευταία εκδοχή του Περιφερειακού Σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ) της πολυπληθέστερης περιφέρειας της χώρας, που εγκρίθηκε την Τρίτη, 19 Απριλίου, με χαρακτήρα κατεπείγοντος από την ολιγομελή Εκτελεστική Επιτροπή του αρμόδιου φορέα (ΕΔΣΝΑ).
Η αντιπεριβαλλοντική και αναχρονιστική πρακτική της καύσης απορριμμάτων –υπό τον μανδύα της «ενεργειακής αξιοποίησης»– αποτελούσε εξαρχής κομβικό σημείο του ΠΕΣΔΑ. Στο πνεύμα του Εθνικού Σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων που ψηφίστηκε επί θητείας Κωστή Χατζηδάκη στο υπουργείο Περιβάλλοντος, το ΠΕΣΔΑ προωθεί την καύση ως αναγκαία προκειμένου να σταματήσει η –επίσης αντιπεριβαλλοντική και αναχρονιστική– πρακτική της ταφής απορριμμάτων. Ωστόσο, μέχρι και την προγενέστερη εκδοχή του, το ΠΕΣΔΑ περιοριζόταν να μιλά μόνο για «ενεργειακή αξιοποίηση» των υπολειμμάτων των απορριμμάτων που θα οδηγούνταν πρώτα προς επεξεργασία στις κατά τόπους Μονάδες Ανακύκλωσης και Ανάκτησης (ΜΑΑ), ενώ στην τελευταία (5η κατά σειρά) έκδοση του ΠΕΣΔΑ υπάρχει ξεκάθαρη διατύπωση για καύση σύμμεικτων απορριμμάτων, δηλαδή απορριμμάτων που δεν θα υπόκεινται σε καμία επεξεργασία και θα καίγονται όπως ακριβώς πετιούνται στους κάδους.
Το παζλ των ΜΑΑ δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί και δεν είναι γνωστό για όλες πού θα χωροθετηθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι εκκρεμεί η χωροθέτηση της μεγαλύτερης δυναμικότητας ΜΑΑ (315.000 τόνων/έτος) που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των δήμων του Κεντρικού Τομέα Αθηνών και τμήμα των νοτίων προαστίων. Θα κατασκευαστεί μέσω ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) και, σύμφωνα με τον ΕΔΣΝΑ, η επιλογή αναδόχου θα έχει γίνει το νωρίτερο ώς το τέλος του 2022. Ο χρονικός στόχος που βάζει το ΠΕΣΔΑ να έχουν ολοκληρωθεί και οι 6 ΜΑΑ «μέχρι το 2025» μοιάζει μάλλον φιλόδοξος. Θα έχει πρώτα τεθεί σε λειτουργία η μονάδα καύσης («ενεργειακής αξιοποίησης») που προβλέπει ο σχεδιασμός του υπουργείου Περιβάλλοντος (ΥΠΕΝ);
Για ένα τέτοιο ενδεχόμενο πάντως περιλαμβάνει ειδική «μέριμνα» η τελευταία επικαιροποίηση του ΠΕΣΔΑ: «Σε περίπτωση που οι ΜΑΑ ή ορισμένες από αυτές κατασκευαστούν μετά τη δημιουργία μονάδας/ων ενεργειακής αξιοποίησης που εμπίπτει στον σχεδιασμό του ΥΠΕΝ, τότε και αποκλειστικά και μόνο για τη μεταβατική αυτή περίπτωση τα υπολειμματικά σύμμεικτα ΑΣΑ [Αστικά Στερεά Απόβλητα] που δεν ανακυκλώνονται στα συστήματα Διαλογής στην Πηγή, που προορίζονται για την/τις συγκεκριμένη/ες ΜΑΑ, μπορούν να οδηγούνται απευθείας στην/ις μονάδα/ες ενεργειακής αξιοποίησης, καθεστώς που θα μπορεί να ισχύσει μέχρι και την έναρξη λειτουργίας των συγκεκριμένων ΜΑΑ», υπό τις προϋποθέσεις οι [προς καύση] ποσότητες να μην έρχονται σε αντίθεση με τους στόχους ανακύκλωσης και το τελικό κόστος να είναι εύλογο για τα δεδομένα του ΕΔΣΝΑ, συμπληρώνεται στο επίμαχο απόσπασμα (σελ. 102).
Με άλλα λόγια, προβλέπεται η καύση ανεπεξέργαστων απορριμμάτων ως «απάντηση» στην ταφή για άγνωστο «μεταβατικό» χρονικό διάστημα, για το οποίο τίποτε δεν προμηνύει ότι θα είναι σύντομο: από όταν ανέλαβε, το 2019, η νυν περιφερειακή αρχή έχει να επιδείξει ελάχιστο έως μηδαμινό έργο για την κατασκευή μονάδων επεξεργασίας απορριμμάτων, αντιθέτως είναι συνεπής στην κυβερνητική λογική της διοίκησης με «καθεστώς εξαιρέσεων». Κι όσο καθυστερούν οι (και με εμπλοκή ιδιωτών) ΜΑΑ, τόσο περισσότερα σκουπίδια θα καίγονται…
Ως προς το πού θα χωροθετήσει το υπουργείο Περιβάλλοντος τη/ις μονάδα/ες καύσης (όπως είναι και η διατύπωση στο ΠΕΣΔΑ), δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση. Ωστόσο, η συλλογικότητα «Δυτικό Μέτωπο» ανέφερε σε πρόσφατη ανακοίνωσή του ότι «έχει φωτογραφηθεί με χίλιους τρόπους και πάλι η Δυτική Αττική».
Το ΠΕΣΔΑ Αττικής διατηρεί μεγάλες ποσότητες σύμμεικτων. Και στην τελευταία έκδοση διατηρείται ο υπολογισμός που θέλει για το 2030, από ένα σύνολο 2.068.810 παραγόμενων τόνων απορριμμάτων ετησίως, οι 836.858 τόνοι να είναι σύμμεικτα απορρίμματα (πράσινος κάδος). Δηλαδή, το 40,45% των απορριμμάτων θα παραμένει μη ανακυκλώσιμο. Οπως είχε εξαρχής προειδοποιήσει η συλλογικότητα «Δυτικό Μέτωπο», η διατήρηση υψηλών ποσοστών σύμμεικτων «γίνεται συνειδητά για να τροφοδοτούνται με μεγάλες ποσότητες πρώτης ύλης οι Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων και στη συνέχεια οι μονάδες καύσης, που θα καίνε τα δευτερογενή καύσιμα που παράγουν οι Μονάδες Επεξεργασίας». Το «Δυτικό Μέτωπο» είχε επίσης επισημάνει: «Οι συμβάσεις που υπογράφονται (ΣΔΙΤ) είναι για 30 χρόνια περίπου. Για τον ίδιο λόγο, οι Μονάδες Επεξεργασίας στήνονται με τέτοιον εξοπλισμό και τέτοια λειτουργία, ώστε, αντί να εξυπηρετούν την περαιτέρω ανάκτηση, εξυπηρετούν την παραγωγή καυσίμων».
Το ΠΕΣΔΑ Αττικής προωθείται στο υπουργείο Περιβάλλοντος προς γνωμοδότηση, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 4819/2021 (άρθρο 55). Οι ίδιες διατάξεις, αν και προβλέπουν μεν την έγκριση του ΠΕΣΔΑ από το περιφερειακό συμβούλιο, αναφέρουν επίσης ότι εάν παρέλθει άπρακτη η δίμηνη προβλεπόμενη προθεσμία, το ΠΕΣΔΑ μπορεί να εγκριθεί μια απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος και Εσωτερικών.
Δείτε ολόκληρο το ΠΕΣΔΑ όπως εγκρίθηκε από την Εκτελεστική Επιτροπή του ΕΔΣΝΑ: (ΑΔΑ: ΨΛΓ3ΟΡ05-ΥΗΥ)
Τετάρτη 27 Απριλίου 2022
Αττική: Αυξήσεις-«φωτιά» στα τέλη που πληρώνουν οι δημότες για τα απορρίμματα
Αττική: Μεγάλες αυξήσεις θα κληθούν να «σηκώσουν» οι Δήμοι της Αττικής και κατ’ επέκταση οι δημότες τους με τα τέλη που πληρώνουν, για την διαχείριση των απορριμμάτων για το έτος 2022, καθώς από φέτος αρχίζει να «μετρά» και το νέο τέλος ταφής που έχει προβλεφθεί από το νόμο 4819/2021 (άρθρο 38).
Οι αυξήσεις αποτυπώνονται στον νέο κανονισμό τιμολόγησης που προτείνει για το τρέχων έτος ο Ειδικός Διαβαθμιδικός Σύνδεσμος Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ) στους Δήμους – μέλη του, ο οποίος έχει λάβει το «πράσινο φως» από την 7 μελή Εκτελεστική Επιτροπή και προωθείται προς έγκριση στο Διοικητικό Συμβούλιο όπου συμμετέχουν έχοντας την πλειοψηφία οι Δήμοι.
Σύμφωνα με την προτεινόμενη τιμολογιακή πολιτική (το εγκεκριμένο κείμενο βρίσκεται ΕΔΩ – ΑΔΑ: Ψ6ΦΦΟΡ05-810), ορίζεται Ενιαία Τιμή Αναφοράς για κάθε τόνο απορριμμάτων στα 53,16 ευρώ. Όμως σε αυτήν την τιμή προστίθενται και επιπλέον 19,8 ευρώ όπως προβλέπεται από το τέλος ταφής του 4819/2021, κάτι που σημαίνει ότι από το συγκεκριμένο τέλος, το κόστος κάθε τόνου που οδηγείται προς ταφή αυξάνεται κατά περίπου 37% για το 2022 και θα ανέλθει στα 72,96 ευρώ ανά τόνο.
Πηγή: «Διαύγεια» – ΑΔΑ: Ψ6ΦΦΟΡ05-810
Πρόκειται για την αρχή μιας σταδιακής αύξησης στην διαχείριση απορριμμάτων, καθώς ο ίδιος νόμος προβλέπει ότι το τέλος ταφής θα ξεκινήσει να επιβάλλεται αρχής γενομένης από 1/1/2022 με το ποσό των 20 ευρώ/τόνο, αλλά στην πορεία θα ανέβει στα:
- 25 ευρώ/τόνο από 1/1/2023
- 30 ευρώ/ τόνο από 1/1/2024
- 35 ευρώ/τόνο από 1/1/2025
- 45 ευρώ/τόνο από 1/1/2026
- 55 ευρώ/τόνο από 1/1/2027, οπότε και θα μείνει σταθερό για τα επόμενα έτη.
Η ΚΕΔΕ έχει ζητήσει αναβολή της επιβολής του τέλους ταφής μέχρι τα τέλη του 2023, υπό το δεδομένο ότι ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί «με κύρια ευθύνη της κεντρικής διοίκησης» τα έργα που θα ενισχύσουν την ανακύκλωση και θα εκτρέψουν απορρίμματα από τις χωματερές. Ουδέποτε εισακούσθηκε καθώς ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, έκλεισε κάθε συζήτηση αναβολής σε συνάντηση που είχε με το συλλογικό όργανο των δημάρχων.
Το κόστος στην Αττική
Με την τιμολογιακή πολιτική που προτείνει ο ΕΔΣΝΑ, οι Δήμοι της Αττικής θα κληθούν να πληρώσουν συνολικά για το 2022 ένα ποσό 127.727.698 ευρώ. Από αυτά τα χρήματα, τα 34.668.791 ευρώ αποτελούν κόστος λόγω του τέλους ταφής (το οποίο σύμφωνα με το νόμο θα πρέπει να αποδοθεί στον Εθνικό Οργανισμό Ανακύκλωσης για να χρηματοδοτήσει αυτός στη συνέχεια δράσεις ανακύκλωσης των Δήμων και των Συνδέσμων τους) και σε 93.058.907 ευρώ αθροίζονται οι εισφορές που θα πρέπει να πληρώσουν οι Δήμοι στον ΕΔΣΝΑ για την διαχείριση των απορριμμάτων τους και τα αντισταθμιστικά που καταβάλλονται στους Δήμους (κυρίως τον Δήμο Φυλής) που επιβαρύνονται περιβαλλοντικά από τις εγκαταστάσεις διαχείρισης απορριμμάτων στη Φυλή.
Με άλλα, λόγο, το τέλος ταφής του νόμου 4819/2021 έρχεται να αυξήσει το συνολικό κόστος διαχείρισης απορριμμάτων της Αττικής κατά 1/3, επιβάρυνση που προφανώς θα μεταφερθεί στα… γνωστά υποζύγια, δηλαδή τους δημότες.
Ο νέος κανονισμός τιμολόγησης του ΕΔΣΝΑ προγραμματίζεται να τεθεί προς έγκριση στη συνεδρίαση του διοικητικού του συμβουλίου που είναι προγραμματισμένο για την Πέμπτη (28 Απριλίου). Σύμφωνα με πληροφορίες της aftodioikisi.gr, έχει υποβληθεί στον ΕΔΣΝΑ αίτημα αναβολής της συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου για την ερχόμενη εβδομάδα από την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Αττικής (ΠΕΔΑ) προκειμένου το συγκεκριμένο συλλογικό αυτοδιοικητικό όργανο να καταθέσει εγκαίρως απόψεις. Οι θέσεις της ΠΕΔΑ επί του προτεινόμενου κανονισμού τιμολόγησης αναμένεται να διαμορφωθούν στη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου που είναι προγραμματισμένο για την Παρασκευή, 29 Απριλίου.
Δείτε παρακάτω τον κανονισμό που θα προτείνει ο ΕΔΣΝΑ, όπως εγκρίθηκε από την Εκτελεστική του Επιτροπή:
Κυριακή 13 Μαρτίου 2022
Αττική –Διαχείριση Απορριμμάτων: Ποιοι είναι οι 5 «μνηστήρες» για τα εργοστάσια ΣΔΙΤ
Αττική: Πέντε μεγάλοι «παίκτες» παίρνουν θέσεις για την διεκδίκηση των δύο μονάδων επεξεργασίας απορριμμάτων που πρόκειται να κατασκευαστούν μέσω Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) με προϋπολογισμό 640 εκατ. ευρώ. Στην σχετική πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος που έχει εκδώσει ο Ειδικός Διαβαθμιδικός Σύνδεσμος Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ) έχουν ανταποκριθεί εταιρείες που παραδοσιακά δραστηριοποιούνται στον τομέα, αλλά και ο «Όμιλος Βαρδινογιάννη» που επιχειρεί την είσοδό του στην διαχείριση των απορριμμάτων μέσω κοινοπραξίας με τις εταιρείες «ΑΒΑΞ» και «THALIS».
Μέχρι στιγμής έχει ολοκληρωθεί η πρώτη φάση των δύο εν εξελίξει διαγωνισμών με τον ΕΔΣΝΑ να έχει εγκρίνει το πρακτικό των προσφορών. Σύμφωνα με τον ΕΔΣΝΑ, εφόσον δεν υπάρξουν δικαστικές προσφυγές μεταξύ των διαγωνιζόμενων, θα ξεκινήσει άμεσα η δεύτερη φάση του ανταγωνιστικού διαλόγου η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2022.
Όταν οι μονάδες ξεκινήσουν να λειτουργούν, «αναμένεται να συνεισφέρουν καθοριστικά τόσο στον στόχο της πλήρους επεξεργασίας και δραστικής μείωσης των απορριμμάτων πριν την ταφή (κάτι που σήμερα δυστυχώς δεν γίνεται καθώς το 85% των απορριμμάτων που παράγονται στο Λεκανοπέδιο οδηγούνται στο ΧΥΤΑ Φυλής προς ταφή, χωρίς καμία επεξεργασία), αλλά και στην ανάκτηση ανακυκλώσιμων και την κομποστοποίηση διαλεγμένου οργανικού κλάσματος», αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή του ο ΕΔΣΝΑ.
Οι δύο προς κατασκευή μονάδες είναι οι εξής:
- Η Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ) του Κεντρικού Πάρκου Κυκλικής Οικονομίας της Αττικής, δυναμικότητας 450.000 τόνων απορριμμάτων κατ’ έτος.
- Η Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ) του Κεντρικού Πάρκου Κυκλικής Οικονομίας Περιφέρειας Πειραιά, δυναμικότητας 250.000 τόνων κατ’ έτος.
Η Μονάδα που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά είναι γνωστό ότι θα κατασκευαστεί στο Σχιστό. Αντιθέτως, δεν έχει βρεθεί ακόμη το σημείο της Περιφέρειας Αττικής όπου θα κατασκευαστεί η Μονάδα που θα κατασκευαστεί το Κεντρικό Πάρκο Κυκλικής Οικονομίας Αττικής, το οποίο προορίζεται να εξυπηρετεί τις ανάγκες του Κεντρικού Τομέα Αθηνών και ορισμένων περιοχών του Νότιου Τομέα Αθηνών.
Το Κεντρικό Πάρκο προοριζόταν να κατασκευαστεί αρχικά στη Φυλή. Υπήρξαν αντιδράσεις από πλευράς της τοπικής δημοτικής αρχής, με αποτέλεσμα η τελική εκδοχή του προς αναθεώρηση Περιφερειακού Σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων Αττικής (ΠΕΣΔΑ), να αποτρέπει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αναφέροντας ότι οι προς κατασκευή Μονάδες δεν μπορούν να χωροθετούνται εντός των ήδη αδειοδοτημένων «Ολοκληρωμένων Εγκαταστάσεων Διαχείρισης Απορριμμάτων» (ΟΕΔΑ), όπως είναι η ΟΕΔΑ Φυλής.
Σύμφωνα με το ΠΕΣΔΑ, οι προς κατασκευή Μονάδες «χωροθετούνται κατά προτεραιότητα εντός των γεωγραφικών ορίων του εξυπηρετούμενου τομέα λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές απαιτήσεις σε έκταση για την ανάπτυξη Πάρκων Κυκλικής Οικονομίας». Ωστόσο, «σε περίπτωση αδυναμίας εύρεσης κατάλληλων χώρων, είτε λόγω μη δυνατότητας εύρεσης επαρκών εκτάσεων είτε μη ικανοποίησης των κριτηρίων χωροθέτησης του ΕΣΔΑ/ΠΕΣΔΑ, οι Μονάδες δύναται να χωροθετούνται σε άλλη περιφερειακή ενότητα με την προϋπόθεση της μη χωροθέτησης εντός των ήδη αδειοδοτημένων ΟΕΔΑ».
Με δεδομένο ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν επιθυμεί τη δημιουργία της Μονάδας – Κεντρικό Πάρκο Κυκλικής Οικονομίας εντός των ορίων του (π.χ. στον Βοτανικό, όπου υπάρχουν διαθέσιμες εκτάσεις και εύκολη πρόσβαση για τα απορριμματοφόρα)μ δεν αποκλείεται η κατασκευή αυτής της Μονάδας να γίνει και πάλι σε κάποιο σημείο της Δυτικής.
Αν και διατηρείται ο συγκεκριμένος «άγνωστος X», το δεδομένο είναι το μεγάλο ενδιαφέρον που έχει συγκεντρώσει η κατασκευή των Μονάδων ΣΔΙΤ από πλευράς εταιρειών.
Οι πέντε κοινοπραξίες που διεκδικούν την κατασκευή των δύο μονάδων είναι οι εξής (σε παρένθεση τα επιμέρους ποσοστά):
1. Ενωση ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή (50%) – ΤΙΤΑΝ (50%)
2. Ενωση Μυτιληναίος Α.Ε. (80%) – Μεσόγειος Α.Ε. (20%)
3. Ενωση Ηλέκτωρ Α.Ε. (55%) – Ακτωρ Παραχωρήσεις Α.Ε. (45%)
4. Ενωση Motor Oil Renewable Energy (65%) – ΑΒΑΞ (30%) – THALIS (5%)
5. Ενωση ΙΝΤΡΑΚΑΤ (92%) – WATT A.E. (8%)
Σε εξέλιξη βρίσκεται και ο διαγωνισμός για τη Μονάδα Επεξεργασίας Απορριμμάτων στο Γραμματικό, δυναμικότητας 80.000 τόνων ετησίως.
Ο υπό αναθεώρηση ΠΕΣΔΑ Αττικής έχει εξασφαλίσει την έγκριση της εκτελεστικής επιτροπής του ΕΔΣΝΑ. Εχει διαβιβαστεί στο υπουργείο Περιβάλλοντος για γνωμοδότηση και στη συνέχεια θα εισαχθεί για συζήτηση και έγκριση στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής.
Σήμερα στην Αττική των 66 δήμων παράγονται ετησίως 2,1 εκατ. τόνοι απορριμμάτων, σχεδόν το σύνολο των οποίων θάβεται στον ΧΥΤΑ Φυλής.
Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2022
Η μαφία της ανακύκλωσης- νέα φωτιά σε εργοστάσιο
