ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ γεγονότα για το Ιράν που δεν θα σας δείξουν στις ειδήσεις

 

Έρχονται και στο πιάτο σου !!!

Η Γαλλία «φλέγεται» , οι κοινωνικές αντιδράσεις στις περικοπές και οι «...

"Το δέντρο της σκλαβιάς και της αλήθειας"

 

Ας μιλήσουμε όλοι μας καθαρά, χωρίς μισόλογα, χωρίς υπεκφυγές. Ένας κόσμος, ο δικός μας, κλυδωνίζεται και τα φύλλα του δέντρου τρίζουν στον άνεμο. Στο Νεπάλ η νεολαία κατεβαίνει στους δρόμους και το καυτό αίμα ποτίζει την άσφαλτο με δεκάδες νεκρούς, ενώ ο στρατός εμφανίζεται στους δρόμους και ο πρωθυπουργός παραιτείται. Στην άλλη άκρη της Γης, το Ισραήλ χτυπά πέρα από τα παραδοσιακά του σύνορα, από την Τυνησία έως το Κατάρ, κανονικοποιώντας το "δικαίωμα" του ισχυρού να σκοτώνει, όπως αυτό κρίνει, σε ξένη γη. Στην Αμερική, μια 23χρονη προσφυγοπούλα από την Ουκρανία σφαγιάζεται τυχαία μέσα σε τρένο της Σαρλότ και αντί να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση η κοινωνική αποσύνθεση, τα δελτία ειδήσεων αναμασούν στείρες στατιστικές εγκληματικότητας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τσάρλι Κερκ, σύμβολο της δεξιάς νεολαίας στις Η.Π.Α., πέφτει θύμα πυροβολισμού σε πανεπιστημιακή εκδήλωση. Οι πολιτικοί καταδικάζουν την πράξη, μα κανείς δεν τολμά να ρωτήσει πώς καλλιεργείται αυτή η βία και πώς εκτρέφεται η πόλωση που γιγαντώνεται.

 

Μα όλα αυτά δεν είναι ξεκομμένα φύλλα που τα βλέπουμε τυχαία μπροστά μας να πέφτουν ένα προς ένα. Είναι τα ορατά σημάδια ενός δέντρου που έχει τον κορμό του και τις ρίζες του μέσα στο έδαφος. Ο κορμός είναι οι μηχανισμοί που υφαίνουν το χάος σε τάξη, η δημοσιογραφία που μετατρέπεται σε εργαλείο διαχείρισης, οι τράπεζες που μεταλλάσσουν το χρήμα σε ψηφιακό λουρί, οι πλατφόρμες που με ένα κλικ σβήνουν άβολες φωνές ή αποκλείουν απείθαρχες ψυχές από το ηλεκτρονικό πορτοφόλι, οι κυβερνήσεις που βαφτίζουν κάθε προσωρινό μέτρο "έκτακτο" αλλά το αφήνουν μόνιμο. Εξάλλου, το πόπολο ξεχνάει εύκολα. 

 

Και οι ρίζες; "Ποιες είναι οι ρίζες;", θα αναρωτηθείτε. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Δεν υφίσταται καμία συνωμοσία σε υπόγεια υγρά δωμάτια, αλλά είναι η διαρκής συμμαχία ενός "διεθνούς διευθυντηρίου", αυτό που περιέγραφε εύστοχα και ο Ανδρέας Παπανδρέου στην τελευταία συνέντευξη του το 1995 στις Βρυξέλλες, γραφειοκράτες, τράπεζες, τεχνολογικοί κολοσσοί, think-tanks, κανονιστικές επιτροπές, ΜΚΟ με βαρύγδουπους τίτλους. Όλοι αυτοί, με διαφορετικά προσωπεία, ποτίζουν το δέντρο με το ίδιο λίπασμα, την Ατζέντα 2030. Αυτή που είναι και σε app σε κάθε νέα κινητή συσκευή. Μία ατζέντα που παρουσιάζεται ως σχέδιο παγκόσμιας σωτηρίας για το κλίμα, για την υγεία, για την ισότητα μα στην πράξη μεταφράζεται σε ψηφιακή ταυτότητα, σε κεντρικά ελεγχόμενο χρήμα, σε μηχανισμούς συμμόρφωσης που δεν χρειάζονται κανενα κοινοβούλιο ούτε δικαστήριο για να εφαρμοστούν κάθετα και οριζόντια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου. Ο κώδικας γίνεται ο νέος νόμος, το ψηφιακό πορτοφόλι η νέα αλυσίδα, η πράσινη μετάβαση η νέα μορφή πειθαναγκασμού.

 

Και εδώ φτάνουμε στην απόλυτη απογύμνωση. Δεν υφίστανται στρατόπεδα ή ιδεολογίες, Ανατολή ή Δύση. Ναι! Μην στραβομουτσουνιάζετε. Προσωπείο φοράνε και όλοι τρέχουμε προς τη γενική σκλαβιά. Η Ανατολή μιλά για πολυπολικότητα, η Δύση για δημοκρατία, μα στο βάθος χτίζουν τον ίδιο κόσμο με ψηφιακό πορτοφόλι, βιομετρική ταυτότητα, νομισματικό έλεγχο, πειθήνιο πολίτη-άνθρωπο. Ακόμη κι όταν αλληλοκατηγορούνται, στην πράξη αλληλοσυμπληρώνονται. Απλά, το πλασάρουν έτσι ώστε να πολώνονται, να πορώνονται και να αλληλοτρώγονται οι κοινωνίες μεταξύ τους.

 

Η ιδεολογία ήταν άλλοτε λάβαρο τιμής, τώρα είναι εμπορεύσιμο λογότυπο. Οι πιστοί ακόλουθοι να είναι καλά με τις νοητικές παρωπίδες. Μια μέρα πουλιέται ως κοινωνική δικαιοσύνη, την άλλη ως εθνική ασφάλεια, την τρίτη ως κλιματική σωτηρία. Από όμορφα λόγια, άλλο τίποτα αλλά ο μηχανισμός παραμένει ίδιος. Δεν είναι άλλος από την τυφλή συμμόρφωση μέσω της τεχνολογίας στα κελεύσματα. Κάτι σαν το "βαράνε το νταούλι και οι αρκούδες χορεύουν", μόνο που οι αρκούδες είσαι εσύ, και εσύ, και εσύ και εγώ μαζί. Δεν έχει σημασία αν το όνομα είναι "Agenda 2030", "Κινεζικό Όνειρο", «Πράσινη Συμφωνία», «Μεγάλη Αναγέννηση». Ακόμα και "Τα Αρχιδια Μας Κουνιούνται" να το έλεγαν, δε θα είχε σημασία. Όλα οδηγούν στην ίδια πλατεία μαζικής συγκέντρωσης, στη γενική πειθαρχία, στη γενική σκλαβιά.

 

Γι’ αυτό οι ταραχές στο Νεπάλ είναι πρόβα για το πώς μια απαγόρευση κοινωνικών δικτύων γίνεται αφορμή να μπει ο στρατός στο παιχνίδι εύκολα και βολικά. Γι’ αυτό οι βομβαρδισμοί της Ντόχα ή της Τύνιδας είναι σαφέστατο μήνυμα ότι τα εθνικά σύνορα είναι πια διαπερατά. Γι’ αυτό ο φόνος της Ζαρούτσκα δεν αντιμετωπίζεται ως κραυγή κοινωνικής διάλυσης, αλλά ως πρόσχημα για ανάγκη περισσότερης αστυνόμευσης. Γι’ αυτό και ο πυροβολισμός του Κερκ δεν θα γίνει ποτέ αφορμή για εποικοδομητικό διάλογο μα θα χρησιμοποιηθεί μόνο για να σκληρύνει το ήδη πολωμένο κλίμα.

 

Το δέντρο είναι ζωντανό και μεγαλώνει. Τα φύλλα του απλώνονται σε κάθε ήπειρο, ο κορμός του είναι οι θεσμοί που μας περιβάλλουν, οι ρίζες του είναι οι αόρατες αλλά απτές δομές που συντονίζουν, προγραμματίζουν, και ενοποιούν την εικόνα που φτάνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε για δαίμονες, αρκεί να κοιτάξουμε τα έργα και τα κομμάτια που έχουν μπει ένα προς ένα στη σκακιέρα. Όταν ταυτότητα, χρήμα, υγεία, μετακίνηση, εργασία συμπυκνώνονται σε ένα ψηφιακό πορτοφόλι που ανοίγει ή κλείνει με ένα κουμπί κάπου μακριά, τότε ο πολίτης γίνεται απλό φύλλο πάνω στο δέντρο της διαχείρισης.

 

"Δεν είναι οι άνεμοι που ρίχνουν τα φύλλα,

μα οι ρίζες που ξερνούν τη σιωπή τους. Και αν θες να σταθείς όρθιος, μην κρεμαστείς στο κλαδί, σκάψε στο χώμα να βρεις την αλήθεια."

 

Η ερώτηση είναι αν θα επιλέξουμε να παραμείνουμε φύλλα που τρίζουν και πέφτουν ή αν θα ξαναβρούμε τη δική μας ρίζα, την τοπική κοινωνική διαπροσωπική εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη, τα εργαλεία που δεν ελέγχονται από μακριά, την επιμονή να ζητάμε και να απαιτούμε όρια και δημόσια λογοδοσία. Διότι αν το δέντρο συνεχίσει να ποτίζεται με τον ίδιο χυμό, τότε οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν καν την πολυτέλεια να δουν τον άνεμο μα θα ζουν μόνιμα μέσα σε ένα θερμοκήπιο από γυαλί και κώδικα που εμείς χτίζουμε με θέρμη και υπέρμετρη βλακώδη γκλαμουριά. Και αυτό, όσο κι αν ντύνεται με τα λόγια της σωτηρίας, είναι η πιο πνιγηρή μορφή υποδούλωσης.

 

Ποντίκας Δημήτρης (απλά ένας άνθρωπος)

 

Dimitrios Pontikas

Από τη Γιάλτα στη Μάλτα και τη νέα «μοιρασιά» του κόσμου! Μάνος Δανέζης

Ισπανία: Χαοτικές εικόνες 8 μέρες μετά από τις φονικές πλημμύρες – 219 νεκροί και 93 αγνοούμενοι

 

«Μάχη» με τις λάσπες στις πληγείσες από τις πλημμύρες περιοχές της Βαλένθια

Σχεδόν μία εβδομάδα μετά από τις φονικές πλημμύρες που βούλιαξαν την επαρχία της Βαλένθια, ο απολογισμός σε ανθρώπινες ζωές εξακολουθεί να αυξάνεται. Επισήμως, 219 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, με 54 σορούς να είναι αταυτοποίητες και 93 εξακολουθούν να αγνοούνται.

Ωστόσο, 36.572 πληγέντες έχουν διασωθεί ζωντανοί.

Χθες, Τετάρτη, ολοκληρώθηκε η άντληση των νερών από ένα εμπορικό κέντρο, όπου δεν εντοπίστηκαν θύματα, καθώς υπήρχαν φόβοι ότι εκατοντάδες είχαν εγκλωβιστεί στο πάρκινγκ, χωρητικότητας 2.800 οχημάτων.

Στις πληγείσες περιοχές, 75 δήμοι, περίπου 8.000 μέλη του στρατού έχουν αναπτυχθεί για βοήθεια στους πλημμυροπαθείς, στους οποίους διανέμονται λίτρα εμφιαλωμένου νερού και τροφίμων για την αντιμετώπιση προβλημάτων ανεφοδιασμού, ενώ δυνάμεις και εθελοντές συνεχίζουν να βγάζουν νερό, λάσπη και οχήματα από τους δρόμους.

 

900 εκατ. ευρώ από την Ευρώπη
Την ίδια ώρα η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ετοιμάζει ένα πρώτο οικονομικό πακέτο 900 εκατομμυρίων ευρώ για να στηρίξει την ανάκαμψη και την ανασυγκρότηση των περιοχών που επλήγησαν από τις πλημμύρες.

Συλλήψεις για την επίθεση στον Ισπανό πρωθυπουργό
Η Πολιτική Φρουρά συνέλαβε τρία άτομα που κατηγορούνται ότι χτύπησαν με σκούπα το όχημα της αντιπροσωπείας του Προέδρου της Κυβέρνησης, Πέδρο Σάντσεθ , κατά την επίσκεψή του στις 3 Νοεμβρίου στην πόλη Παϊπόρτα.

πηγή  newsbomb.gr

Πέταξαν 2 εκατομμύρια ελαστικά στον ωκεανό. Πενήντα χρόνια αργότερα δεν θα πιστεύετε τα αποτελέσματα

Fast Fashion: Η «γρήγορη» μόδα πνίγει τον πλανήτη

 

Ενας τεράστιος όγκος από πεταμένα ρούχα σχηματίζει ένα αλλόκοτο βουνό στη μέση της ερήμου Ατακάμα της Χιλής, μιας από τις πλέον άνυδρες περιοχές του πλανήτη. Είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης «γρήγορης» μόδας (fast fashion κατά το fast food κλπ.) που προκαλεί μεγάλο πρόβλημα περιβαλλοντικής ρύπανσης.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις του άκρατου καταναλωτισμού στη βιομηχανία ρούχων – όπως η παιδική εργασία και οι μισθοί πείνας – είναι γνωστές, αλλά οι καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον δεν έχουν λάβει πολλή δημοσιότητα.

Η Χιλή είναι εδώ και χρόνια κόμβος μεταχειρισμένων και απούλητων ενδυμάτων, made in China ή made in Bangladesh, που περνούν από την Ευρώπη, την Ασία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες πριν καταλήξουν στη Χιλή, για να μεταπωληθούν σε όλη τη Λατινική Αμερική.

Σχεδόν 59.000 τόνοι ρούχων φτάνουν κάθε χρόνο στο λιμάνι Iquique της βόρειας Χιλής. Ένα μέρος το αγοράζουν έμποροι ρούχων από το Σαντιάγο, 1.800 χιλιόμετρα μακριά, ενώ πολλά μεταφέρονται λαθραία σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Όμως πάνω από 39.000 τόνοι ρούχων που δεν μπορούν να πουληθούν καταλήγουν σε σκουπιδότοπους στην έρημο.

«Αυτά τα ρούχα φτάνουν εδώ από όλο τον κόσμο», λέει ο Άλεξ Καρένο, πρώην λιμενικός υπάλληλος. «Ό,τι δεν πωλείται στο Σαντιάγο ή δεν αποστέλλεται σε άλλες χώρες παραμένει στην ελεύθερη ζώνη, αφού κανείς δεν πληρώνει τους απαραίτητους δασμούς για να τα πάρει».

«Το πρόβλημα είναι ότι τα ρούχα δεν είναι βιοδιασπώμενα και περιέχουν χημικά πρόσθετα, επομένως δεν γίνονται δεκτά στους δημόσιους χώρους υγειονομικής ταφής», εξηγεί ο Franklin Zepeda, ιδρυτής της EcoFibra, μιας εταιρείας που από το 2018 κατασκευάζει μονωτικά πάνελ από κουρέλια.

Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ του 2019, η παγκόσμια παραγωγή ρούχων διπλασιάστηκε μεταξύ 2000 και 2014 και ευθύνεται για το 20% των συνολικών αποβλήτων νερού σε παγκόσμιο επίπεδο. Για να κατασκευαστεί ένα παντελόνι τζιν χρειάζονται 7.500 λίτρα νερού.

Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, η κατασκευή ρούχων και υποδημάτων συνεισφέρει το 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ενώ κάθε δευτερόλεπτο θάβεται ή καίγεται ποσότητα υφασμάτων ίση με ένα απορριμματοφόρο. Είτε οι σωροί των ρούχων μείνουν έξω στο ύπαιθρο είτε θάβονται στη γη, μολύνουν το περιβάλλον, απελευθερώνοντας ρύπους στον αέρα ή στον υδροφόρο ορίζοντα. Τα συνθετικά ρούχα και όσα είναι επεξεργασμένα με χημικά θα χρειαστούν 200 χρόνια για να βιοδιασπαστούν και είναι τόσο τοξικά όσο τα πεταμένα ελαστικά ή τα πλαστικά.

Στην Ευρώπη, ο μέσος καταναλωτής πετάει στα σκουπίδια 11 κιλά ρούχων κάθε χρόνο.

Η Γαλλία εναντίον της fast fashion

Η Γαλλία, η κοιτίδα της Μόδας, φαίνεται να αντιλαμβάνεται το επείγον του προβλήματος και ετοιμάζεται να απαγορεύσει τις διαφημίσεις «γρήγορης μόδας». Η βουλευτής Anne-Cecile Violland κατέθεσε πρόταση νόμου που θα περιλαμβάνει την επιβολή προστίμων στα φθηνά ρούχα προκειμένου να καλυφθεί το περιβαλλοντικό κόστος τους. (Η πρόταση νόμου αναμένεται να συζητηθεί στις 14 Μαρτίου στην Επιτροπή Βιώσιμης Ανάπτυξης και στη συνέχεια να περάσει στη Γερουσία).

«Η γρήγορη μόδα  – ultra fast fashion – είναι οικολογική καταστροφή», έγραψε στα κοινωνικά δίκτυα ο Υπουργός Οικολογικής Μετάβασης Christophe Béchu. «Είναι ρούχα κακοφτιαγμένα, που πουλιούνται ευρύτατα, φοριούνται σπάνια και πετιούνται γρήγορα». Ο Béchu υποστηρίζει την πρόταση νόμου για απαγόρευση της διαφήμισης τέτοιων προϊόντων από όλα τα μέσα περιλαμβανομένων των ινφλουένσερς στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς και την ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού. Οι ίδιες οι εταιρείες που τα κατασκευάζουν θα πρέπει να ενημερώνουν τους καταναλωτές για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του προϊόντος τους και να τους παροτρύνουν να τα επαναχρησιμοποιούν, επιμένει.

Τα πυρά συγκεντρώνει μια κινεζο-σιγκαπουριανή εταιρεία, η Shein, η οποία διαφημίζει ότι πουλάει 900 φορές περισσότερα ρούχα στη Γαλλία από κάθε γαλλική μάρκα, λανσάρει 7.200 νέα μοντέλα κάθε μέρα και διαθέτει συνολικά 470.000 διαφορετικούς κωδικούς με εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Αυτό αναγκάζει τις γαλλικές φίρμες να αυξήσουν την παραγωγή τους για να την ανταγωνιστούν. Η Shein έχει υποβάλει αίτημα για να ενταχθεί στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου με αξία γύρω στα $90 δις και με πωλήσεις σε πάνω από 150 χώρες.

Η Επιτροπή Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Γαλλίας (ADEME) υπολογίζει ότι κάθε χρόνο πουλιούνται 100 δισεκατομμύρια ρούχα παγκοσμίως. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει διάφορους κανονισμούς για να περιορίσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της βιομηχανίας. Για παράδειγμα, ο Νόμος για το Κλίμα και την Ανθεκτικότητα προβλέπει την υποχρεωτική αναγραφή των περιβαλλοντικών επιπτώσεων στην ετικέτα προϊόντων, όπως τα ρούχα, τη μείωση του όγκου των συσκευασιών και την προώθηση της επαναχρησιμοποίησης και επισκευής των προϊόντων. Προβλέπει επίσης την πληρωμή μπόνους για την επισκευή προϊόντων, την προώθηση της κυκλικής και τοπικής οικονομίας, την υποστήριξη του οικολογικού σχεδιασμού και την επιβολή προστίμων για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και το ανθρακικό αποτύπωμα των προϊόντων, αντίστοιχο με αυτών στην αυτοκινητοβιομηχανία, που μπορούν να φθάσουν έως και τα €10 ανά τεμάχιο ή 50% της αγοραστικής τιμής έως το 2030. Τα χρήματα από τα πρόστιμα θα χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων διαχείρισης αποβλήτων, παροχή μπόνους για επισκευές και ενημερωτικές καμπάνιες.  

---

Πηγή: Με πληροφορίες από το Al Jazeera και το Euronews

https://www.clima21.gr/ 

EARTH SONG - TO ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΓΗΣ (ΕΛ. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ)

Η εντομοφαγία που προτείνει η ελίτ, δεν είναι απλά αηδιαστική αλλα και επικίνδυνη για τον άνθρωπο

«Φλέγεται» η Γαλλία για το συνταξιοδοτικό – Συγκρούσεις και ογκώδεις διαδηλώσεις

Γάλλος στρατηγός αποτίει φόρο τιμής στους ανεμβολίαστους, επειδή …άντεξαν!

 

Σε μια ισχυρή επιστολή που έκανε πάταγο σε όλη την Ευρώπη, ο Γάλλος στρατηγός Κρίστιαν Μπλανσόν  επαίνεσε  τους πολίτες που αρνήθηκαν τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού. Παρά τις πολυετείς  εκστρατείες πίεσης ,  τις πολιτικές διακρίσεων, τον  κοινωνικό αποκλεισμό , την απώλεια  εισοδήματος ,  τις απειλές και τις κατηγορίε  για τους θανάτους άλλων, ο Στρατηγός ευχαρίστησε τους «ανεμβόλιαστους» για τη δύναμη και το θάρρος τους.

 

Αναλυτικά, αναφέρει τα εξής:

“Ακόμα κι αν ήμουν πλήρως εμβολιασμένος, θα θαύμαζα τους ανεμβολίαστους που άντεξαν στη μεγαλύτερη πίεση που έχω δει ποτέ, μεταξύ άλλων από συζύγους, γονείς, παιδιά, φίλους, συναδέλφους και γιατρούς.

Οι άνθρωποι που ήταν ικανοί για τέτοια προσωπικότητα, θάρρος και τέτοια κριτική ικανότητα ενσαρκώνουν αναμφίβολα τα καλύτερα της ανθρωπότητας.

Βρίσκονται παντού, σε όλες τις ηλικίες, τα επίπεδα εκπαίδευσης, τις χώρες και τις απόψεις.

Είναι συγκεκριμένου είδους. Αυτοί είναι οι στρατιώτες που κάθε στρατός του φωτός επιθυμεί να έχει στις τάξεις του.

Είναι οι γονείς που κάθε παιδί επιθυμεί να έχει και τα παιδιά που κάθε γονιός ονειρεύεται να αποκτήσει.

Είναι όντα πάνω από τον μέσο όρο των κοινωνιών τους. είναι η ουσία των λαών που έχουν χτίσει όλους τους πολιτισμούς και έχουν κατακτήσει ορίζοντες.

Είναι εκεί, δίπλα σου, φαίνονται φυσιολογικοί, αλλά είναι υπερήρωες.

Έκαναν αυτό που οι άλλοι δεν μπορούσαν να κάνουν. ήταν το δέντρο που άντεξε στον τυφώνα των προσβολών, των διακρίσεων και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Και το έκαναν γιατί νόμιζαν ότι ήταν μόνοι και πίστευαν ότι ήταν μόνοι.

Αποκλεισμένοι από τα χριστουγεννιάτικα τραπέζια των οικογενειών τους, δεν έχουν ξαναδεί τίποτα τόσο σκληρό. Έχασαν τις δουλειές τους, άφησαν την καριέρα τους να βυθιστεί και δεν είχαν άλλα χρήματα… αλλά δεν τους ένοιαζε. Υπέστησαν αμέτρητες διακρίσεις, καταγγελίες, προδοσίες και ταπεινώσεις… αλλά συνέχισαν.

Ποτέ άλλοτε στην ανθρωπότητα δεν υπήρξε τέτοιο κάστινγκ. Τώρα ξέρουμε ποιοι είναι οι αντισταστικοί στον πλανήτη Γη.

Γυναίκες, άντρες, γέροι, νέοι, πλούσιοι, φτωχοί, κάθε φυλής και κάθε θρησκείας, οι ανεμβολίαστοι, οι εκλεκτοί της αόρατης κιβωτού, οι μόνοι που κατάφεραν να αντισταθούν όταν όλα γκρεμίστηκαν. Κατέρρευσε.

Έχετε περάσει μια ασύλληπτη δοκιμασία που πολλοί από τους πιο σκληρούς πεζοναύτες, κομάντο, πράσινους μπερέδες, αστροναύτες και ιδιοφυΐες δεν μπορούσαν να περάσουν.

Είστε φτιαγμένοι από τους σπουδαιότερους που έζησαν ποτέ, αυτούς τους ήρωες που γεννήθηκαν ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους που λάμπουν στο σκοτάδι».

Πηγή https://news12.gr

Θα “προσαρμοστείς” ή θα ζήσεις; – Πόσοι φτωχοί “παράγουν” έναν Κροίσο;

Το κατέγραψαν πριν από λίγες μέρες 238 οργανώσεις απευθυνόμενες στην ΓΣ του ΟΗΕ: Κάθε 4 δευτερόλεπτα πεθαίνει στον πλανήτη ένας άνθρωπος από την πείνα. Από την πείνα…

Πάμε τώρα στην άλλη μεριά της ιστορίας. Την… “σωστή”: 

• Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη, κατά τη «λίστα Forbes», αριθμούσαν τους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216 και η περιουσία τους ανήλθε στα 4,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2013 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.645 και η περιουσία τους ανήλθε στα 6,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2015 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.826 και η περιουσία τους στα 7,05 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2017 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 2.043 και η περιουσία τους ανήλθε στα 7,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2019 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 2.153 και η περιουσία τους ανήλθε στα 8,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2022 στην ετήσια δημοσίευσή του για τις μεγαλύτερες περιουσίες στον κόσμο το Forbes εντόπισε 2.668 δισεκατομμυριούχους σε όλο τον κόσμο με συνολική περιουσία 12,7 τρις δολάρια. 

    Αυτό που προκύπτει από τα προηγούμενα είναι ότι στον κόσμο τους, στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών, των πολυεθνικών, των μονοπωλίων, των τραπεζιτών, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική καπιταλιστική κρίση, μετά από δυο χρόνια πανδημίας και υγειονομικής κρίσης  και εν μέσω πολέμου στην Ουκρανία με τραγικές (και) οικονομικές συνέπειες, συμβαίνουν τα εξής:

    α) Την ίδια περίοδο κατά την οποία το βιοτικό επίπεδο δισεκατομμυρίων ανθρώπων έπεσε στα Τάρταρα, ο αριθμός μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων Κροίσων υπερτριπλασιάστηκε…

    β) Την ίδια περίοδο που το μέγεθος και η «ποιότητα» της φτώχειας που ταλανίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη πήραν απροσδιόριστες διαστάσεις, το μέγεθος της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη… πενταπλασιάστηκε και από 2,4 τρισ. δολάρια ανήλθε στα 12,7 τρισ. δολάρια…

    γ) Στις ΗΠΑ, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με συσσίτια ανήλθε στα 50 εκατομμύρια και που οι φάκελοι κατασχέσεων και οι πλειστηριασμοί κατοικιών μόνο μέχρι το 2010 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008 ανήλθαν στους 735…

    δ) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια και από το 2008 έχουν αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι – την ίδια περίοδο – από 196 έφτασαν τους 598 (δηλαδή για κάθε έναν νέο δισεκατομμυριούχο αντιστοιχούν 25.000 νέοι άνεργοι) και τα πλούτη τους στον πρώτο χρόνο της πανδημίας αυξήθηκαν κατά 1 τρις… 

    ε) Στον κόσμο της κοινωνικής θηριωδίας, μέσα στα χρόνια της κρίσης, στα χέρια αυτών των 2.668 «Κροίσων» του διεθνούς επιχειρηματικού «τζετ σετ» και της «φιλανθρωπίας» συγκεντρώθηκαν τόσα πλούτη που

• ισούνται σχεδόν με το ΑΕΠ όλης της Ευρωζώνης
• είναι περίπου 20 φορές περισσότερα από τις ετήσιες εξοπλιστικές δαπάνες των ΗΠΑ.
• ξεπερνούν ολόκληρο το ΑΕΠ της Ιαπωνίας και της Ινδίας μαζί,
• ξεπερνούν τα ΑΕΠ της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας μαζί,
• ξεπερνούν τα ΑΕΠ της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Βρετανίας και της Ισπανίας μαζί,
• ξεπερνούν εφτά φορές το ΑΕΠ της Αυστραλίας, έξι φορές του Καναδά, πάνω από το μισό του ΑΕΠ της Κίνας των 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων,
• ξεπερνούν κατά πέντε φορές το άθροισμα των ΑΕΠ των 65 χωρών που συγκροτούν μια ολόκληρη Ηπειρο, την Αφρική, των 1,3 δισεκατομμυρίων κατοίκων.

    Κάτι ακόμα: Συγκρίνοντας με το 1987 όταν εγκαινιάστηκε η λίστα Forbes, ο αριθμός των μεγιστάνων έχει αυξηθεί κατά 19 φορές. Σύμφωνα με το Forbes, η αξία της περιουσίας που κρατούν στα χέρια τους έχει αυξηθεί κατά 42 φορές σε ονομαστικές τιμές και κατά 16 φορές μετά την προσαρμογή στον πληθωρισμό. Ο μέσος πλούτος των δισεκατομμυριούχων αυξάνεται, δε, κατά 77 δις δολάρια κατ’ έτος (πηγη: https://eclass.uniwa.gr – Κροίσοι στην κρίση).

Σημειώστε: Το 2022 που καταμετρήθηκαν οι 2.668 «Κροίσοι» με περιουσία 12,7 τρις 

• είναι ακόμα μια χρονιά που 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών συνεχίζουν να πεθαίνουν κάθε μέρα (κάθε μέρα…) λόγω της φτώχειας και έλλειψης στοιχειώδους ιατρικής φροντίδας,
• είναι ακόμα μια χρονιά που δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συνεχίζουν να εκτοπίζονται κάθε μέρα από τον τόπο τους εξαιτίας του πολέμου, των διώξεων και της ανέχειας, με τους μετανάστες να ξεπερνούν πλέον παγκοσμίως τα 300 εκατομμύρια,
• είναι ακόμα μια χρονιά που στις ουρές της ανεργίας πετάγονται εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Πάνω από 250 εκατομμύρια υπολογίζονταν στην αρχή του έτους οι ολοκληρωτικά άνεργοι στον κόσμο,
• είναι ακόμα μια χρονιά που η ακραία φτώχεια (την υπολογίζουν στο 1,9 δολάρια την ημέρα….) «κατάπιε» 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους.

Αν κάποιοι νομίζουν ότι αυτά… “δεν μας αφορούν”, παραθέτουμε τα στοιχεία που αφορούν ειδικά στην Ελλάδα:

Τα εισοδήματα του 1% των πλουσίων του ελληνικού πληθυσμού σταθερά ξεπερνάνε τα εισοδήματα του φτωχότερου 50% του ενήλικου πληθυσμού που κατρακύλησαν από το 12% στο 6%. Μετά την είσοδο στη ζώνη του ευρώ (2002) η ανισότητα αυξήθηκε ραγδαία. Ειδικά μετά τις παρεμβάσεις των κυβερνήσεων και των ΔΝΤ – τρόικας από το 2009 έχουμε δραματική μείωση της ιδιοκτησίας στο φτωχότερο 50% του πληθυσμού και την απότομη αύξηση στο πλουσιότερο 1%. Μέσα σε 13 χρόνια η ιδιοκτησία των φτωχότερων σημείωσε δραματική μείωση φτάνοντας σε αρνητικές τιμές ενώ παράλληλα αυξήθηκε η ήδη μεγάλη ιδιοκτησία του πλουσιότερου 1% (Πηγη: ο.π – Στοιχεία από την ιστοσελίδα World Inequality Database https://wid.world/country/greece/ )

Για τα παραπάνω, τα οποία συμβαίνουν σε έναν κόσμο όπου το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς που τον διέπει λέγεται ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, υπάρχουν δυο ερμηνείες.

ΠΡΩΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ 

    Όλα αυτά μπορεί να είναι δυσάρεστα, αλλά είναι «λογικά». Η συνύπαρξη της απόλυτης ένδειας με την ξετσιπωσιά της χλιδής είναι φαινόμενο διαχρονικό και ως εκ τούτου «αναπόφευκτο» και «αμετάλλακτο». Οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι χωρίζονται, από τη μια μεριά, στους «άξιους», στους «ικανούς», στους “άριστους” και στους «καπάτσους» που τα κατάφεραν στη ζωή (και που τυχαίνει αυτοί να είναι λίγοι). Από την άλλη μεριά, έχουμε τους πολλούς, τα δισεκατομμύρια δηλαδή των ανθρώπων, που λόγω «ανικανότητας», «αναξιότητας» ή εν πάση περιπτώσει λόγω «ατυχίας», δεν «προκόψανε». Οι πρώτοι, οι λίγοι, κερδίζουν. Κερδιζουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη, αλλά και όταν υπάρχει κρίση. Οι δεύτεροι, οι πολλοί, χάνουν. Χάνουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη και, φυσικά, όταν υπάρχει κρίση.

    Συνεπώς, κατά τους θιασώτες της πρώτης ερμηνείας, μπορεί να μην είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» μόλις 5 άνθρωποι στην κορυφή της λίστας Forbes να διαθέτουν πλούτη που ξεπερνούν κατά 2 φορές ολόκληρο το ΑΕΠ της Ελλάδας των 10 εκατομμυρίων ψυχών…

    Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό» είναι «ρεαλιστικό» μόλις μια οικογένεια, η οικογένεια των πολυκαταστημάτων Walmatt στις ΗΠΑ, να κατέχει τόσο πλούτο όσο διαθέτουν αθροιστικά τα 100 εκατομμύρια των φτωχότερων Αμερικανών!

    Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» το 2018 να έχει καταμετρηθεί ότι 42 υπερδισεκατομμυριούχοι κατείχαν όσα το 50% του πληθυσμού της Γης και όπως τονιζόταν στην επικαιροποιημένη έκθεση της Oxfam «τo 82% του παγκόσμιου πλούτου πήγε το 2017 στο 1% της οικονομικής ελίτ» την ίδια ώρα που το φτωχότερο μισό του κόσμου δεν είδε καμία αύξηση στο μερίδιό του

    Εν κατακλείδι: Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «μοιραίο», οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι…

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

    Τίποτα από αυτά δεν είναι «λογικό» και «ρεαλιστικό». Καθόλου «λογικό» δεν είναι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ να έχουν καταλήξει (κατά τον Στίγκλιτς) στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, ούτε ότι από αυτό το 95% των κερδών που πήγε στο 1% των πολύ πλούσιων στην πραγματικότητα (κατά τον Κρούγκμαν) «περισσότερο από το 60% (να) έχει πάει στο κορυφαίο 0,1%»!

    Καθόλου «λογικό» δεν είναι οι 2.668 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου να διαθέτουν περισσότερα χρήματα από ό,τι το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, ούτε η περιουσία του 1%, των πλουσιότερων πολιτών του κόσμου να «αντιστοιχεί σε ποσό υπερδιπλάσιο του αθροιστικού πλούτου» των 6,9 δισεκατομμυρίων λιγότερο πλούσιων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο (έκθεση Oxfam, Ιανουάριος 2020).

    Αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός, δεν είναι προιόν της «λογικής» αλλά αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και των ταξικών ανισοτήτων. Η απανθρωπιά της φτώχειας, ο πόνος της ανέχειας, η δυστυχία της ανημπόριας, από τη μια, και ο αμύθητος πλούτος από την άλλη, δεν προκύπτουν σαν «φυσικός» ή «θεικός» νόμος αλλά έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δηλαδή την κατίσχυση του κεφαλαιοκράτη – καπιταλιστή πάνω στον προλετάριο – εργαζόμενο, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με βάση τον κανόνα της μετατροπής του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Ένα εμπόρευμα που, όποτε το επιθυμούν και με τους όρους που το επιθυμούν, τα αφεντικά το πωλούν και το αγοράζουν φορώντας του τη σιδερένια μπάλα της μισθωτής σκλαβιάς ή το στοιβάζουν στον εφεδρικό στρατό της ανεργίας αποδίδοντάς του την «ελευθερία» της ανέχειας.

    Εν ολίγοις: Δεν είναι ούτε «λογικό», ούτε «ρεαλιστικό» η κοινωνία να χωρίζεται σε μια χούφτα «ιδιοκτήτες», από τη μια, και σε έναν ωκεανό πληβείων, από την άλλη, που η μόνη τους ιδιοκτησία είναι το σαρκίο τους και το σαρκίο των παιδιών τους και που το μόνο τους «δικαίωμα» είναι να προσφέρουν το σαρκίο τους στον «αφέντη» – εκμεταλλευτή τους.

«Πόσοι φτωχοί παράγουν έναν πλούσιο;»

    Έχουμε μπροστά μας μια πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία οι Κροίσοι του πλανήτη, σε συνθήκες κρίσης, πολλαπλασιάζουν τα μυθώδη πλούτη τους την ώρα που δισεκατομμύρια άνθρωποι καταστρέφονται.

    Την πραγματικότητα αυτή, ο Πορτογάλος ποιητής Αλμέιντα Γκαρέτ, ήδη από τον 18ο αιώνα, την περιέγραψε έτσι: «Κι εγώ ρωτώ τους οικονομολόγους, τους πολιτικούς, τους ηθικολόγους: υπολόγισαν ποτέ τον αριθμό των ατόμων που υποχρεωτικά καταδικάζονται σε αθλιότητα, σε άνιση εργασία, σε εξαχρείωση, σε αφροσύνη, σε διεφθαρμένη άγνοια, σε ανίκητη δυστυχία, σε απόλυτη ένδεια, για να παραχθεί ένας πλούσιος;».

    Ε, λοιπόν, τίποτα από όλα αυτά που συνιστούν τη γύρω μας πραγματικότητα της βαρβαρότητας δεν είναι «λογικά». Οχι! Παρά την μεγαλοφυία του, εδώ ο Χέγκελ έκανε λάθος: Το πραγματικό δεν είναι και λογικό, όπως ισχυριζόταν. Που πάει να πει: Τίποτα από αυτά που συνθέτουν την πραγματικότητα της απανθρωπιάς δεν είναι «καλώς καμωμένο».

    Τίποτα «θεϊκό» ή «φυσικό» δεν επιβάλλει την «αναπόφευκτη» διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας. Δεν είναι «λογικό», ούτε «μοιραίο», ούτε «αναπόφευκτο» οι άνθρωποι να συνεχίσουν να χωρίζονται σε εκείνους που αγοράζουν ανθρώπους και στους άλλους που πωλούνται σε άλλους ανθρώπους.

    Τίποτα σε αυτή την πραγματικότητα που λέει ότι ένας Κροίσος θα έχει εισόδημα πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα (!) και ταυτόχρονα 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα «ζουν» με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα, δεν είναι προιόν και αποτέλεσμα της «λογικής». Αυτό είναι ο ορισμός της ταξικής παραφροσύνης.

Και φυσικά το συμπέρασμα είναι… ελαφρώς διαφορετικό από το “ή θα προσαρμοστείτε ή θα πεθάνετε” που λέει ο κύριος υπουργός. Το συμπέρασμα είναι ότι ακριβώς η “προσαρμογή” της ανθρωπότητας σε αυτό το σφαγείο, η αποδοχή αυτής της ζούγκλας, η ανοχή απέναντι σε αυτή την κανιβαλική κοινωνική ανισότητα, ισοδυναμεί και επιφέρει με μαθηματική ακρίβεια την συντριβή, τον εξανδραποδισμό, τον θάνατο…    

***

    Θα μας επιτραπεί, λοιπόν, να μην είμαστε τόσο απαισιόδοξοι ώστε να υποταχτούμε στους κήρυκες της πρώτης ερμηνείας. Να υποταχτούμε, δηλαδή, σε μια «λογική» που αν ίσχυε τότε θα έπρεπε οι δούλοι να ήταν ακόμα δούλοι, οι δουλοπάροικοι να ήταν ακόμα δουλοπάροικοι, οι κολίγοι να ήταν ακόμα κολίγοι.

    Θα μας επιτραπεί σε ό,τι το σύστημα της εκμετάλλευσης βαφτίζει «λογικό» εμείς να βλέπουμε το παράλογο, εκείνο που και πρέπει και μπορεί να ανατραπεί. Η’ μήπως το «λογικό» είναι να διατηρηθεί ένα καθεστώς που κάθε 4 δευτερόλεπτα, όταν μια χούφτα Κροίσοι αυξάνουν τα δισεκατομμυριά τους, ένας άνθρωπος να πεθαίνει από την πείνα; Από την πείνα…

    Θα μας επιτραπεί στο «ρεαλισμό» ενός συστήματος που όσο μεγαλώνει η δυστυχία δισεκατομμυρίων ανθρώπων τόσο αυξάνεται η περιουσία μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων, εμείς να βλέπουμε ως μόνη ρεαλιστική προοπτική ανθρώπινης επιβίωσης και αξιοπρέπειας την ανατροπή αυτού του συστήματος – φυλακή.

    Το μόνο Λογικό που υπάρχει απέναντι σε αυτή την «κανονικότητα» της ταξικής παραφροσύνης και του κοινωνικού κανιβαλισμού, στην οποία «το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ’ όλους τους πόρους» (Καρλ Μαρξ «Κεφάλαιο», τόμος Α’, σελίδα 785), είναι η συντριβή της.

    Είναι η οικοδόμηση μιας άλλης πραγματικότητας. Μιας άλλης κοινωνίας. Χωρίς δεσμά και χωρίς αλυσίδες. Που ο πλούτος των λίγων δεν θα γίνεται πακτωλός που θα προκύπτει από την φτώχεια των πολλών, αλλά που ο πλούτος από τη δουλειά, τη δημιουργικότητα, τα ταλέντα, τις ικανότητες των πολλών θα ακυρώνει και θα καταργεί τη φτώχεια όλων!

    Μπορεί να συμβεί ή μήπως «δεν υπάρχει εναλλακτική»; Είναι ρεαλιστικό να υπάρξει τέτοια κοινωνία όπου ο πλούτος θα είναι μέτρο όχι της ιδιοτέλειας αλλά της συλλογικής εξύψωσης; Που δεν θα έχει ως προυπόθεση την μαζική φτώχεια, αλλά θα συνιστά προσδιοριστικό της κοινωνικής ευημερίας;

    Ο Μπαλζάκ δεν ήταν… κομμουνιστής, γεννήθηκε πολύ πριν από τον Μάρξ και τον Λένιν, ήταν αριστοκράτης και συντηρητικός, δεν άκουσε ποτέ τον Καζαντζίδη να τραγουδάει «Με τον ιδρώτα του φτωχού πώς βγαίνουνε τα πλούτη», αλλά το είχε αντιληφθεί περίφημα: «Οταν η μάζα των φτωχών γίνει πιο ισχυρή από τη μάζα των πλουσίων, η κοινωνία – έλεγε – θα χτιστεί σε άλλη βάση».

  ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

πηγή https://www.blogger.com/blog/post/edit/8287965379811040771/2028269459101099763

Κόσμοι μέσα σε κόσμους

G.Soloway: «Μετά την κατάρρευση θα ξεπροβάλλει νέο σώμα το οποίο θα ηγηθεί του ψηφιακού νομίσματος»

Μακελειό σε σχολείο του Τέξας: 18χρονος σκότωσε 19 παιδιά και δύο δασκάλ...

Νέα παρτίδα Bayraktar και 50 φορτία στην Ουκρανία - Οι Ρώσοι ετοιμάζουν χουνέρι στους Τούρκους

 Η Τουρκία έστειλε μια νέα παρτίδα επιθετικών μη επανδρωμένων εναερίων οχημάτων Bayraktar TB2, πυρομαχικά, στρατιωτικό εξοπλισμό, αλεξίσφαιρα και κράνη στην Ουκρανία, ανέφερε αρμενικό δημοσιογραφικό πρακτορείο ειδήσεων.

 Ομοίως, στείλαμε περισσότερα από 50 φορτία στην Ουκρανία και συνεχίζουμε να το κάνουμε», είπε χθες ο Τούρκος ηγέτης κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Γερμανό Καγκελάριο Όλαφ Σολτς.

 Σύμφωνα με τον Ρώσο ειδικό και σύμβουλο του υπουργείου άμυνας Sergei Marzhetsky, “ η Τουρκία προφανώς προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες ταυτόχρονα, διατηρώντας δήθεν φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία και ταυτόχρονα υποστηρίζοντας στρατιωτικά το Κίεβο.

 Ρώσος σύμβουλος: “Η απώλειας των προμηθειών φυσικού αερίου του Turkish Stream θα φέρει στα ίσια τον «σουλτάνο» Ερντογάν- Τα αστεία τελείωσαν.”

 https://www.pentapostagma.gr/kosmos/e...

Η αγάπη και δύναμη ενός πατέρα: Μεγαλώνει μόνος την κόρη του με νωτιαία ...

 Στα 25 του ο Αλεξάντρ έμεινε μόνος με τη βαριά άρρωστη κόρη του. Τότε ακόμα δεν ήξερε τι να κάνει και πώς να συμπεριφερθεί με ένα παιδί. Τώρα όμως χρειάζονται μόνο μια ματιά για να καταλάβουν ο ένας τον άλλον.

«Δεν είναι δική μου, μυρίζει διαφορετικά»: Προσπαθούσε να αγαπήσει την υιοθετημένη κόρη της

«Την έχασα λίγο πριν κλείσει τα δύο της χρόνια, τώρα είναι ο άγγελός μας σε κάθε βήμα μας»

 

 Η μέρα που μας άλλαξε τη ζωή

«Η μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ: 18 Ιανουαρίου 2020. Ήμασταν στον αγώνα μπάσκετ, που έπαιζε ο γιος μου. Η αδελφή μου μού είπε: το μάτι της μικρούλας κλέινει… Το βλέπεις; Ήταν η στιγμή που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα. Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο για μας ξανά.

Η Μαίρη Κέιτ γεννήθηκε τρεις εβδομάδες νωρίτερα, στις 26 Νοεμβρίου 2018. Ήταν το τέταρτο μωρό μου κι ήρθε πολύ γρήγορα. Τα νερά μου έσπασαν στη μέση της νύχτας και θεώρησα πως είχα λίγο χρόνο. Όμως, έκανα λάθος. Την ώρα που μπήκα στο αμάξι, είχα διαστολή 6 εκατοστών. Έφτασα στο νοσοκομίο και γέννησε ένα υπέροχο κοριτσάκι, υγιέστατο.

Τα άλλα τρία μας παιδιά, ένα αγόρι και δύο κορίτσια ήταν ενθουσιασμένα που θα είχαμε ένα νέο μωρό στην οικογένεια. Ήταν ένα γλυκύτατο πλασματάκι, ήταν αδύνατον να μην το αγαπήσεις!

Ας ξαναγυρίσω στις 18 Ιανουαρίου. Πήρα τη μικρούλα στο σπίτι από το γήπεδο, νομίζοντας ότι νύσταζε. Όταν ξύπνησε, ωστόσο, το αριστερό της ματάκι ήταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση. Είχε μία τάση να πέφτει προς τα κάτω. Φωνάξαμε μία νοσοκόμα που έμενε κοντά και μας είπε ότι θα πρέπει να πάμε στα επείγοντα. Σοκαρίστηκα και πραγματικά είχα ανησυχήσει. Της έκαναν μία εξέταση και μας είπαν στη συνέχεια να πάμε σε παιδοφθαλμίατρο. Κλείσαμε αμέσως ραντεβού και ακολούθησαν πολλά ακόμη, δεύτερες γνώμες και αγωγή για ένα μήνα.

Μία μέρα ξύπνησε και το μάτι της είχε επιδεινωθεί σημαντικά. Μετά βίας μπορούσε να το ανοίξει. Ευτυχώς, την πήγαμε γρήγορα στον γιατρό και έπειτα από μία γρήγορη εξέταση, μάς είπε να πάμε για μαγνητική. Μετά από 14 ώρες στα επείγοντα τελικά, κάναμε την μαγνητική. Στο μυαλό μου έχω ακόμη τον γιατρό να λέει ότι «το καλό σενάριο είναι ότι πρόκειται για σβάννωμα, έναν τύπο καλοήθους όγκου και ο ακτινολόγος ήταν σχεδόν πεπεισμένος για αυτό. Στη συνέχεια είδαμε τον επικεφαλής παιδονευροχειρουργό, ο οποίος ήταν πολύ πιο ανήσυχος και ήθελε να παρακολουθεί στενά το παιδί και σε λίγες εβδομάδες να επαναλάβουμε τη μαγνητική.

Η συνέχεια της αληθινής ιστορίας

Τη μέρα που πήγαμε για την επαναληπτική, θυμάμαι να περπατάω στο διάδρομο του νοσοκομείου με τον άντρα μου. Έμοιαζε όλα διαφορετικά. Ουρές κόσμου έξω, ασφάλεια… Λόγω κορωνοϊού, επιτρεπόταν μόνο ένας γονιός να συνοδεύσει το παιδί. Ούτε επισκέπτες, τίποτα. Ο άνδρας μου πήρε το παιδί για την εξέταση, ενώ εγώ κάθισα κοντά σε μία γυναίκα που έκλαιγε. Μου είπε ότι ο άνδρας της ήταν στην εντατική. Προσευχήθηκε κι εκείνη για το παιδί μου και με καθησύχαζε, λέγοντάς μου ότι όλα θα ήταν καλά.

Περιμέναμε με αγωνία το τηλεφώνημα του νευροχειρουργού. Το τηλέφωνο χτύπησε και έβαλα την κλήση σε ανοιχτή ακρόαση για να ακούει και ο σύζυγός μου. Ξέρετε ότι έρχονται στιγμές στη ζωή που τα πάντα αλλάζουν; Ήταν μία τέτοια. Άκουγα τη φωνή του γιατρού να λέει: Λυπάμαι, ο όγκος της μικρής έχει μεγαλώσει και ενώ υπάρχει και ένας ακόμη στη σπονδυλική στήλη. Έμεινα εμβρόντητη. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Ρωτήσαμε αν είχαμε καμία πληροφορία για το τι είδους όγκος ήταν. Μας απάντησε ότι θα έπρεπε να γίνει βιοψία για πιο ασφαλή διάγνωση, αν και μας είπε ότι πιθανότατα ήταν ατυπικός τερατοειδής / ραβδοειδής όγκος, ένας παιδικός όγκος του νευρικού συστήματος. Είναι κάτι που δεν θέλεις να πάθει κανείς, πόσο μάλλον το 14 μηνών μωρό σου.

Η βιοψία επιβεβαίωσε τους φόβους του νευροχειρουργού. Το 14 μηνών μωρό μας είχε καρκίνο στον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη. Έκανε πέντε γύρους χημειοθεραπειών και ανταποκρίθηκε σε όλα σαν πρωταθλήτρια. Έκανε την θεραπεία να μοιάζει παιχνιδάκι, αν κι εγώ ήξερα ότι ήταν φρικτή. Υποβλήθηκε σε τρεις χειρουργικές επεμβάσεις, 107 νύχτες στο νοσοκομείο και ένας ατελείωτος εφιάλτης. Όμως, ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε, πάντα χαμογελούσε. Κανείς δεν καταλάβαινε ότι είχε καρκίνο, και μάλιστα τόσο επιθετικό.

Είχαμε μία εκπληκτική ιατρική και δεν νιώσαμε μόνοι ούτε μία στιγμή. Ειδικά, ο γιατρός της ήταν ένας πραγματικός άγιος. Μετά από πέντε γύρους χημειοθεραπείας, το ματάκι της έδειχνε να καλυτερεύει. Όμως, τα νέα ήταν και πάλι άσχημα. Είχε μερικούς όγκους ακόμη στην σπονδυλική στήλη και κάποιοι ακόμη παρέμεναν στο τρίτο κρανιακό νεύρο.

Ξεκινήσαμε θεραπεία στο σπίτι κάτι το οποίο ήταν αρκετά απαιτητικό. Έπειτα από έναν μήνα θεραπειών στο σπίτι, αρχίσαμε να βλέπουμε όλο και περισσότερες αλλαγές. Υπήρχε εξάπλωση του όγκου στον εγκέφαλό της. Έπρεπε να ξεκινήσουμε νέα θεραπεία για να το πολεμήσουμε. Μία εβδομάδα μετά, ενώ καθόμουν στον καναπέ, παρατήρησα κάποια πράγματα στη συμπεριφορά της κόρης μου, που μου φάνηκαν περίεργα. Την πήγαμε στο νοσοκομείο την επόμενη μέρα. Ήταν 16 Νοεμβρίου 2020.

Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο, όλες οι νοσοκόμες ήταν εκεί και συμφώνησαν, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Εκείνο το απόγευμα η μικρή είχε κρίση δύο ωρών και σχεδόν φαινόταν αδύνατο να την ελέγξουν. Τελικά, τα κατάφεραν και ήταν οι τελευταία φορά που είχαμε πραγματικές στιγμές με την κόρη μας. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων μας κατέρρευσαν. Ο όγκος είχε προχωρήσει πολύ. Δεν θα φεύγαμε από το νοσοκομείο με τη μικρούλα μας.

Η κατάληξη της αληθινής ιστορίας

Είχα αποφασίσει, ο θάνατός της να είναι όμορφος. Όχι δραματικός, με θρήνους, ήξερα ότι ο θεός είχε το σχέδιό του πριν από τη γέννησή της. Την ήθελε πίσω κοντά του. Η μικρή έφυγε στις 22 Νοεμβρίου 2020, τέσσερις ημέρες προτού κλείσει τα 2 της χρόνια. Εάν έχετε χάσει παιδί, ο πόνος είναι δυσβάστακτος. Δεν θα μπορούσα να την ξαναδώ, δεν ήξερα αν θα το ξεπεράσω. Αλλά έπρεπε για τα άλλα τρία μου παιδιά. Έτσι, κάθε μέρα ξυπνούσα, πήγαινα στον ψυχολόγο μου και προσπαθούσα να επουλώσω το τραύματα του 2020.

Ο άνδρας μου και ο γιος μου αγόρασαν έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή. Με αυτόν είχαμε την ιδέα να φτιάξουμε μικρά παιχνίδια, σαν μία μικρή επιχείρηση. Αυτά στη συνέχεια έγιναν περισσότερα και δημιουργήσαμε τα Mk’s Tiny Toys στη μνήμη της Μαίρη Κέιτ. Ελπίζουμε να μας καθοδηγεί σε κάθε μας βήμα. Με κάθε αγορά από αυτά τα παιχνίδια, το 20% θα πηγαίνει για το Ίδρυμα Μαίρη Κέιτ, που θα βοηθά οικονομικά οικογένειες παιδιών που πάσχουν από καρκίνο».