Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων

 

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

____

  ~ του Mario de Andrade (Ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία) :

Αντικλείδι , https://antikleidi.com/

Dick Hoyt: Ο Μαραθωνοδρόμος που έτρεχε μαζί με τον τετραπληγικό γιο του πέθανε σε ηλικία 80 ετών

 

Ο  Dick Hoyt, ο αγαπημένος δρομέας του Μαραθωνίου της Βοστώνης που ωθούσε τον γιο του, Rick Hoyt, σε αναπηρικό καροτσάκι στον ετήσιο αγώνα για δεκαετίες, πέθανε σε ηλικία 80 ετών.

Την Τετάρτη το πρωί βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στην Ολλανδία από την οικογένεια του, καθώς άφησε την τελευταία του πνοή στον ύπνο του. Ένας από τους γιους του, ο Russ Hoyt, δήλωσε στο Associated Press, «Είχε μια συνεχιζόμενη καρδιακή πάθηση με την οποία αγωνιζόταν για χρόνια και πήρε το καλύτερο από αυτόν». 

Σύμφωνα με τον Russ, αυτός και ο άλλος αδερφός του, ο Rob Hoyt, ανακοίνωσαν τα θλιβερά νέα στον Rick, «Είναι λυπημένος, όπως είμαστε όλοι, αλλά είναι εντάξει. Μπορείς να το δεις μέσα του, ήταν σαν να τον χτύπησε κάποιος».

Ο Dick έτρεξε τον πρώτο του μαραθώνιο με τον γιο του, ο οποίος είναι τετραπληγικός και έχει εγκεφαλική παράλυση, το 1977 αφού ο Rick ήθελε να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει χρήματα για να πληρώσει τους ιατρικούς λογαριασμούς ενός παίκτη lacrosse που είχε παραλύσει από τη μέση κάτω σε ένα ατύχημα.

Το δίδυμο πατέρας-γιος, γνωστό ως Team Hoyt, συμμετείχε στον πρώτο μαραθώνιο της Βοστώνης το 1980. «Όταν τρέχουμε, με κάνει να νιώθω ότι η αναπηρία μου εξαφανίζεται», δήλωσε ο Rick στο PEOPLE το 2013, αφού το ζευγάρι είχε αγωνιστεί σε περισσότερους από 1.000 αγώνες μαζί, πολλοί εκ των οποίων μαραθώνιοι και τρίαθλα.

Μαζί, ξεκίνησαν το 1989 το Ίδρυμα Hoyt, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που βοηθά στην οικοδόμηση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης των νέων με αναπηρία στην Αμερική. Μέσα από το τρέξιμο, ο Dick και ο Rick είχαν επίσης συγκεντρώσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο δολάρια για οργανισμούς όπως το Easter Seals και το Πρόγραμμα Ενίσχυσης Επικοινωνίας του Παιδιατρικού Νοσοκομείου της Βοστώνης.

Συνολικά, ο Dick ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης 32 φορές με τον Rick πριν αποσυρθεί το 2014. Το ζευγάρι έχει ένα άγαλμα προς τιμήν του στην αφετηρία του μαραθωνίου της Βοστώνης στο Hopkinton της Μασαχουσέτης.  

Με λένε Φωτεινή και ζώ 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε ένα κρεβάτι .......

 

Με λένε Φωτεινή.

Φωτεινή Μπαχατούρη.

Ζω 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε ένα κρεβάτι και το μόνο που μπορώ να κινήσω είναι τα βλέφαρά μου.

Αν χρειαστεί να ξύσω την μύτη μου γιατί νιώθω φαγούρα, δεν μπορώ.

Αν έχει μουδιάσει το πόδι μου από την ακινησία, δεν μπορώ να το μετακινήσω αν δεν το κάνει κάποιος άλλος για εμένα.

Δεν μπορώ να μιλήσω, να καταπιώ, να αναπνεύσω χωρίς μηχανική υποστήριξη.

Τρέφομαι από μια οπή που υπάρχει στο στομάχι μου με ειδική συσκευή και έχω μόνιμα καθετήρα για την αποβολή των ούρων.

Πάσχω από την νόσο του κινητικού νευρώνα ή πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση ή ALS ή νόσο του Λου Γκέρινγκ.

Είναι μια έντονα εκφυλιστική ασθένεια που πολλοί την γνωρίζουν από τον διάσημο αστροφυσικό Στήβεν Χόκινγκ.

Όλα άρχισαν πριν από εννέα περίπου χρόνια όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια δυσκαμψίας με δυσκολία στην βάδιση και προοδευτική αδυναμία στις κινήσεις, την ομιλία, την κατάποση και τέλος την ίδια την αναπνοή.

Δύο χρόνια μετά από τα αρχικά συμπτώματα βρίσκομαι καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι στην κατάσταση που σας περιέγραψα και αυτό συνεχίζεται για τα επτά τελευταία.

Ο λόγος που διαβάζετε αυτό το κείμενο δεν είναι γιατί ζητάω την συμπόνια ή τον οίκτο σας.

Αντίθετα είναι γιατί διαπιστώνω με λύπη μου ότι πολλοί από εσάς που έχετε την υγεία σας και θεωρείτε αυτονόητο ότι μπορείτε να περπατήσετε, να μιλήσετε, να φιλήσετε, να ξύσετε την μύτη σας, να φάτε μόνοι σας και να γευτείτε αυτό που τρώτε, νιώθετε δυστυχισμένοι, μελαγχολικοί, απογοητευμένοι και παραιτημένοι.

Όταν η ασθένειά μου είχε φτάσει στην τελική της μορφή, έπρεπε να πάρω μια απόφαση.

Ή να συμβιβαστώ με την νέα μου κατάσταση ή να πεθάνω.

Ή να αντλήσω χαρά και κουράγιο από οτιδήποτε μου επέτρεπε η νέα φάση της ζωής μου ή να βυθιστώ στην αυτολύπηση και να μαραζώσω.

Έχω έναν εκπληκτικό σύζυγο τον Νίκο μου και δύο λεβέντες γιους τον Σταύρο και τον Γιώργο.

Η ύπαρξή τους με βοήθησε να πάρω την κρίσιμη απόφαση.

Αποφάσισα ότι δεν θα ξανανιώσω ούτε στιγμή άρρωστη αλλά ότι απλά έχοντας αλλάξει οι συνθήκες, θα ζήσω μια διαφορετική ζωή που θα με τρέφουν οι καθημερινές προκλήσεις με απώτερο στόχο να είμαι χρήσιμη στους γύρω μου με τον δικό μου τρόπο.

Και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει.

Με την βοήθεια της τεχνολογίας εδώ και πέντε περίπου χρόνια μπορώ με την κίνηση των ματιών μου να καταγράφω τις σκέψεις μου και να τις μετατρέπω σε γραπτό ή προφορικό λόγο.

Με την νοσοκόμα μου την Κέλλυ κυρίως, δημιουργούμε και υλοποιούμε συνταγές μαγειρικής που ανεβάζω στο Facebook και μοιράζομαι με εκατοντάδες φίλους μου.

Μοιράζομαι επίσης εμπειρίες ζωής με άτομα πονεμένα αλλά αρκετά δυνατά ώστε να βρίσκουν το κουράγιο να τολμούν να εκμυστηρευτούν τα συναισθήματά τους αλλά και να ακούσουν των άλλων.

Ακούω μουσική από το you tube, βλέπω τέννις στην τηλεόραση και κάποιες στιγμές που θέλω κάτι ελαφρύ, καμμιά ελληνική σαπουνόπερα.

Μεγάλη χαρά μου έδωσε και η έλευση του Λέοντα πριν περίπου πέντε χρόνια του ατίθασου μικρού σκυλάκου μου που είναι τώρα πια αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας.

Ξέρω ότι η κατάστασή μου ταλαιπωρεί τους δικούς μου και κυρίως τον Νίκο μου που αγόγγυστα μοιράζεται την περιπέτεια της υγείας μου.

Όμως βιώνουμε έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες μία σχέση που πολλοί υγιείς θα ζήλευαν.

Κι αυτός είναι και ο λόγος που μοιράζομαι την εμπειρία μου μαζί σας.

Αν μπορώ εγώ, εγκλωβισμένη από το ίδιο μου το σώμα σε μία άτυπη φυλάκιση, γιατί να μην τα καταφέρετε εσείς, ότι και να σας απασχολεί;

Παλέψτε με νύχια και με δόντια στον αγώνα για το κυνήγι της ευτυχίας.

Και αν νομίζετε ότι το αξίζω, αφήστε με όπου μπορώ να βοηθήσω.

 

Fotini Bahatouri. Facebook.

 

Ένα κείμενο αφιερωμένο

στην "φωτεινή" Φωτεινή.

 

Χάρης Μυστακίδης.

Το Τέρας Μέσα μας – Το Πείραμα Μίλγκραμ που ξαφνιάζει…

 

Ένα καταπληκτικό πείραμα ψυχολογίας που όχι μόνο σοκάρει, αλλά μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι έχουμε μεσα μας έναν «Χριστούλη» και έναν… «Εωσφόρο: Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή. 

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την Υπακοή στην Εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

 Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη παιδική ηλικία των Γερμανών

Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κ.λπ.». Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!».

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

(Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.

Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει.

15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.

«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα».

Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο.

Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.

Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία».

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο… Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό».

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό».

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμά του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δεν θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξαρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.

Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ.

Και το 65%… Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Πού έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο».

Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν.

Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστό του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό».

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθεί τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δεν σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθεί εντολές.

Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.

Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.

Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο.

Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

Νόαμ Τσόμσκι: Αυτές είναι οι δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

 
Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης.
Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους.

1. Η τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών….
Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.
Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.
Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποίηση)

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.
Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.
Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθιά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας. Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.
Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το «κόκκινο χάπι» που έλεγε ο Μορφέας στον Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το «σπήλαιο του Πλάτωνα» και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.

Πηγή: mymind.gr

Να λάμπεις δια της απουσίας σου από όλα όσα σε μειώνουν και σε φθείρουν

Να λάμπεις δια της απουσίας σου από όλα όσα σε μειώνουν και σε φθείρουν. Να ξεμακραίνεις από ότι σε αλλοιώνει και σε καταστρέφει ως προσωπικότητα.

Να φεύγεις εκπέμποντας σεβασμό και εκτίμηση από κάθε ανθρώπινή σου σχέση. Να απομακρύνεσαι με την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό που σε χαρακτηρίζει. Να στιγματίζεις κάθε φυγή σου με το ήθος και τις αρχές που σε διακρίνουν.

Να απομακρύνεσαι από ό,τι υποτιμά τη νοημοσύνη σου. Από εκεί που μειώνεται η προσωπικότητά σου. Από ό,τι καταδυναστεύει και προσβάλλει την ανθρώπινη υπόστασή σου. Να μην αφήνεις την ύπαρξή σου να γίνεται έρμαιο ανάρμοστης συμπεριφοράς. Μην επιτρέπεις στην οντότητά σου να γίνεται βορά στις τοξικές και νοσηρές προθέσεις κάθε άγριου θηρίου, που χρίζεται άνθρωπος. Να αποβάλλεις τις αμφιβολίες και τις ανασφάλειες που σου προκαλούν και να αναχωρείς για γαλήνια λιμάνια.

Να αποφεύγεις τα ανταριασμένα πέλαγα και τους άπατους βυθούς τους, που θέτουν σε κίνδυνο την σωματική και πνευματική σου ακεραιότητα. Και να κινάς πάντα για τις ασφαλείς θάλασσες της ψυχικής σου ηρεμίας.

Μην αφήνεις χώρο στη ζωή σου για ότι δε σε αντιπροσωπεύει σαν άνθρωπο και δεν σε εκφράζει σαν χαρακτήρα. Να διαγράφεις τις μικροαστικές συμπεριφορές στο πρώτο σημάδι τους. Τις θρασύδειλες πράξεις στα πρώιμα στάδια τους. Και να αποβάλλεις από τον περίγυρό σου κάθε στίγμα εκμετάλλευσης και φθόνου. Να κυνηγάς εκείνα που είναι φτιαγμένα από το δικό σου κράμα. Και να πηγαίνεις πάντα εκεί που αντανακλά η λάμψη της ψυχής σου.

Να μάθεις να μη ζητιανεύεις ποτέ χώρο και χρόνο από εκείνους που αδιαφορούν για την ύπαρξή σου. Να μην επιζητάς αναγνώριση από τους ανάξιους και επικρότηση τους ανίκανους. Να μην γυρεύεις επίμονα σημασία από εκείνους που κωφαίνουν στην φωνή σου. Να μην αγνοείς τα θέλω σου και να μην αφήνεις τις δικές σου επιθυμίες να γίνονται οδόστρωμα για να περάσουν οι στόχοι και οι φιλοδοξίες των άλλων.

Να υψώνεις τον αυτοσεβασμό σου πάνω από τούτο τον κόσμο. Την αυτοεκτίμηση σου πάνω από τα συμφέροντα και την ιδιοτέλεια του. Και να λάμπεις δια της απουσίας σου από ότι σε φθείρει και σε μειώνει.


Συγγραφέας άρθρου
Λίτσα Φιλίππου

ΠΗΓΉ https://www.psixologikosfaros.gr

Το φάρμακο της κατάθλιψης λέγεται ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ

 
Aπό την ψυχολόγο Εύη Νικολοπούλου

Τη δεκαετία του 70 στον Καναδά, έγινε ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα.
Εξασφάλισαν σε όλους τους κατοίκους ενός μικρού χωριού ένα βασικό εισόδημα, που θα τους έφτανε να ζήσουν άνετα χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώνουν εισόδημα με εργασία. Τους είπαν ότι δεν χρειαζόταν να κάνουν κάτι, ούτε να δώσουν κάποιο αντάλλαγμα για αυτό. Το σκεπτικό που περίμεναν οι ερευνητές να επιβεβαιώσουν, ήταν ότι οι κάτοικοι θα σταματούσαν τις δουλειές τους, αφού θα είχαν χρήματα πια για να ζουν.
Τα αποτελέσματα μετά από μερικά χρόνια ήταν ανατρεπτικά. Σχεδόν κανένας δεν εγκατέλειψε τη δουλειά του, περισσότεροι άνθρωποι σπούδαζαν, τα ποσοστά θνησιμότητας των νεογνών μειώθηκαν, οι άνθρωποι ενθαρρύνθηκαν και έγιναν πιο διεκδικητικοί, δηλαδή δεν συμβιβάζονταν πλέον με άθλιες συνθήκες δουλειάς, αλλά αναζητούσαν καλύτερες προοπτικές για τον εαυτό τους.
Το κυριότερο; Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε. Τα ποσοστά ψυχικής διαταραχής μειώθηκαν δραματικά, με το άγχος την κατάθλιψη και άλλες νόσους να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. (Για άγνωστους λόγους τα πορίσματα αυτού του πειράματος με την πανανθρώπινη αξία, ποτέ δεν εκδόθηκαν επίσημα και δεν επαναλήφθηκε ποτέ κάτι ανάλογο.)
Κάτσε, μισό λεπτό: Αν η κατάθλιψη είναι βιολογική αρρώστια, όπως μας λένε οι φαρμακοβιομηχανίες εν χορώ με τους επικεφαλής της ψυχικής υγείας των υπουργείων και των κυβερνήσεων, πως συνέβη αυτό; Δεν βγαίνει νόημα. Τα Ηνωμένα Έθνη μας έχουν πάντως προειδοποιήσει ότι προσπαθούμε να απαντήσουμε λάθος στο ζήτημα της κατάθλιψης.
Τι δεν έχουμε καταλάβει καλά;
Υπάρχει λοιπόν, από τη μία, η θεωρία ότι η κατάθλιψη είναι θέμα δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, διαταραχής ορμονών και νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη. (Τέλεια τα νέα για της Φαρμακοβιομηχανίες, που βγάζουν περί τα 15 δισεκατομμύρια ανά έτος από τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και μόνο.)
Αλλά από την άλλη, οι εξέχοντες γιατροί των Ηνωμένων Εθνών, μας προειδοποιούν ότι αυτή η θεωρία είναι “επιλεκτική χρήση των ερευνών, που κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό και πρέπει να εγκαταλειφθεί.” Στην έκθεση που εξέδωσαν τα Ηνωμένα Έθνη τον Απρίλιο του 2017 διαβάζουμε ότι:
Η υγεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ψυχική υγεία, και ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να ζήσουν σε ένα περιβάλλον με ευημερία, υγεία και αξιοπρέπεια. Ότι τα υψηλά ποσοστά κατάθλιψης συνδέονται άμεσα με τις διακρίσεις ,τις αδικίες, την ανισότητα, την βία, ψυχολογική και σωματική, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επίσης τονίζει ότι:
” Η ψυχική υγεία παράγεται κοινωνικά. Η παρουσία ή απουσία της ψυχικής υγείας είναι ένας κοινωνικός δείκτης και απαιτεί κοινωνικές μαζί με τις ατομικές λύσεις”.
Δηλαδή σε δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες, σε συνθήκες φτώχειας, ανεργίας και ανασφάλειας ευδοκιμεί η κατάθλιψη. Bingo.
Το να πούμε λοιπόν ότι η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια αποκλειστικά βιολογική, είναι λανθασμένο και επικίνδυνο. Χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός απέτυχε να απαντήσει στα ανθρώπινα προβλήματα και, αναβιώνοντας έναν ιδιότυπο ανιμισμό, έβαλε στο επίκεντρο την ψυχική υγεία των παντοδύναμων Αγορών. Υπερβολή; Όχι και τόσο αν ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μια φράση που ακούμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια:
“Η πολιτική/οικονομική αστάθεια προκαλεί ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ στις αγορές”.
Όταν οι πρωταρχικές κρατικές προσπάθειες είναι προσπάθειες για να μην διαταραχθεί η ψυχική υγεία των αγορών, βάζουν σε δεύτερη μοίρα και σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών.
Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;
«Το γεφύρωμα του χάσματος ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, θα σώσει εκατομμύρια ζωές» έρχεται να δώσει την απάντηση η μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children.
Χμ. Απίθανο σενάριο. Γιατί; Όταν επί χρόνια οι απολογητές των μνημονίων και της λιτότητας προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι καταθλιπτικοί είναι ψυχιατρικά περιστατικά και βιολογικά διαταραγμένοι άνθρωποι, και ότι οι αυτοκτονίες δεν έχουν καμία ή μικρή σχέση με την κρίση, όταν έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία πολιτική και μιντιακή, για να μας πείσει ότι το να κόψουμε βασικά είδη διατροφής, να ζούμε χωρίς θέρμανση, χωρίς εργασία και εισόδημα, χωρίς υγεία και ελπίδα για το μέλλον, μας αξίζει γιατί αμαρτήσαμε ως λαός, δεν διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον να μας δώσει άφεση και να αλλάξει προσανατολισμό.
πηγή http://www.nostimonimar.gr

Γυναίκα καλλιτέχνης αφήνει το κοινό να κάνει ό,τι θέλει στο σώμα της για 6 ώρες και αυτό που ακολουθεί …είναι τρομακτικό! (φωτογραφίες+βίντεο)

 
Οι περισσότεροι γνωρίζουμε την καλλιτέχνιδα Μαρίνα Αμπράμοβιτς από το βίντεό της “Οδυνηρή Σιωπή“, με τον πρώην σύντροφό της Frank Uwe “Ulay” Laysiepen. Πολλοί χαρακτηρίζουν την Αμπράμοβιτς ως “γιαγιά της παραστατικής τέχνης”.
Άλλωστε, δημιουργεί τολμηρές διαδραστικές εκθέσεις για περισσότερα από 40 χρόνια. Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα έργα της έχουν μακροχρόνιες επιδράσεις. Μάλιστα, η πρώτη της εμφάνιση εξακολουθεί να συζητιέται μέχρι και σήμερα. Η Αμπράμοβιτς δημιούργησε ένα έργο με τον τίτλο “Ρυθμός 0” στο στούντιο Μόρρα στη Νάπολη της Ιταλίας.
Στην αρχή, μόνο οι φωτογράφοι πήγαιναν κοντά της.

Η υπόθεση του “Ρυθμού 0”, ήταν πολύ απλή: Η Αμπράμοβιτς θα παρέμενε τελείως ακίνητη για 6 ώρες και οι άνθρωποι που έρχονταν να τη δουν, θα μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν στο σώμα της με ένα από τα 72 αντικείμενα που είχε ακουμπήσει στο τραπέζι.
Μετά από λίγο, οι άνθρωποι άρχισαν να διαλέγουν αντικείμενα από το τραπέζι.

Η Αμπράμοβιτς στάθηκε στη μέση του δωματίου με έναν πίνακα που περιείχε αυτές τις λέξεις:
Οδηγίες: Υπάρχουν 72 αντικείμενα στο τραπέζι. Το καθένα από αυτά μπορεί να χρησιμοποιηθεί πάνω μου όπως εσείς επιθυμείτε. Απόδοση. Εγώ είμαι το αντικείμενο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αναλαμβάνω όλη την ευθύνη. Διάρκεια: 6 ώρες (8 μ.μ.- 2 π.μ.)
Κάποιοι άνθρωποι την ανάγκασαν να κάτσει κάτω, για να μπορούν να την ταπεινώσουν.

Ανάμεσα στα πράγματα που υπήρχαν στο τραπέζι, υπήρχαν “εργαλεία ευχαρίστησης” και “εργαλεία καταστροφής”. Ανάμεσα στα ακίνδυνα αντικείμενα ήταν τα φτερά και τα λουλούδια. Τα επικίνδυνα εργαλεία ήταν μαχαίρι, ξυραφάκια και ένα γεμάτο όπλο.
Υπήρχαν και εκείνοι που της άλλαξαν θέση.

Αυτό που ακολούθησε ήταν τουλάχιστον τρομακτικό.
Σε μερικούς ανθρώπους άρεσε να κολλούν πράγματα πάνω της.

Ο κριτικός τέχνης Τόμας Μακέβιλεϊ που είδε το έργο, σχολίασε: “Ξεκίνησε ταπεινά. Κάποιος τη γύρισε. Κάποιος άλλος της σήκωσε τα χέρια στον αέρα. Κάποιος άγγιξε πιο προσωπικά της σημεία.”
Ένας άντρας χρησιμοποίησε ένα ξυραφάκι για να κάνει μια τομή στο λαιμό της.

“Την τρίτη ώρα όλα τα ρούχα της είχαν κοπεί με το ξυραφάκι. Την τέταρτη ώρα το ίδιο ξυραφάκι άρχισε να εξερευνά το σώμα της. Πραγματοποιήθηκαν πολλές μικρές σεξουαλικές επιθέσεις στο σώμα της. Ήταν τόσο αφοσιωμένη στο έργο, που δε θα αντιστεκόταν στον φόνο ή τον βιασμό”, ανέφερε ο Μακέβιλεϊ.
Τις δυο τελευταίες ώρες, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.
Κάποιος την έβαλε να στρέψει το γεμάτο όπλο στον εαυτό της.

Το γεγονός ότι η Αμπράμοβιτς πήρε την ευθύνη για όσα συνέβησαν εκείνο το βράδυ, ήταν ακόμα πιο εκπληκτικό: “Ένιωθα βιασμένη, μου έκοψαν τα ρούχα, με τσίμπησαν με αγκάθια από τριαντάφυλλο στο στομάχι, με σημάδευαν με το όπλο”, αναφέρει η ίδια.
Κάποιοι άντρες την έγδυσαν και άρχισαν να πιάνουν προσωπικά μέρη του σώματός της.

Όταν τελείωσαν οι 6 ώρες, η Αμπράμοβιτς περπάτησε ανάμεσα στο κοινό. Δεν μπορούσαν να την κοιτάξουν στα μάτια.

Η Αμπράμοβιτς παρατήρησε ότι ο κόσμος δεν ήθελε κανενός είδους επαφή μαζί της. Δεν ήθελαν να θεωρηθούν υπεύθυνοι ή να κριθούν για ό,τι έκαναν. Ήταν σαν να ήθελαν να ξεχάσουν ό,τι είχαν κάνει.
Ακούστε την Μαρίνα Αμπράμοβιτς να περιγράφει την εμπειρία της:

ξ

πηγή http://doryforos.gr

«Τέλος εποχής», για να ζήσω ξανά

Χρόνια ολόκληρα στην καταστροφικότητα και καταστροφολογία και τι καταφέραμε; Ένα τσούρμο εμμονές στο μυαλό και ένα κάρο ενοχές στο χαρτί, αποτυπωμένες απλά, χωρίς ιδιαίτερες φανφάρες, έτσι για το ξέσπασμα της στιγμής. Για τη λύτρωση της απώλειας. Για τον πόλεμο του πένθους. Αυτού που ποτέ δεν καταφέραμε να διαχειριστούμε, όσο κι αν προσπαθήσαμε.
Δε μιλάω για το θάνατο. Δε μιλάω ΜΟΝΟ για αυτόν. Μιλάω για όλα αυτά τα μικρά πένθη, τους από- χωρισμούς και την πικρία που σου αφήνουνε στο στόμα, μιλάω για κάτι υγρά μαξιλάρια μπερδεμένα με αρώματα τα βράδια και δάκρυα αναστεναγμών. Πολύ δεν τράβηξε το αστείο; Πολύ δε σε έριξες; Έχεις την εντύπωση πως πάει και άλλο πιο κάτω και αν ναι, θέλεις να το επιχειρήσεις; Γιατί άνθρωπέ μου…
Ξεκούμπωσε λίγο τη γραβάτα που σε πνίγει, βάλε κάτι πιο ελαφρύ, πιάσε τα μαλλιά σου πίσω, ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου και έλα στη βεράντα που σε περιμένω να τα πούμε. Ο καιρός ευνοεί απαλά αεράκια και ευωδία βροχής. Εκτίμησέ το. Κάθισε σου λέω. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι, τα μυαλά σου έγιναν μπλέντερ, η αυτοεκτίμησή σου έπιασε πάτο και με τη δική σου συναίνεση μάλιστα, η καρδιά σου γέμισε μαύρα σύννεφα, το κορμί σου ξέσπασε σε κρίσεις, το άγχος σε περικύκλωσε και όλα αυτά γιατί;
Γιατί ποτέ δεν κατάλαβες πόσο μικρή αυτή η ζωή είναι, πως τα χρόνια περνούν κι εσύ αβίαστα προσπερνάς ευτυχισμένες και υγιείς στιγμές και ανθρώπους, την αγάπη, την ειρήνη μέσα σου, τη ψυχική σου ηρεμία, τις επιθυμίες και τα όνειρά σου. Αρκετά. Αρκετά όλα όσα σε πήγαν πίσω. Αρκετά με όλους όσους προσπάθησαν να σε κάνουν να πιστέψεις πως είσαι μικρός. Αρκετά με την παλιά σου ζωή. Εδώ, η υπόθεση μυρίζει… «Τέλος Εποχής».
 Μάρη Γαργαλιάνου
πηγή http://enallaktikidrasi.com

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΞΕΧΝΑΕΙ (Father Forgets) του Γ. Λίβινγκστον Λάρνεντ

Άκουσέ με, γιε μου: Σου μιλάω την ώρα που κοιμάσαι, το ένα σου χεράκι στριμωγμένο κάτω από το μάγουλο, οι ξανθιές μπουκλίτσες κολλημένες στο ιδρωμένο μέτωπό σου. Μπήκα ολομόναχος, σαν κλέφτης, στο δωμάτιό σου. Πριν από μερικά λεπτά, εκεί που καθόμουν στη βιβλιοθήκη και διάβαζα την εφημερίδα μου, με έπνιξαν οι τύψεις, θεόρατο κύμα. Ένοχος ήρθα στο κρεβατάκι σου.

Να τι πράγματα σκεφτόμουνα, γιε μου: Δεν ήμουν εντάξει μαζί σου. Σε μάλωσα την ώρα που ντυνόσουν για να πας στο σχολείο επειδή δεν σκούπισες καλά το πρόσωπό σου στην πετσέτα. Σε κατσάδιασα επειδή δεν είχες καθαρίσει τα παπούτσια σου. Σου έβαλα τις φωνές επειδή πέταξες τα πράγματά σου στο διάδρομο. Και στο πρωινό, κι εκεί βρήκα όλα τα πράγματα που δεν έκανες σωστά. Σκόρπισες πράγματα στο τραπέζι. Κατάπιες το φαγητό σου βιαστικά. Ακούμπησες τους αγκώνες σου στο τραπέζι. Άλειψες πολύ παχύ το βούτυρο στο ψωμί σου. Και μετά, την ώρα που έπαιζες και εγώ έφευγα για να προλάβω το τρένο, γύρισες και μου κούνησες το χέρι και μου φώναξες «Γεια σου μπαμπάκα!» και εγώ συνοφρυώθηκα και σου απάντησα «Ίσια τους ώμους σου!»

Το απόγευμα πάλι, ξανά από την αρχή. Όπως ερχόμουνα, σε είδα γονατιστό στο δρόμο, να παίζεις με τους βόλους σου. Οι κάλτσες σου είχαν τρύπες. Σε έκανα ρεζίλι στους φίλους σου και σε έβαλα μπροστά για να γυρίσουμε σπίτι. «Οι κάλτσες είναι ακριβές και αν τις αγόραζες μόνος σου θα ήσουν πιο προσεκτικός» σου είπα. Θυμάσαι, πιο μετά, την ώρα που διάβαζα στη βιβλιοθήκη και ήρθες ντροπαλά με πονεμένο βλέμμα στα μάτια σου; Εγώ σήκωσα τα μάτια από την εφημερίδα, ενοχλημένος από τη διακοπή, και εσύ στάθηκες διστακτικός στην πόρτα. «Τι θέλεις επιτέλους;» σου φώναξα απότομα.

Εσύ δεν είπες τίποτε, αλλά έτρεξες σαν την αστραπή και όρμησες στην αγκαλιά μου και έβαλες τα χέρια σου γύρω από το λαιμό μου και με φίλησες, και έσφιξες τα μικρά σου μπράτσα με όλη τη στοργή που έχει φυτέψει ο Θεός στην καρδιά σου. Και ύστερα έφυγες, και άκουσα τα βήματά σου να ανεβαίνουν ανάλαφρα τις σκάλες. Ε, λοιπόν γιε μου, δεν πέρασαν λίγα λεπτά και ξαφνικά γλίστρησε η εφημερίδα από τα χέρια μου και με έσφιξε ένας πελώριος και τρομακτικός φόβος. Τι μου έκανε αυτή η συνήθεια; Η συνήθεια να βρίσκω λάθη, να επικρίνω – αυτό ήταν το μπράβο μου για σένα επειδή είσαι ένα αγοράκι; Δε φταίει ότι δεν σε αγαπάω· φταίει ότι περιμένω υπερβολικά πολλά από τα νιάτα. Σε μετρούσα με τα μέτρα των δικών μου χρόνων.

Και υπάρχουν τόσο πολλά καλά και σπουδαία και σωστά στο χαρακτήρα σου. Η μικρή καρδιά σου είναι μεγάλη σαν τη χαραυγή την ίδια πάνω από τους πέρα λόφους. Μου το ?δειξες με την αυθόρμητη τρεχάλα σου να έρθεις να με φιλήσεις για καληνύχτα. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία απόψε, γιε μου. Ήρθα στο κρεβάτι σου μέσα στο σκοτάδι, και γονάτισα ντροπιασμένος δίπλα σου!

Η συγγνώμη μου είναι χλωμή· το ξέρω ότι δεν θα καταλάβαινες αυτά τα πράγματα αν σου τα έλεγα όταν είσαι ξύπνιος. Από αύριο όμως θα είμαι πραγματικός πατέρας! Θα είμαι το φιλαράκι σου και θα υποφέρω όταν υποφέρεις και θα γελάω όταν γελάς. Θα δαγκώνω τη γλώσσα μου όταν μου έρχονται λόγια ανυπόμονα. Θα λέω και θα ξαναλέω τον τελετουργικό ψαλμό: «Είναι απλώς ένα μικρό παιδί – ένα μικρό αγόρι!»

Φοβάμαι ότι με τα μάτια μου σε έβλεπα μεγάλο άνδρα. Όπως βλέπεις όμως τώρα γιε μου, κουλουριασμένος και αποκαμωμένος στο κρεβατάκι σου, καταλαβαίνω ότι είσαι μωρό ακόμη. Χθες ακόμα ήσουν στην αγκαλιά της μάνας σου, ακούμπαγες το κεφαλάκι σου στους ώμους της. Σου ζήταγα πολλά, πάρα πολλά.

Υπνωτισμένες συνειδήσεις

Τρύφων Λιώτας

Η ταινία «Ζουν ανάμεσά μας» (They Live, 1988 US) είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή με την σκηνοθεσία του John Carpenter. Αν και πρόκειται για μια B-movie (χαμηλού κόστους παραγωγή) με άγνωστους κυρίως ηθοποιούς, μέτρια ηθοποιία και την τυπική θεματολογία των ταινιών του Carpenter – επιστημονικής φαντασίας, τρόμου και δράσης – εντούτοις σε δεύτερο επίπεδο θέασης πρόκειται για μια πολύ έξυπνη, πρωτότυπη και βαθιά ταινία. 

Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο σ’ ένα εξαιρετικό και πολύ μικρό διήγημα του Ray «Faraday» Nelson: «Στις οκτώ το πρωί» (όποιος κατέχει την Αγγλική γλώσσα μπορεί να το διαβάσει εδώ). Η ιστορία είναι απλή. Ένας Αμερικανός οικοδόμος βρίσκει δουλειά σε μια μεγάλη πόλη. Μια μέρα θα δει μια παρεμβολή στην οθόνη της τηλεόρασής του όπου κάποιος προειδοποιεί ότι μας κυβερνούν εξωγήινοι. Την επόμενη θα γίνει μάρτυρας επιδρομής αστυνομικών σε μια κοντινή εκκλησία όπου άνθρωποι συλλαμβάνονται και εξοπλισμός καταστρέφεται. Όταν αργότερα θα πάει να εξερευνήσει το μέρος θα βρει μια κούτα μια γυαλιά ηλίου τα οποία θα φορέσει και θα του αλλάξουν την οπτική του κόσμου. 

Η ταινία είναι μια μεγάλη αλληγορία με πολλούς συμβολισμούς και αυτό που την κάνει ιδιαίτερη και πολύ ενδιαφέρουσα είναι ότι απαιτεί από τον θεατή να σκεφτεί. Οι αλληγορίες και οι συμβολισμοί είναι φανερά καυστικά πολιτικά σχόλια με κοινωνιολογικές προεκτάσεις δοσμένα με χιούμορ που αφορούν τον καπιταλισμό, την ένδεια, την συμμόρφωση και τον τρόμο που μπορούν να βιώσουν στην καθημερινή τους ζωή κάποιοι άνθρωποι που επηρεάζονται άμεσα από αυτά. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι όλα αυτά τα σχόλια είναι ακόμα πιο επίκαιρα σήμερα απ’ ότι ήταν την δεκαετία του 80. Αυτό οφείλεται στο ότι τα πράγματα δεν άλλαξαν από τότε αλλά στην ουσία χειροτέρεψαν. 

Μην αφεθείτε να παρασυρθείτε από την απλότητα της δράσης στην ταινία. Δώστε προσοχή στους συμβολισμούς με τους οποίους η αλήθεια γίνεται δυνατή γροθιά στο στομάχι: "Υπάκουσε", "Κοιμήσου", "Παντρέψου και αναπαράγου", "Αυτός είναι ο θεός σου" – το χρήμα (βλ. εικόνα). Ακόμα και η μέχρι γελοιότητας μεγάλη σκηνή όπου οι δύο πρωταγωνιστές παλεύουν για να μπορέσει ο ένας να πείσει τον άλλο να φορέσει τα γυαλιά έχει την σημασία της: Η μάχη που πρέπει να δώσεις για να βγει ο άλλος από την υπνωτισμένη συνείδησή του είναι πολύ μεγάλη… 

Μην αυταπατάστε ότι τα υποσυνείδητα μηνύματα που βλέπει ο πρωταγωνιστής με τα γυαλιά του δεν υπάρχουν. Υπάρχουν παντού γύρω μας: Είναι οι διαφημίσεις σε πρώτο επίπεδο και τα υποσυνείδητα μηνύματα που κρύβουν σε δεύτερο. Είναι οι κώλοι, τα βυζιά και τα «ηλίθια» είδωλα και τρόπους ζωής που θα προβάλουν όλα τα «μεγάλα» ΜΜΕ. Είναι η προπαγάνδα και τα ψέματα πολιτικών και ΜΜΕ που μας συμπεριφέρονται σαν σε πρόβατα που χρειάζονται καθοδήγηση στο δρόμο για το σφαγείο. Είναι όλοι οι φόβοι που σπέρνουν στην καρδιά σου οι κατ’ εξοχήν τρομοκράτες. 

Το κόλπο των «εξωγήινων» βασίζεται πάνω στον παρασιτισμό. Τον παρασιτισμό των ελίτ πάνω στις ασθενέστερες οικονομικές τάξεις, με μέσα όπως την βοήθεια και υποστήριξη αναμεταξύ τους (σκεφτείτε τις θέσεις που δίνουν σε άνοα ανδρείκελα αφού ολοκληρώσουν τις καταστροφικές αποστολές τους, τα μπόνους σε CEO) και τον «προγραμματισμό» των μαζών στο να δέχονται αδιαμαρτύρητα αυτήν την εκμετάλλευση. Έναν προγραμματισμό που βασίζεται σε μια «φαντασιακή θέσπιση της κοινωνίας» και που μπορούμε να «χακάρουμε» μόνο όταν αρχίσουμε να σκεπτόμαστε πραγματικά, δηλαδή πάνω στις θεωρήσεις ισχύος και τις θεωρήσεις πραγματικής εξαρτήσεως, όπως μας είπε και ο Κ. Καστοριάδης. 

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Ότι μετά την προβολή αυτής της ταινίας ο πραγματικά σκεπτόμενος άνθρωπος βγαίνοντας ξανά έξω για να ξαναμπεί στον κόσμο των τραπεζών, των πολιτικών και των μεγάλων επιχειρήσεων δε θα έχει ανάγκη τα «μαγικά» γυαλιά για να εντοπίσει τα υποσυνείδητα μηνύματα και να δει ακόμα και αυτούς τους ίδιους τους «εξωγήινους»… 

Την ταινία μπορείτε να την δείτε εδώ με ελληνικούς υπότιτλους.

πηγή http://www.stontoixo.com

O φόβος της αρρώστιας

O φόβος της αρρώστιας, μια κατάσταση σε κάποιο βαθμό φυσιολογική για τους περισσότερους ανθρώπους, μπορεί – ξεπερνώντας κάποια όρια – να μετατραπεί σε αρρώστια καθαυτή, γεγονός που παρατηρούμε γύρω μας ιδίως αυτή την εποχή. O φόβος από μόνος του είναι γνωστό ότι αποδυναμώνει τον άνθρωπο πολλαπλά. H επίδραση του στον ψυχισμό, στην δύναμη, την αισιοδοξία και το κουράγιο μας είναι βέβαια προφανής.

Αυτό που είναι ίσως λιγότερο προφανές – αν και όχι άγνωστο σαν εμπειρία σε πολλούς- είναι ο τρόπος με τον οποίο ο φόβος επιδρά στο σώμα και στην κατάσταση της υγείας μας γενικά και στην κατάσταση του ανοσοποιητικού μας συστήματος ειδικότερα, όταν πρόκειται για την άμυνα του οργανισμού μας απέναντι στα συνηθισμένα προβλήματα.

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και πραγματικά τόσο επίκαιρο αυτό που έγραφε ο E. Μπαχ ήδη στα 1931 σχετικά με το φόβο και την επίδραση του στην υγεία και την αρρώστια:

Στην εποχή μας ο φόβος της αρρώστιας έχει αναπτυχθεί τόσο που έχει γίνει μια μεγάλη δύναμη καταστροφής, επειδή ανοίγει την πόρτα σε εκείνα τα πράγματα που τρέμουμε και διευκολύνει το να μας συμβούν.

O φόβος στους τωρινούς καιρούς παίζει μεγάλο ρόλο στην ενδυνάμωση της αρρώστιας και η σύγχρονη επιστήμη έχει μεγαλώσει την κυριαρχία του τρόμου μέσα από τη διάδοση στο ευρύ κοινό των ανακαλύψεων της, που αποτελούν όμως καθαυτές μισές αλήθειες.

Οι γνώσεις σχετικό με τα βακτήρια και τους διάφορους ιούς που συνδέονται με την ασθένεια έχουν προκαλέσει τρομακτική ταραχή στο νου αμέτρητων ανθρώπων και ο τρόμος αυτός που δημιουργείται μέσα τους τους καθιστά πιο ευάλωτους στο να νοσήσουν.

Παρόλο όμως που κατώτερες μορφές ζωής, όπως τα βακτήρια, μπορούν να παίζουν ένα ρόλο ή να συνδέονται με τη σωματική ασθένεια, δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση όλη την αλήθεια σχετικά με το πρόβλημα, όπως μπορεί να αποδειχθεί επιστημονικά αλλά και μέσα από τα γεγονότα της καθημερινής εμπειρίας.

Υπάρχει ένας παράγοντας τον οποίο η επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει με φυσικούς όρους και αυτός είναι το γιατί ορισμένοι άνθρωποι προσβάλλονται από την ασθένεια ενώ άλλοι όχι, παρόλο που όλοι υπόκεινται στις ίδιες πιθανότητες νόσησης. O υλισμός ξεχνά ότι υπάρχει ένας παράγοντας πάνω από το υλικό επίπεδο, ο οποίος καθορίζει το γιατί η ζωή προστατεύει ή αντίθετα αφήνει ευάλωτο κάποιον άνθρωπο απέναντι στην αρρώστια οποιασδήποτε μορφής.

O φόβος με την καταθλιπτογόνο του δράση στο νου μας, δημιουργώντας δυσαρμονία στα φυσικά και μαγνητικά μας σώματα, στρώνει το δρόμο στο να προσβληθούμε από βακτήρια, και αν τα βακτήρια και άλλε σχετικές φυσικές μορφές ήταν η μοναδική αιτία για αρρώστια, τότε πραγματικά θα υπήρχε πολύ λίγη ενθάρρυνση προκειμένου να μη φοβάται κανείς.

Αλλά όταν συνειδητοποιούμε ότι ακόμη και στις χειρότερες επιδημίες μόνο ένα ποσοστό από αυτούς που εκτίθενται στη μόλυνση προσβάλλονται από την επιδημία, και καθώς έχουμε δει ήδη, η πραγματική αιτία της αρρώστιας βρίσκεται στην προσωπικότητα μας και είναι μέσα στα όρ/c του ελέγχου μας, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι μπορούμε να προχωράμε χωρίς τρόμο και άφοβοι, γνωρίζοντας ότι το γιατρικό βρίσκεται μέσα μας.

Μπορούμε να βγάλουμε από το νου μας όλους τους φόβους των φυσικών αιτίων σον αποκλειστικών λόγων για αρρώστια, γνωρίζοντας ότι ένα τέτοιο άγχος μας κάνει ευπρόσβλητους στην αρρώστια και ότι αν κατευθυνόμαστε προς το να φέρνουμε αρμονία στην προσωπικότητα μας δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για την αρρώστια περισσότερο από όσο τρέμουμε στην ιδέα του να μας χτυπήσει ένας κεραυνός ή ένα κομμάτι από μετεωρίτη.

Εκτός από τον τομέα της υγείας όμως η αρρώστια του φόβου επεκτείνεται και διηθεί τη ζωή μας σχετικά με ένα πλήθος ζητημάτων και καταστάσεων.

Είναι σημαντικό να είμαστε αισιόδοξα ρεαλιστές και αγωνιστικοί απέναντι στα προβλήματα μας. H απόφαση του να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που μας φοβίζει, ήδη από μόνη της αρχίζει να μειώνει το φόβο και να τον αντικαθιστά με δύναμη και γενναιότητα. Βγαίνουμε έτσι από την κατάσταση της παθητικής αναμονής των όσων φοβόμαστε και μπαίνουμε στο ρόλο του υποκείμενου που δρα.

H ενέργεια μας που με το φόβο εμφάνιζε τάσεις συρρίκνωσης ανοίγοντας την πόρτα σε βλαπτικούς παράγοντες να «καταλάβουν τον χώρο» μέσα μας αρχίζει τώρα να δυναμώνει, να γεμίζει το σώμα μας και να ξεχειλίζει προς τα έξω. Συνειδητοποιούμε τη ζωή που υπάρχει μέσα μας και αυτό μας ενισχύει και μας γεμίζει κουράγιο.

Υπάρχει όμως ένα είδος φόβου που εκφράζεται από πολλούς στις μέρες μας και αφορά το μέλλον του πλανήτη μας το μέλλον της ζωής στη γη και τις επιπτώσεις επερχόμενων εξελίξεων στις ζωές όλων μας και του καθενός από μας.

Οι πολυπληθείς, βάσιμες ή μη, ανησυχητικές διαδόσεις και πληροφορίες μέσω του ίντερνετ αναφορικά με το άμεσο μέλλον, καταστροφολογίες προβλέψεις γύρω πχ από το έτος 2012 και το ημερολόγιο των Μάγια και άλλα σχετικά, έχουν γεμίσει, αν όχι τον συνειδητό, οπωσδήποτε όμως τον ασυνείδητο νου πολλών ανθρώπων με ένα αλλόκοτο είδος φόβου και ανησυχίας που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί.

της Μαρίνας Αγγελή, ψυχολόγου Πηγήhttp://www.psychorropia.gr

Είμαστε περαστικοί, όχι αιώνιοι

Χρειάζεται δουλειά για να μπορέσεις να αφήσεις πίσω αυτό που δεν έχεις πια. Να αποδεσμευτείς και να αρχίσεις να σκέφτεσαι αυτό που ακολουθεί.

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για τη χειρότερη πρόκληση με την οποία βρίσκεσαι αντιμέτωπος όταν είσαι ένας υγιής ενήλικος. Να ξέρεις ότι μπορείς πραγματικά να αντιμετωπίσεις την απώλεια οποιουδήποτε πράγματος.

Αυτό είναι το κουράγιο, η δύναμη της ωριμότητας: να έχεις την πεποίθηση ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις ό,τι και να σου συμβεί, ακόμη και την ιδέα ότι κάποια στιγμή κι εσύ ο ίδιος δεν θα υπάρχεις.

Ίσως έτσι, μέσω της συνειδητοποίησης πως όλοι μου οι δεσμοί είναι προσωρινοί, μπορέσω να δεχτώ και ορισμένα άλλα πράγματα που είναι από τα δυσκολότερα να δεχτεί κανείς: ότι δεν είμαι αιώνιος, ότι είναι ορισμένος ο χρόνος για το πέρασμα μου από αυτόν τον κόσμο, από τον τόπο αυτό, το συγκεκριμένο διάστημα.

Λένε πως ήταν κάποιος μια φορά που πήγε να επισκεφθεί έναν διάσημο ραβίνο, να τον συμβουλευθεί για κάποιο θρησκευτικό ζήτημα. Μπαίνει στο σπίτι του ραβίνου και το βλέπει τελείως άδειο. Υπήρχαν μόνο δύο σκαμνάκια, ένα στρώμα ριγμένο στο πάτωμα κι ένα απλό τραπεζάκι.

Ο επισκέπτης αφού πήρε τις απαντήσεις που ήθελε στο ζήτημα που τον απασχολούσε, ρωτάει τον ραβίνο:

«Με συγχωρείτε, ραβίνε… Πού είναι τα έπιπλα σας;»
Ο ραβίνος του λέει:
«Τα δικά σου πού είναι;»

Ο επισκέπτης του απαντάει:
«Μα εγώ δεν είμαι από 'δω, είμαι περαστικός από αυτήν την πόλη.»
«Κι εγώ περαστικός είμαι…» του λέει ο ραβίνος.

Φαίνεται ότι ζούμε σ? έναν κόσμο όπου αγοράζουμε, αποκτούμε ένα σωρό πράγματα και μένουμε δεμένοι σ? αυτά. Ζούμε σ? έναν κόσμο όπου, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η βιομηχανική κοινωνία μας υποσχόταν κάτι που στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιήσει — αλλά αυτό δεν μας το είπε κανείς.

Μας υποσχέθηκε ότι αν μπορέσουμε να αγοράσουμε όλα όσα θέλουμε, τότε θα είμαστε καλά, δεν θα υποφέρουμε, και τα λοιπά… και τα λοιπά… Μας ξεγέλασαν! Μας είπαν ψέματα! Καταλαβαίνεις; Ψέματα! Η ιστορία έδειξε ότι όλα ήταν ένα ψέμα!


Χόρχε Μπουκάι – Ο Δρόμος των Δακρύων 
ΠΗΓΉ http://www.psixologikosfaros.gr

Ποτέ άλλoτε δεν ένιωσα τόσο ευάλωτη κι εκτεθειμένη. Ούτε και τόσο ευτυχισμένη…

 
Της Ευαγγελίας Βασιλείου.
Οι μάσκες έπεσαν … η ασφάλειά μου έπεσε …
Και να ’μαι τώρα ανεπανόρθωτα εκτεθειμένη μπροστά στην τελειότητα του κόσμου.
Εγώ, η μικρή μηδαμινότητα μου με τις τόσες ελλείψεις.
Πως να ταιριάξω εγώ το ασήμαντο πλάσμα, στον “υπέροχο” κόσμο σας…
Ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει τόσο ευάλωτη και τόσο εκτεθειμένη…
Μου έμαθαν ότι ο κόσμος “εκεί έξω” είναι σκληρός.
Χωρίς μάσκα δε θα επιζήσω. Μεγάλωνα φτιάχνοντας τις μάσκες μου όλο και πιο στολισμένες για να “ανήκω” κάπου, να είμαι μέρος του συνόλου, να μην περιθωριοποιηθώ.
Για να αγαπήσω, να αγαπηθώ, να πετύχω, να αναγνωριστώ, να έχω φιλοδοξίες και στόχους. Να έχω ένα σκοπό και έναν λόγο ύπαρξης. Να έχω μια καλή δουλειά, ένα καλό αμάξι, έναν τέλειο σύζυγο, σπίτι, εξοχικό, iPhone, iPod, συλλογή από πιστωτικές.
Να ‘μαι “άνθρωπος”.
Έπρεπε να συμμορφωθώ. Ποιος θα άντεχε να μην είναι…
Έπρεπε να αποδεχθώ προ-εγκεκριμένους στόχους, να ντύνομαι, να σκέφτομαι και να συμπεριφέρομαι με συγκεκριμένο τρόπο, για να “αξίζω”, για να είμαι αγαπητή. Για να είμαι “άνθρωπος”. Ποιος θ’ άντεχε να μην είναι…
Κι έτσι συμμορφώθηκα.
Οι μάσκες μου, όμορφο στολίδι πάνω στο μούτρο μου αλλά μου έκοβαν τον αέρα. Πνιγόμουν μέσα στην “ασφάλεια” και την “επιτυχία” μου, μέσα στην “κανονικότητά” μου.
Μιλούσα με σθένος, με πάθος για τις ιδέες μου, τα ιδανικά μου… μόνο που δεν ήταν δικά μου. Νόμιζα πως ήταν, αλλά ήταν η φωνή των άλλων. Δεν υπήρχε τίποτε αληθινά δικό μου ούτε στη σκέψη μου, ούτε στη ζωή μου.
Όσο πιο πολύ προστάτευα τον εαυτό μου πίσω από τη μάσκα τόσο πιο πολύ τον έχανα. Αυτή η επίπλαστη πρόσοψη πίεζε και αντικαθιστούσε τα αισθήματα και τα συναισθήματά μου. Που ήταν η αλήθεια και η αυθεντικότητά μου; Ο αυθορμητισμός και η χαρά μου; Ποια είμαι τελικά;
Αυτό που πάντα ήμουν ήταν ένα σαστισμένο κορίτσι κρυμμένο στη ντουλάπα, που δεν ήξερε αν αυτό που νιώθει είναι δικό της ή ξένο, αν είναι ψεύτικο ή αληθινό και ήταν τόσο μα τόσο τσαντισμένο γιατί ενδόμυχα ήξερε πως δεν είχε καμία σχέση με όλο αυτό το τσίρκο και το ηθικό μακελειό που ζούσε.
Η συμμόρφωση είναι η πιο εξουθενωτική εργασία πλήρους απασχόλησης!!! Στραγγίζει την προσωπικότητα και κλέβει τα όνειρα. Πρέπει συνεχώς να τσεκάρεις ότι εφαρμόζεις σωστά και κατά γράμμα όλες τις κοινωνικές νόρμες, πεποιθήσεις, ιδέες και συνήθειες που έχουν σεταριστεί πάνω σε παραληρηματικά θεμέλια φόβου.
Ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει τόσο ευάλωτη και τόσο εκτεθειμένη…
γιατί ποτέ ως τώρα δεν υπήρξα…
Όταν άρχισα να υπάρχω, ο κόσμος που γνώριζα κατέρρεε μέρα με τη μέρα.
Νόμιζα ότι ήμουν το πρόβλημα αλλά είμαι η γιατρειά.
Νόμιζα ότι είμαι η κλειδαριά στην πόρτα αλλά είμαι το κλειδί που την ανοίγει.
Δεν θέλω να είμαι κάποια άλλη.
Θέλω να βλέπω το δικό μου πρόσωπο, τη δική μου ομορφιά.
Κι ας μην είναι τέλεια.
Αυτή είμαι εγώ
Αυτή ήμουν πάντα
Και είμαι έτοιμη να περπατήσω, να παραπατήσω, να πέσω και να ξανασηκωθώ
καθώς θα ξεδιπλώνω ολόκληρη την αλήθεια μου μπροστά σας.
Ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει τόσο ευάλωτη και τόσο εκτεθειμένη…
αλλά ούτε και τόσο ευτυχισμένη.
 αναπνοές

Ουμπέρτο Έκο: Τίποτα στη ζωή δε μας χαρίζεται…

 
Τίποτα στη ζωή δε μας χαρίζεται!
Πρέπει να πονέσεις και να πολεμήσεις για να φτάσεις στην Ιθάκη σου.
Να μείνεις εδω, χωρίς ανταλλάγματα
με καθαρό βλέμμα και ανοιχτή την ψυχή.
Tο θέμα είναι να περάσεις μέσα απο το κύμα…
Να μην ”σπάσει” επάνω σου.
Η Zωή είναι σύντομη…
Η τέχνη απέραντη…
H ευκαιρία στιγμιαία και το πείραμα…αβέβαιο!!
Ουμπέρτο Έκο
αναπνοές

Πως μεταβάλλεται η ευτυχία με την ηλικία

Είμαι σχεδόν 40 ετών. Περνώ τα περισσότερα βράδια του Σαββάτου στο σπίτι κάνοντας γυμναστική, ξαναδιαβάζοντας τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα , βλέποντας παλιές ταινίες, ή παίζοντας Monopoly Τζούνιορ με τη επτάχρονη κόρη μου. ( Αν νομίζετε ότι η Monopoly είναι βαρετή , τότε δεν έχετε δοκιμάσει τη Monopoly Τζούνιορ. )

Αυτός ο τρόπος να περνώ τα Σαββατόβραδα με κάνει ευτυχισμένη. Αν μπορούσατε να πάτε πίσω το χρόνο και να πείτε στον 20-χρονο εαυτό μου για το πως θα περνάει στο μέλλον ένα τυπικό απόγευμα, θα θεωρούσε ότι η ζωή μου έχει καταστραφεί γιατί θα είναι πολύ πληκτική. Κι όμως αυτό το Σάββατο βράδυ το πέρασα διαβάζοντας απλώς ένα βιβλίο - ούτε καν ένα καινούργιο βιβλίο - και παρόλα αυτά θεωρώ ότι πέρασα πολύ ωραία .

"Τι συμβαίνει με μένα;" αναρωτιέμαι. Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται έτσι όταν σκέφτονται τα νιάτα τους και συνειδητοποιούν πόσο έχουν αλλάξει. Η απάντηση είναι ότι όλοι μεγαλώνουν - και για τους περισσότερους το να είναι "ευτυχείς" εξελίσσεται σιγά-σιγά σε κάτι εντελώς διαφορετικό .

Η ευτυχία συνδέεται όλο και λιγότερο με δραστηριότητες υψηλής ενέργειας και με εμπειρίες εφηβικών πάρτι όταν οι γονείς μας έλειπαν σε κάποιο ταξίδι. Σχετίζεται πια περισσότερο με ήρεμες, χαλαρωτικές εμπειρίες μιας καταπονημένης μαμάς που ονειρεύεται όλη την ημέρα ένα ζεστό μπάνιο. Η "ευτυχία" δεν είναι μικρότερη στην δεύτερη περίπτωση, απλώς είναι ένας διαφορετικός τρόπος θεώρησης του τι είναι ευτυχία.


Οι ψυχολόγοι περιγράφουν την αλλαγή αυτή ως συνέπεια της σταδιακής μετατόπισης μας από τη δημιουργία κινήτρων προώθησης - δηλαδή να θέτουμε στόχους σε σχέση με το τι μπορούμε να κερδίσουμε, ή πώς μπορούμε να βελτιώσουμε τη θέση μας - , σε κίνητρα πρόληψης - να θέτουμε στόχους που έχουν ως προτεραιότητα την αποφυγή απώλειας των κεκτημένων καθώς και την ομαλή λειτουργία της ζωής μας. Ασφαλώς όλοι μας έχουμε και τους δύο τύπους κινήτρων. Όμως, η βαρύτητα που δίνουμε, διαφέρει από άτομο σε άτομο και μπορεί να αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε.

Έρευνα που έγινε από το πανεπιστήμιο Northwestern και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychology and Aging" έδειξε ότι τα κίνητρα προώθησης είναι πιο ισχυρά στους νέους, επειδή η νεότητα είναι μια περίοδος κατά την οποία εστιάζουμε τις ελπίδες μας στο μέλλον, και σε αυτό που ιδανικά θέλουμε να κάνουμε. Δεν έχουμε ακόμα πολλές υποχρεώσεις, και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να πετύχουμε ό, τι έχουμε στο μυαλό μας. Επιπλέον έχουμε την αίσθηση της αθανασίας.

Καθώς μεγαλώνουμε, εξαφανίζονται οι αυταπάτες της αθανασίας. Υπάρχει πιθανώς ένα δάνειο που πρέπει να πληρώνεται κάθε μήνα, ένα σπίτι που πρέπει να διατηρηθεί, και παιδιά που χρειάζονται φροντίδα. Με το πέρασμα των χρόνων, όλο και περισσότερο θέλουμε να διατηρήσουμε αυτά που ήδη έχουμε - τα πράγματα που έχουμε εργαστεί σκληρά για να επιτύχουμε. Έχουμε μεγαλύτερη εμπειρία με τον πόνο και την απώλεια, έχουμε συναντήσει μεγάλες δυσκολίες και έχουμε πάρει αρκετά σκληρά μαθήματα από την ίδια τη ζωή.

Σε μια πρόσφατη σειρά μελετών, οι ψυχολόγοι Cassie Mogliner, Sepandar Kamvar και Jennifer Aaker, αναζήτησαν στοιχεία σ' εκατομμύρια προσωπικά blogs για το πώς αλλάζει η αίσθηση μας για την ευτυχία όσο μεγαλώνουμε. Συγκεκριμένα, μελέτησαν τι είδους συναισθήματα ανέφεραν οι bloggers, όταν μιλούσαν για πως είναι να αισθάνονται "ευτυχείς".

Διαπίστωσαν ότι οι νεότεροι bloggers περιέγραφαν το συναίσθημα της ευτυχίας ως ενθουσιασμό και έκσταση - αυτό που νιώθεις όταν σκέφτεσαι τις χαρές που θα φέρει το μέλλον - όπως το να ερωτευτείς ή να πάρει προαγωγή στην δουλειά .

Οι bloggers μεγαλύτερης ηλικίας συνέδεαν περισσότερο τις ευχάριστες εμπειρίες με στιγμές ηρεμίας, χαλαρότητας και ανακούφισης- ότι αισθάνεται κάποιος όταν βρίσκεται μαζί με το σύζυγό του , όταν είναι υγιής ή μπορεί να πληρώνει τις οικονομικές του υποχρεώσεις. Αυτό το είδος της ευτυχίας έχει να κάνει λιγότερο με το τι αναμένουμε στο μέλλον, και περισσότερο με την τρέχουσα κατάστασή μας .

(Αυτές οι ηλικιακές διαφορές στα κίνητρα αντανακλώνται συνήθως και στο χώρο εργασίας, όπου οι μεγαλύτεροι εργαζόμενοι έχουν περισσότερα κίνητρα πρόληψης - όπως είναι η εργασιακή ασφάλεια και το ευέλικτο ωράριο εργασίας, ενώ οι άνθρωποι κάτω των τριάντα έχουν περισσότερα κίνητρα προώθησης - όπως οι δυνατότητες για την ανάπτυξη επιπλέον δεξιοτήτων. )

Αν είστε σαν κι εμένα, και διαπιστώνετε ότι στη ζωή σας επιδιώκετε περισσότερο της ηρεμία και την χαλάρωση, παρά την έκσταση και τον ενθουσιασμό, να ξέρετε ότι δεν σας λείπει η ευτυχία. Απλώς η ευτυχία σας έχει μετεξελιχθεί, ακριβώς όπως και εσείς. Όμως ακόμα κι αν αυτή η εκδοχή της ευτυχίας φαίνεται να είναι λιγότερο διασκεδαστική με βάση τα πρότυπα του νεότερου εαυτού μας , αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο καλή .


~ της Heidi Grant Halvorson, κοινωνική ψυχολόγος και αναπληρωτής διευθύντρια του Κέντρου Προώθησης Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων και τακτικός συνεργάτης στο Harvard Business Review, WSJ.com και 99u.

http://antikleidi.com