GR ΒΟΜΒΕΣ Σαλμά για Novartis, Γεωργιάδη και «υπόθαλψη της ακρίβειας από τον Μητσοτάκη

 

GR 23/07/2018. Η μέρα που άλλαξε τον μικρόκοσμο μας για πάντα. Συγκλονιστικό αδημοσίευτο υλικό.

 

Το ημερολόγιο έδειχνε 23 Ιουλίου του 2018. Αρχικά ξημέρωσε μια ημέρα από αυτές που συνηθίζουμε να αποκαλούμε κλασικές καλοκαιρινές. Ένα ασθενές αεράκι ίσα ίσα που δρόσιζε την ευρύτερη περιοχή της Αττικής και τίποτα δεν προμήνυε πως αυτή η μέρα θα ήταν αυτή που θα άλλαζε για πάντα τις ζωές μας. Και ενώ ήδη μια τεράστια ανεξέλεγκτη φωτιά κατακαίει από της πρώτες μεσημβρινές ώρες την Κινέττα και τα Γεράνεια Όροι ξαφνικά ένα νέο μέτωπο κάνει την εμφάνιση του κοντά στο Νταού Πεντέλης. Σε χρόνους κυριολεκτικά ντετέ η δυναμική της φωτιάς έχει αρχίσει να προκαλεί μεγάλο προβληματισμό καθώς εξαπλώνεται με ιλιγγιώδη ρυθμό. Η φωτιά έχει πλέον αρχίσει να απειλεί κατοικημένες περιοχές και άπαντες πιάνονται κυριολεκτικά σε μεσημεριανό ύπνο. Η φωτιά περνάει σαν σίφουνας τον Νέο Βουτζά διασχίζει σε κλάσματα την Λεωφόρο Μαραθώνος όπου έχει "χτιστεί" ένα πρώτο αντιπυρικό μέτωπο καταπίνει το Μάτι που δεν έχει προλάβει να εκκενωθεί και φτάνει μέχρι την θάλασσα. Τραγικός απολογισμός 103 νεκροί και μια Ελλάδα που δεν μπορεί να αντιληφθεί τι, πως και γιατί προκάλεσε αυτή την ασύλληπτη τραγωδία η οποία είναι και η μεγαλύτερη στην σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μας.

Για τους εργάτες που κρατάνε τις πόλεις ζωντανές

 

Τιμώντας τη μνήμη του Θεόδωρου Καρακκότα είμαστε αναγκασμένοι να ξανασκεφτούμε τι είναι πραγματικά απαραίτητο για τις κοινωνίες μας. 

 

Το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι αναγνώστες δε θα γνωρίζουν ποιος είναι ο Θεόδωρος Καρακκότας. Ίσως όμως γνωρίζουν κάποιους από τους συναδέλφους του, αυτούς που κρατάνε καθημερινά, με τη σκληρή δουλειά τους, τις πόλεις μας όρθιες και λειτουργικές και τις γειτονιές μας καθαρές. Ο Καρακκότας ήταν ένας από αυτούς που ξημεροβραδιάζουν πάνω στα απορριμματοφόρα μαζεύοντας κάδους και σκουπίδια από το δρόμο, προστατεύοντας τη δημόσια υγεία και την ποιότητα ζωής στις ανθρώπινες πόλεις, την ώρα που οι κάτοικοι της κοιμούνται. Είναι ένας από τους σχεδόν 25-30.000 αόρατους και κακοπληρωμένους εργάτες καθαριότητας, αυτούς τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας μιας κοινωνίας που αγνοεί ποιοι, πως και με τι συνθήκες μαζεύουν τα βουνά απορριμμάτων που καθημερινά παράγονται.

Ο Θεόδωρος Καρακκότας έγινε γνωστός στις 22 Απριλίου του 2026, όταν ένας άλλος αόρατος, ένας 46χρονος άστεγος είχε βρει καταφύγιο μέσα σε έναν κάδο σκουπιδιών στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, γιατί ήθελε να ζεσταθεί. Όταν το απορριμματοφόρο σήκωσε τον κάδο και τον άδειασε στη χοάνη, ο άστεγος άντρας βρέθηκε κυριολεκτικά ένα βήμα πριν την πολτοποίηση του από την πρέσα του απορριμματοφόρου. Δύο εργαζόμενοι στην αποκομιδή απορριμμάτων, ο Θεόδωρος Καρακκότας και ο Αναστάσιος Μασκουλίδης, τον αντιλήφθηκαν την τελευταία στιγμή. Σταμάτησαν το μηχάνημα, τον τράβηξαν έξω και του έσωσαν τη ζωή.

Έναν ακριβώς μήνα αργότερα, στις 22 Μαΐου του 2026, ο Θεόδωρος Καρακκότας υπέστη βαρύτατο καρδιακό επεισόδιο την ώρα που φόρτωνε κάδους απορριμμάτων στο απορριμματοφόρο. Μετά από δεκαπέντε μέρες παραμονής στη ΜΕΘ του νοσοκομείου «Παπανικολάου», στις 7 Ιουνίου του 2026, η καρδιά του δεν άντεξε και σταμάτησε.

Όταν οι δύο εργάτες καθαριότητας έσωσαν τον άστεγο από βέβαιο θάνατο, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης τους υποδέχθηκε στο δημαρχείο και αρκετοί επώνυμοι στριμώχτηκαν για χειραψίες και φωτογραφίες μαζί τους. Κανένα, όμως, φλας δε φώτισε την είδηση του θανάτου του Καρακκότα, με φωτεινή εξαίρεση ένα άρθρο του Απόστολου Λυκεσά στην Εφημερίδα των Συντακτών. Και από το άρθρο αυτό μάθαμε ότι ο Καρακκότας ήταν συμβασιούχος του προγράμματος ΔΥΠΑ «55-67 1+1», ένα πρόγραμμα που προσλαμβάνει ανθρώπους μιας ηλικίας που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα σκέφτονταν τη σύνταξη, για να κάνουν χειρωνακτική εργασία σε νυχτερινές βάρδιες αποκομιδής. Ο άνθρωπος βρισκόταν στις τελευταίες μέρες της σύμβασής του και αν ήθελε να προσληφθεί ξανά, θα έπρεπε να κάνει προσφυγή στα δικαστήρια.

Αναπάντητα παραμένουν τα ερωτήματα που έχουν συγκεκριμένα τεθεί από συνδικαλιστές του χώρου. Πώς είναι δυνατόν να προσλαμβάνονται εργαζόμενοι σε τέτοια ηλικία για να δουλέψουν σε επίπονες εργασίες και δύσκολες βάρδιες, χωρίς να τους γίνονται οι απαραίτητες προληπτικές ιατρικές εξετάσεις που προβλέπονται ακόμα και από τη νομοθεσία; Και μήπως αυτή η συστηματική αμέλεια προληπτικών εξετάσεων των εργαζόμενων σε τέτοια βαριά και ανθυγιεινή δουλειά υποδηλώνει βαρύτατες ευθύνες των εμπλεκόμενων διοικήσεων σε κάθε Δήμο;

Η αξία των απαξιωμένων

Στα ερωτήματα αυτά κανένας αρμόδιος δε βρήκε το φιλότιμο να απαντήσει. Ίσως γιατί στην ελληνική κοινωνία το πρόβλημα των απορριμμάτων κρύβεται με πολλούς τρόπους κάτω από το χαλί και το ίδιο ακριβώς γίνεται και με αυτούς τους εργαζόμενους. Πολλοί ντρέπονται να πουν ότι δουλεύουν σε απορριμματοφόρα. Στα κοινωνικά στερεότυπα το να γίνεις «σκουπιδιάρης» είναι κατάντια. Όλα δείχνουν μία υποτίμηση και μία απαξίωση των εργαζόμενων στην καθαριότητα. Το ίδιο φαίνεται και από τους μισθούς τους.

Ένας εργάτης αποκομιδής σε δήμο, μόνιμος, ΥΕ, με το ανθυγιεινό επίδομα, βγάζει περίπου 1.000 με 1.200 ευρώ καθαρά τον μήνα. Ένας συμβασιούχος της ΔΥΠΑ όπως ο Καρακκότας πληρωνόταν με τον κατώτατο μισθό: 880 ευρώ μικτά, γύρω στα 750 ευρώ καθαρά. Ένας οδηγός απορριμματοφόρου με δεκαετίες υπηρεσίας φτάνει τα 1.300 - 1.500 ευρώ καθαρά. Στον ιδιωτικό τομέα (εργολαβικές εταιρείες καθαρισμού νοσοκομείων και κτιρίων) οι εργαζόμενοι παίρνουν σχεδόν χωρίς εξαίρεση τον κατώτατο μισθό, χωρίς το ανθυγιεινό επίδομα του Δημοσίου, με συχνές καταγγελίες παραβίασης αργιών και υπερωριών. Η απαξίωση αντανακλάται

Ωστόσο, σε αντίθεση με ένα κλασσικό στερεότυπο, ο μισθός των εργαζόμενων στην καθαριότητα είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με την κοινωνική αξία που μας προσφέρουν. Για την ακρίβεια, συγκρίνοντας το μισθό και την κοινωνική χρησιμότητα διαφόρων επαγγελμάτων γίνεται σαφές ότι κάτι πάει πολύ στραβά στις κοινωνίες μας.

Όσον αφορά την χρησιμότητα, ας σκεφτούμε ότι αν οι εργάτες καθαριότητας δε μαζέψουν τα σκουπίδια για 2-3 μέρες, η ζωή στις πόλεις γίνεται πρακτικά αβίωτη. Μία απεργία μερικών ημερών από τους εργάτες καθαριότητας οδηγεί κάθε πόλη σε παράλυση και συχνά σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ποιος άραγε θα πάρει χαμπάρι αν κάνουν ένα μήνα απεργία οι διαφημιστές, οι τηλεπωλητές, οι χρηματο-οικονομικοί σύμβουλοι και οι σύμβουλοι δημοσίων σχέσεων; Και από ποιους ανθρώπους θα λείψουν οι υπηρεσίες τους;

Ζούμε σε κοινωνίες στις οποίες κυριαρχούν και προβάλλονται με λάμψη πραγματικά άχρηστα επαγγέλματα, που δεν δημιουργούν κανέναν κοινωνικό ή κοινό πλούτο και υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη. Είναι καιρός να απελευθερωθούμε από το δόγμα ότι κάθε εργασία έχει νόημα. Και, αν το καταφέρουμε αυτό, θα απαλλαγούμε και από την πλάνη ότι οι μισθοί αντανακλούν την κοινωνική αξία κάθε δουλειάς.

Οι σκουπιδιάρηδες αξίζουν περισσότερο από τους τραπεζίτες

Το 2009 το βρετανικό New Economics Foundation (NEF) δημοσίευσε μια ανατρεπτική έρευνα με τίτλο “A Bit Rich”. Η μελέτη αυτή μέτρησε ποια είναι η κοινωνική αξία διαφορετικών επαγγελμάτων και στη συνέχεια συσχέτισε το μισθό κάθε επαγγέλματος με την αξία που παράγεται ή καταστρέφεται για όλη την κοινωνία. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν μας αναγκάζουν να αναποδογυρίσουμε τα στερεότυπα που κυριαρχούν.

Πάρτε για παράδειγμα έναν τραπεζίτη (City banker) στο Λονδίνο, με μισθό από 500.000 έως 10 εκατομμύρια ευρώ, ετησίως. Η έρευνα έδειξε ότι για κάθε 1 ευρώ μισθού καταστρέφει 7 ευρώ κοινωνικής αξίας, κυρίως μέσω των συστημικών κρίσεων στις οποίες έμπρακτά συνεισφέρει, όπως αυτή του 2008. Φαντάζομαι ότι αν κάνουμε την αναγωγή στην καταστροφή και την υπερχρέωση που έχουν προκαλέσει οι Έλληνες τραπεζίτες, το αποτέλεσμα θα είναι ότι για κάθε 1 ευρώ που παίρνουν μισθό καταστρέφουν 50 ευρώ κοινωνικής αξίας, τουλάχιστον.

Ένα στέλεχος διαφημιστικής εταιρείας για κάθε ευρώ μισθού καταστρέφει 11,50 ευρώ κοινωνικής αξίας, προωθώντας άχρηστα προϊόντα, υπερκατανάλωση, χρέωση νοικοκυριών και ψυχολογική δυσφορία. Και βεβαίως, οι ακριβοπληρωμένοι λογιστές και φοροτεχνικοί που εξειδικεύονται στη φοροαποφυγή και τις off shore καταστρέφουν 47 ευρώ κοινωνικής αξίας ανά ευρώ μισθού. Γιατί κάθε ευρώ που γλιτώνει για τον εργοδότη του είναι ένα ευρώ που λείπει από νοσοκομεία, σχολεία και υπηρεσίες καθαριότητας.

Στην άλλη πλευρά του φάσματος, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, ο εργάτης καθαριότητας και ανακύκλωσης παράγει 12 ευρώ κοινωνικής αξίας για κάθε 1 ευρώ μισθού. Ο καθαριστής νοσοκομείου παράγει 10 ευρώ και ο εργαζόμενος στην παιδική φροντίδα 9,43 για κάθε 1 ευρώ μισθού.

Πως όμως προκύπτει ότι ο εργάτης ανακύκλωσης παράγει δωδεκαπλάσια αξία από όση πληρώνεται; Οι ερευνητές συνυπολόγισαν και αυτά που συνήθως μένουν αόρατα και δεν αποτιμώνται: τη ρύπανση που αποτρέπεται με κάθε τόνο που συλλέγεται ή ανακυκλώνεται, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος που γλιτώνουν οι γειτονιές, τα οφέλη από την προστασία της δημόσιας υγείας, την αξία των υλικών που επιστρέφουν στην οικονομία αντί να θαφτούν. Όλα αυτά μεταφράστηκαν σε χρηματικά ισοδύναμα και διαιρέθηκαν με τον μισθό του. Και κάπως έτσι προέκυψε ότι για κάθε ευρώ που λαμβάνει, δίνει πίσω στην κοινωνία πάνω από δώδεκα.

Νομίζω ότι τα παραπάνω συνάδουν απόλυτα με την εμπειρία μας την περίοδο της πανδημίας. Στη διάρκεια των λοκάουτ μάθαμε καλά ποιοι κρατούσαν την κοινωνία ζωντανή. Ήταν οι νοσηλευτές, οι ταμίες σούπερ μάρκετ, οι διανομείς, οι οδηγοί λεωφορείων και οι εργάτες αποκομιδής απορριμμάτων που κρατάγανε τις πόλεις λειτουργικές, με κίνδυνο για τη δική τους υγεία. Τους είπαμε «ήρωες». Χειροκροτήσαμε από τα μπαλκόνια. Όταν η πανδημία πέρασε, τους ξεχάσαμε. Δεν αυξήσαμε τους μισθούς τους, δεν βελτιώσαμε τις συνθήκες εργασίας τους, δεν αγοράσαμε νέα απορριμματοφόρα, δεν προβλέψαμε καν προληπτικές ιατρικές εξετάσεις για 59χρονους που μπαίνουν στη νυχτερινή βάρδια.

Ότι λάμπει είναι… λάθος

Τα πράγματα φαίνεται να δικαιώνουν τον Αμερικάνο ανθρωπολόγος David Graeber. Στο βιβλίο του «Bullshit Jobs», διατύπωσε εμφατικά αυτό που η μελέτη του NEF επιβεβαίωσε με νούμερα: Η κοινωνική αξία της εργασίας είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογη με την οικονομική της αξία - όσο περισσότερο ωφελεί η δουλειά σου τους άλλους, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να πληρωθείς δίκαια γι' αυτήν.

Ο Graeber διακρίνει δύο τύπους επαγγελμάτων. Τις «shit jobs», τις δουλειές που είναι βρώμικες, χειρωνακτικές, πληρώνονται με την ώρα, αλλά αφορούν εργασία που χρειάζεται να γίνει και σαφώς ωφελεί την κοινωνία. Και τις «bullshit jobs», τις δουλειές που είναι γραφειοκρατικές, πληρώνονται με μηνιαίο μισθό, αλλά είναι τόσο εντελώς άσκοπες ή επιζήμιες που ακόμα και ο ίδιος ο εργαζόμενος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή τους.

Ο Θεόδωρος Καρακκότας έκανε μια δουλειά αναγκαία, μετρήσιμη, με αρχή, μέση και τέλος και απτά αποτελέσματα κάθε νύχτα. Δουλειά που μετριέται σε τόνους σκουπιδιών, σε καθαρούς δρόμους, σε αποτραπείσες επιδημίες. Οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα αφήνουν ένα σημαντικό και κοινωνικά θετικό αποτύπωμα στον κόσμο μας. Πολλοί από αυτούς όμως αμείβονται με τον κατώτατο μισθό μέσω ενός προσωρινού προγράμματος απασχόλησης, χωρίς προληπτικές ιατρικές εξετάσεις, χωρίς προοπτική μονιμοποίησης.

Ακόμα χειρότερα, σε πολλές περιπτώσεις, δήμοι που οργανώνουν πολυδάπανες και λαμπερές συναυλίες αμφίβολης κοινωνικής χρησιμότητας τσιγκουνεύονται τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας και προστασίας της υγείας των εργαζόμενων στην καθαριότητα, και όχι μόνο. Και κάπως έτσι τα τελευταία δέκα χρόνια, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΠΟΕ ΟΤΑ, ο αριθμός των νεκρών εργαζομένων στους Ο.Τ.Α. εν ώρα εργασίας έχει φτάσει τους ενενήντα ένα (91), ενώ οι σοβαρά τραυματίες αγγίζουν τους διακόσιους δέκα τέσσερις (214), με τη συντριπτική πλειοψηφία να είναι εργαζόμενοι στην καθαριότητα.

Ο Θεόδωρος Καρακκότας δεν έγινε ποτέ ήρωας στις τηλεοράσεις. Δεν τον υποδέχθηκαν δεύτερη φορά στο δημαρχείο. Στις 7 Ιουνίου, λίγες μέρες πριν τα 60α γενέθλιά του, η καρδιά του σταμάτησε σε ένα κρεβάτι ΜΕΘ, χωρίς φλας, χωρίς χειραψίες, χωρίς καν την επίσημη αναγνώριση ότι πρόκειται για εργατικό ατύχημα. Σαράντα μέρες πριν είχε σώσει έναν άνθρωπο που κανείς άλλος δεν τον είχε προσέξει. Σαράντα μέρες μετά, έφυγε γιατί κανένας δεν τον πρόσεξε ούτε αυτόν, προληπτικά, όταν έπρεπε.

Για να τιμήσουμε τη μνήμη του Θεόδωρου Καρακκότα είμαστε υποχρεωμένοι να διεκδικήσουμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Όπως οι προληπτικές ιατρικές εξετάσεις πριν από κάθε πρόσληψη σε βαριά εργασία, ανεξαρτήτως ηλικίας. Όπως η μονιμοποίηση των εργαζομένων στις ανταποδοτικές υπηρεσίες αντί για διαδοχικές οκτάμηνες συμβάσεις. Είναι άμεση ανάγκη μία μεγάλη αναπροσαρμογή των μισθών των εργαζόμενων στην καθαριότητα ώστε να αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία που προσφέρουν στην κοινωνία. Αλλά και αυστηρότεροι έλεγχοι ασφάλειας στις νυχτερινές βάρδιες αποκομιδής. Αυτά είναι τα ελάχιστα μέτρα που οφείλει να πάρει μια κοινωνία που αξίζει το όνομα της.

Αν υπάρχει ένα μάθημα από τη ζωή και τον θάνατό του Καρακκότα, είναι ότι οι κοινωνίες μας έχουν μάθει να βλέπουν μόνο ότι λάμπει. Και να αγνοούν συστηματικά εκείνους που τις κρατάνε ζωντανές. Το ελάχιστο που οφείλουμε στη μνήμη του είναι να αρχίσουμε να βλέπουμε στα μάτια αυτούς τους καθημερινούς ήρωες και να δώσουμε τέλος στην αορατότητα τους. Ίσως τελικά, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί πληρώνουμε τόσο λίγο όσους κάνουν τόσο πολλά. Είναι γιατί χρειαζόμαστε έναν νεκρό για να θυμηθούμε ποιοι είναι αυτοί που υπάρχουν πραγματικά για όλους μας και ποιοι ζουν σαν παράσιτα απομυζώντας κοινωνικό πλούτο από όλους μας…

 Αντώνης Μαυρόπουλος

(Ο Αντώνης Μαυρόπουλος είναι σύμβουλος κυκλικής οικονομίας και συγγραφέας. Το νέο του βιβλίο με τίτλο «Waste Side Stories Απόβλητοι – Απόβλητα και Μεταβολικά Ρήγματα» (εκδόσεις Τόπος) κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία)

πηγήhttps://www.dnews.gr/ 

Το νερό επιστρέφει στη Λίμνη του Μαραθώνα και οι εικόνες που καταγράψαμε είναι εκπληκτικές

 

r

Ουρές στα Αθηναϊκά πρατήρια καυσίμων -Παρέμβαση προέδρου Βενζινοπωλών Αττικής

 

«Ουρές» σχημάτισαν στα πρατήρια καυσίμων σήμερα (2/3) οι οδηγοί της Αττικής, με σκοπό να γεμίσουν καύσιμα τα οχήματα, υπό τον φόβο της ραγδαίας αύξησης των τιμών μετά τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. 

Αποτέλεσμα αυτού ήταν, πολλά πρατήρια της πρωτεύουσας να ξεμείνουν από αμόλυβδη ενώ το εν λόγω ζήτημα σχολίασε η πρόεδρος της Ένωσης Βενζινοπωλών Αττικής, Μαρία Ζάγκα, τονίζοντας πως έως τώρα δεν έχουν παρατηρηθεί έντονες διακυμάνσεις στις τιμές των καυσίμων.  

Όπως εξήγησε «ο κόσμος έχει φοβηθεί και έρχεται μαζικά για ανεφοδιασμό. Αυτό δημιουργεί ένα κύμα πανικού και ήδη από πολλούς συναδέλφους ακούω ότι η απλή αμόλυβδη έχει εξαντληθεί. Όσοι ξεμείνουν σήμερα, θα αναγκαστούν να προμηθευτούν καύσιμο αύριο, καθώς αυθημερόν παραλαβές είναι πρακτικά αδύνατες, εκτός αν είχαν γίνει παραγγελίες από το Σάββατο».

Η Μαρία Ζάγκα, μιλώντας στο Orange Press Agency, σημείωσε ότι είναι ακόμη νωρίς για εκτιμήσεις σχετικά με το ύψος των αυξήσεων. «Δεν θέλω να κάνω προβλέψεις γιατί εντείνεται ο πανικός και δεν ωφελείται κανείς. Δεν γνωρίζουμε πόσο θα διαρκέσει η κατάσταση. Το πρόβλημα είναι το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ: πολλά πλοία έχουν παγιδευτεί, ενώ άλλα αναγκάζονται να κάνουν μεγάλες παρακάμψεις, κάτι που αυξάνει το κόστος. Αυτό αναπόφευκτα θα μετακυλιστεί στον καταναλωτή, αν η κρίση συνεχιστεί. Γι’ αυτό χρειάζεται ψυχραιμία».

Η εγχώρια διαχείριση θα κρίνει τις τιμές

Παρά τον διεθνή χαρακτήρα των εξελίξεων, η πρόεδρος της Ένωσης Βενζινοπωλών Αττικής εκτιμά ότι η κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να λάβει προληπτικά μέτρα για τον περιορισμό των επιπτώσεων.

 

«Απαιτείται σωστή διαχείριση από την πηγή, δηλαδή από τα δύο διυλιστήρια της χώρας. Αν τα διυλιστήρια δεν αυξήσουν τις τιμές χωρίς λόγο, δεν θα προκληθεί ισχυρό σοκ στην αγορά. Η αλυσίδα είναι σαφής: διυλιστήρια, εταιρείες, πρατηριούχοι. Ήδη, όπως πληροφορήθηκα, έχουν ξεκινήσει έλεγχοι από το Σάββατο και μέχρι στιγμής δεν έχει εντοπιστεί κάποια ανωμαλία. Βρισκόμαστε σε επιφυλακή για να εξυπηρετήσουμε, όχι για να εξαπατήσουμε, τον κόσμο», τόνισε.

Αναφερόμενη στον κίνδυνο κερδοσκοπίας, τον οποίο χαρακτήρισε υπαρκτό, η Μαρία Ζάγκα επισήμανε ότι η ίδια ακολουθεί στάση αναμονής. «Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξω τις τιμές. Διατηρώ τις ίδιες που είχα το Σάββατο. Ακόμη και στο τελευταίο τιμολόγιο, όπου η διαφορά ήταν μικρή, δεν προχώρησα σε αναπροσαρμογή. Θα κινηθώ βήμα-βήμα, έτσι πρέπει να λειτουργούμε».

Συμπλήρωσε πάντως ότι, σε αντίθεση με το πετρέλαιο, οι τιμές του φυσικού αερίου εμφανίζουν ήδη μεγαλύτερη μεταβολή, χωρίς ωστόσο να μπορεί ακόμη να δώσει σαφή εικόνα. «Χρειάζεται πολλή ψυχραιμία και αυστηρή εποπτεία από τις αρχές, ιδιαίτερα απέναντι σε όσους ενδεχομένως επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση», ανέφερε.

Τέλος, προειδοποίησε ότι ενδεχόμενη παράταση της κρίσης και του αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ θα είχε δυσμενείς συνέπειες. «Είναι ένα σενάριο που ακούγεται τρομακτικό. Πιστεύω όμως ότι οι αρμόδιοι θα αναλάβουν την ευθύνη και θα προχωρήσουν στη σωστή διαχείριση. Δεν θέλω να υιοθετήσουμε σενάρια φόβου, γιατί πάνω σε αυτά συχνά πατούν όσοι επιδιώκουν εύκολο κέρδος», κατέληξε.

πηγή https://www.aftodioikisi.gr 

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ....Μόλις 42.000 Ελληνόπουλα γεννήθηκαν από γονείς Έλληνες εις το γένος το 2025!

 

 Απογοήτευση προκαλούν

τα στοιχεία που ήρθαν στη δημοσιότητα σχετικά με τις γεννήσεις στην Ελλάδα, καθώς το 2025 υπήρξε η χρονιά με τις λιγότερες στην ιστορία της χώρας.

Σημειώνεται πως το 40% των γεννήσεων αφορά παιδιά από γονείς μη Έλληνες εις του γένος (ανεξάρτητα αν οι γονείς τους ή οι παππούδες τους ήρθαν στην Ελλάδα από τ0 1990), άρα τελικά λίγο περισσότερα από 40.000 ήταν τα Ελληνόπουλα που γεννήθηκαν από Έλληνες εις το γένος.

Και η καταστροφή του Γένους, ξεκίνησε, βέβαια, και αυτή από το 2010 και το πρώτο Μνημόνιο του Γ.Α.Παπανδρέου.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Eurostat ο πληθυσμός της χώρας μας αναμένεται να μειωθεί κατά 14% μέχρι το 2050 και να φτάσουμε τα 7,3 εκατομμύρια έως το 2100, αλλά με τους Έλληνες εις το γένος να είναι κάτω από 3 εκατ.!

Υπό αυτές τις συνθήκες η δημογραφική γήρανση δεν αποτελεί πλέον μια μελλοντική πρόβλεψη αλλά μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται με σαφήνεια στα επίσημα στοιχεία.

Βάσει των στοιχείων που ανακοινώθηκαν στα τέλη του 2025 για το προηγούμενο έτος (2024), ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας την 1η Ιανουαρίου 2025 εκτιμήθηκε σε 10.372.335 άτομα, παρουσιάζοντας οριακή μείωση.

Στο γράφημα που παρουσιάστηκε η καμπύλη είναι ενδεικτική. Το μνημονιακό έτος 2010 οι γεννήσεις ήταν 114.766 και το 2025 κατέρρευσαν στις 66.532 με την πτωτική πορεία να είναι συνεχής.

Τα αρνητικά μετά το 2010 φυσικά ισοζύγια (συνολικά 510 χιλ. θάνατοι περισσότεροι από γεννήσεις την περίοδο 2011-2024) συνέβαλαν στη μείωση του συνολικού πληθυσμού της χώρας μας, μια μείωση καθ’ όλα σημαντική (-715 χιλ. βάσει των εκτιμήσεων της ΕΛΣΤΑΤ).

Σύμφωνα με τις πρόσφατες προβολές των Ηνωμένων Εθνών (2024) και της Eurostat (EUROPOP-2023) για την περίοδο 2025-2050, διαπιστώνεται μια σύγκλιση στην εκτίμηση ότι το αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων-θανάτων στην Ελλάδα είναι μη αναστρέψιμο.

Οι σύγχρονες προκλήσεις, όπως η οικονομική αβεβαιότητα, η ανεργία, η υπεραπασχόληση των γονέων και η έλλειψη επαρκών κοινωνικών πολιτικών υποστήριξης (π.χ. παιδικοί σταθμοί, άδειες), λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες για την απόκτηση παιδιών.

Να σημειωθεί πως σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις, το συνολικό κόστος από τη γέννηση μέχρι την ενηλικίωση (18 έτη) ενός παιδιού κυμαίνεται μεταξύ 215.000 και 233.000 ευρώ, ανάλογα με τον τρόπο ζωής, τον τόπο διαμονής και τις επιλογές της οικογένειας. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 11.942-13.000 ευρώ ετησίως ή 995-1.083 ευρώ μηνιαίως

Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι προσπάθειες αύξησης του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, του αυξανόμενου κόστους ζωής, των περιορισμένων εγκαταστάσεων παιδικής φροντίδας, των προβλημάτων στέγασης, και ενός αυξανόμενου ποσοστού νέων που σκοπεύουν να παραμείνουν άτεκνοι, είναι πιθανό να διατηρήσουν τον παγκόσμιο δείκτη γονιμότητας χαμηλά στο άμεσο μέλλον.

https://sinomosiologos.blogspot.com/2026/01/42000-2025.html 

ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

 

Κάποιος Βαρδής Βαρδινογιάννης, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, έκανε αγωγή στη Google, ζήτησε να αφαιρεθεί από το μπλογκ JUNGLE-Report -αλλά και από κάθε άλλο μπλογκ που το αναπαρήγαγε- το άρθρο «Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.», και ζητάει πέντε εκατομμύρια ευρώ γιατί θίχτηκε η τιμή της οικογένειάς του. Είναι η γνωστή φιλάνθρωπη οικογένεια που έχει το ίδρυμα «Καρκίνος για τα παιδιά χωρίς ελπίδα». 

 

Αφού παρακαλέσω όλους τους καλούς φίλους που έχουν σάιτ και μπλογκ να αναδημοσιεύσουν το άρθρο που έθιξε την αξιοπρέπεια της ιερής οικογένειας των εθνικών ευεργετών -που σύντομα θα πάρουν πόδι-, ορίστε το κείμενο που πρέπει να διαβάσουν όλοι:

 

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,

αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ρθει»

Πάμπλο Νερούντα

 

Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986, έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.

Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.

 

Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.

Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.

Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πώς λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.

 

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.

 

Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.

Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.

 

Η κομπίνα ολοκληρώνεται με την μυστηριώδη…«εξαφάνιση» των τίτλων ιδιοκτησίας που είχε στην κατοχή της η μονή, έτσι ώστε να μην μπορεί να στοιχειοθετηθεί η απάτη σε βάρος του δημοσίου.

Λίγο αργότερα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη δημιουργεί την εταιρία ΣΕΚΑ και αγοράζει με αποικιοκρατικές διαδικασίες από το Ελληνικό δημόσιο το νησάκι «Άγιος Παύλος» στην είσοδο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 78.000 δραχμών.

 

Στην συνέχεια, με υποθήκη το νησί που αγόρασαν, παίρνουν δάνειο 36 εκατομμυρίων δρχ. (!) από Αμερικανική τράπεζα, και σε συνεργασία με την Mobil δημιουργούν στην περιοχή εγκαταστάσεις υγρών καυσίμων και ανεφοδιασμού πλοίων (βλέπε αμερικανικός 6ος στόλος).

Μοναδικό αγκάθι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της οικογένειας ήταν ο μικρός οικισμός των Καλών Λιμένων και οι λιγοστοί ψαράδες κάτοικοί του.

 

Οι κάτοικοι του οικισμού βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από τις εγκαταστάσεις της εταιρίας.

Πολλοί εγκαταλείπουν την περιοχή και μεταναστεύουν, ενώ οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν έναν συνεχή και ψυχοφθόρο πόλεμο νεύρων από την εταιρία και τους τραμπούκους της.

Βροχή οι ξυλοδαρμοί και οι μηνύσεις για ανύπαρκτες πολεοδομικές παρατυπίες ακόμα και όταν κάποιος προσπαθούσε να επιδιορθώσει την τουαλέτα του, ενώ την ίδια στιγμή η εταιρία έχτισε παράνομα διάφορα κτίρια, ένα ξενοδοχείο, και μια βίλα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Η εκλογή του Γιάννη Κουτσάκη το 1978 δίνει ελπίδα στους κατοίκους.

 

Το πρώτο του μέλημα είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος από τα Πηγαδάκια στους Καλούς Λιμένες.

Ο δρόμος είχε χαραχθεί το 1962, οι απαλλοτριώσεις είχαν τελειώσει το 1966, αλλά η εταιρία παρόλο που είχε πληρωθεί, δεν άφηνε τα συνεργεία της νομαρχίας να προχωρήσουν.

Το 1981 μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ ο Κουτσάκης πιστεύει πως θα μπορέσει επιτέλους να ξεπεράσει τα εμπόδια και την τρομοκρατία της ΣΕΚΑ, τελειώνει τον δρόμο και ξεκινά να φτιάχνει δίκτυο ηλεκτρισμού και ύδρευσης στην περιοχή, δίνοντας καθημερινά μάχη με τους μπράβους της ΣΕΚΑ που τα βράδια καταστρέφουν ότι φτιάχνουν τα κρατικά συνεργεία την ημέρα.

 

Τα έργα του κοινοτάρχη έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κύμα επιστροφής των εκδιωγμένων κατοίκων, σε μια προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους.

Η ΣΕΚΑ τους κάνει την ζωή δύσκολη, με ένα καταιγισμό μηνύσεων προσπαθώντας έτσι να κατεδαφίσει τα σπίτια των κατοίκων ως αυθαίρετα!

Οι Βαρδινογιάννηδες ασκούν αφόρητη πίεση στον νομάρχη να γκρεμίσει τα σπίτια των ανθρώπων, όμως όλα πέφτουν πάνω στην άρνηση του κοινοτάρχη ο οποίος απαντά ότι πρώτα θα γκρεμιστούν τα αυθαίρετα της εταιρίας, οι βίλες των Βαρδινογιάννηδων κλπ.

 

Τον χειμώνα του 1985 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του κοινοτάρχη όταν ένα άγνωστο αυτοκίνητο προσπαθεί να ρίξει το αυτοκίνητο του Κουτσάκη σε γκρεμό, ενώ σε μια συνάντηση του με τους εκπροσώπους της εταιρίας, οι μπράβοι ξυλοκοπούν τον ανυπόταχτο κοινοτάρχη.

Ο Κουτσάκης σχεδιάζει να επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα εξαφανισμένα συμβόλαια της μονής Οδηγήτριας και να ξεσκεπάσει την απάτη των Βαρδινογιάννηδων, μόνο που τον πρόλαβαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι.

Ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος μεταξύ Βαρδή Βαρδινογιάννη και Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη.

 

Οι συγγενείς του δολοφονημένου κοινοτάρχη περιμένουν εδώ και δεκαετίες να πέσει φως στην υπόθεση, ενώ οι απειλές συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του Κουτσάκη.

Το κόλπο με την αρπαγή κρατικής περιουσίας με την βοήθεια μοναστηριών ήταν τόσο πετυχημένο που ο όμιλος Βαρδινογιάννη το επανέλαβε και στην Χαλκιδική.

 

Η περίπτωση της Σιθωνίας

 

Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος και μια έκταση 57.000 στρεμμάτων στην Σιθωνία.

Το 1965 η μονή υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό δημόσιο, η οποία και φυσικά απορρίπτεται.

 

Η μονή κάνει και δεύτερη προσπάθεια και περιέργως δικαιώνεται.

 

Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση για ένα συμβολικό ποσό -μαντέψτε που- στην …ΣΕΚΑ!

Με την μεταπολίτευση, και μετά από τις έντονες αντιδράσεις τοπικών φορέων και κατοίκων, το 1974 η πολιτεία ακυρώνει την απόφαση και ανακηρύσσει την έκταση δημόσια.

Από τότε η μονή σε συνεργασία με την ΣΕΚΑ έχουν ξεκινήσει ένα δικαστικό αγώνα κατά του δημοσίου με τα γνωστά κόλπα, ψευδομάρτυρες, απειλές, δωροδοκίες, κλπ.

Οι απάτες με τις εκκλησιαστικές περιουσίες δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνονται μέχρι και τις μέρες μας, με διάφορες εκδοχές, όπως πχ με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη μονή Τοπλού, και άλλες.

 

Έτσι λοιπόν δύο απόστρατοι του ναυτικού βρέθηκαν ξαφνικά με τεράστιες περιουσίες με την βοήθεια των Αμερικανών που τόσο τους εξυπηρέτησαν στο εμπάργκο της Ροδεσίας. Ας θυμηθούμε και αυτό το ..κατόρθωμα.

 

Τα χρόνια της πειρατείας

 

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη …διαπρέπει στο σπάσιμο του αποκλεισμού του καθεστώτος της Ροδεσίας από τον ΟΗΕ που έγινε παγκόσμια γνωστός ως «Beira Patrol», προμηθεύοντας πετρέλαιο την κυβέρνηση του Ιαν Σμίθ με την υποστήριξη της CIA.

Οι Αμερικανοί θέλοντας να πάρουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους τις πρώην αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας αλλά αποφεύγοντας να συγκρουστούν μετωπικά με τους Βρετανούς συμμάχους, βοηθούν τους Βαρδινογιάννηδες να δράσουν ως πειρατές χωρίς αυτοί να χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους.

Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας: περιφρόνηση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αλλαγή σημαίας από λιμάνι σε λιμάνι, αλλαγή ονόματος του καραβιού μεσοπέλαγα, κλπ.

 

Πηγή: http://kora.matrix.msu.edu/.../32-130-9D0-84-al.sff...

 

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.

Το 1972, ιδρύουν την Μότορ Όιλ.

Το 1979 με υπουργό Συντονισμού τον …Μητσοτάκη τους δίνεται πεσκέσι ο Παναθηναϊκός.

Και αυτό το κόλπο ήταν τόσο πετυχημένο που το μιμήθηκε κάθε σωστός απατεώνας (Κοσκωτάς κλπ) που θέλησε να κάνει καριέρα στο ελληνικό Ελ Ντοράντο.

 

Κατά τραγική σύμπτωση, πάλι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποκτούν την τράπεζα Πειραιώς, καταπίνουν την Μακεδονίας-Θράκης, ενώ ας μην ξεχνάμε πως μερικές μόνο μέρες μετά τον σχηματισμό της Οικουμενικής Kυβέρνησης του Ξενοφώντα Ζολώτα, το 1989, ξεκινά το MEGA Channel …

Το «τηλεοπτικό πλυντήριο» όχι μόνο βοηθά στις μπίζνες της οικογένειας προσφέροντας δωρεάν διαφήμιση με το γνωστό κόλπο των …αγαθοεργιών της φιλεύσπλαχνης οικογένειας ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αλλά και ελέγχοντας έτσι έμμεσα το πολιτικό σύστημα δίνοντας τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα της αρεσκείας τους.

 

Και έτσι φτάσαμε σήμερα στα γελοία ψευτοδιλήμματα «ευρώ ή μνημόνιο» και τα καταστροφολογικά σενάρια του παρακράτους και των παπαγάλων τους, που ευτυχώς αρχίζουν να ξεθωριάζουν στα μάτια της κοινής γνώμης.

 

Ο μόνος τρόπος πια για να κρατηθούν στην εξουσία είναι πουλώντας φόβο.

«Δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο, τρόφιμα, οδοντόβουρτσες, αν βγει η αριστερά» φωνάζουν χωρίς να ντρέπονται, αυτοί που κατέστρεψαν τον τόπο επί τόσες δεκαετίες.

 

Σε μία χώρα που έχει τόσο ανάγκη από ριζικές αλλαγές, προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν το μήνυμα ότι «δεν είναι τώρα εποχή για αλλαγές, ας κάτσουμε στα αυγά μας»

Σταθεροί στις …αξίες τους ως γνήσια τέκνα ενός συστήματος Φρανκεστάιν, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για πρώτη φορά.

 

Τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κομματοκρατίας που απέτυχε σε όλα πουλώντας ταυτόχρονα πατριωτική ηθική, ενώ ακόμα και τώρα που όλα έχουν καταρρεύσει γύρω τους, αδυνατούν να ψελλίσουν έστω και δυο κουβέντες ουσιαστικής αυτοκριτικής.

 

 

πηγή https://sinomosiologos.blogspot.com/2025/11/blog-post_159.html 

Εμπόδια στη σχεδιαζόμενη καύση απορριμμάτων και ιδιωτικοποίηση

 

Τους τελευταίους μήνες παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ένα σχέδιο για την καύση απορριμμάτων μια μέθοδο ακριβή, ξεπερασμένη και επικίνδυνη. Πρόκειται για ένα σχέδιο που δρομολογήθηκε από καιρό, εξυπηρετήθηκε από την αδράνεια δεκαετιών και επιχειρεί μια πλήρη ανατροπή στην ιεράρχηση της διαχείρισης των απορριμμάτων σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή και Εθνική νομοθεσία. Η ιεράρχηση αυτή ορίζει ότι πρέπει να εξαντλούνται πρώτα τα στάδια της πρόληψης, της επαναχρησιμοποίησης, της ανακύκλωσης. Στην Ελλάδα, τα μέτρα για τα δύο πρώτα στάδια είναι πρακτικά ανύπαρκτα και το ποσοστό ανακύκλωσης των απορριμμάτων είναι μονοψήφιο.

Ακόμη χειρότερα, πρόκειται για μια πολιτική επιλογή προκειμένου οι μεγάλες εταιρείες να βάλουν στο χέρι άλλη μια δημόσια λειτουργία με εξασφαλισμένα έσοδα. Η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας μετατράπηκε σε Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων ώστε να επιβλέπει (θεωρητικά) την αγορά που ετοιμάζεται για τα σκουπίδια και το νερό.

Το σχέδιο προβλέπει ότι ιδιώτες θα κατασκευάσουν και θα λειτουργήσουν 6 μονάδες καύσης σε περιοχές της Αττικής, της Βοιωτίας, της Ροδόπης, της Κοζάνης, της Κεντρικής Πελοποννήσου και του Ηρακλείου Κρήτης, οι οποίες  θα υποδέχονται καύσιμα από σκουπίδια από όλη τη χώρα. Ταυτόχρονα προβλέπει άλλες 56 μονάδες που θα επεξεργάζονται τα σκουπίδια ώστε να διαχωρίζουν αυτά που έχουν μεγαλύτερη ενεργειακή απόδοση και να τα οδηγούν στην καύση.  Ας σημειωθεί ότι το διαχωρισμένο μέρος που θα οδηγείται στην καύση είναι το ίδιο που μπορεί να οδηγηθεί σε ανακύκλωση και κομποστοποίηση.

Ωστόσο, το σχέδιο αυτό δεν έτυχε της αναμενόμενης υποδοχής. Συναντά ομοβροντία ομόφωνων αρνητικών αποφάσεων από τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση ακόμη και από δημοτικές και περιφερειακές αρχές με στενή σχέση με την κυβέρνηση, όπως η Στερεά Ελλάδα και η Αττική, αλλά και η Πελοπόννησος, η Δυτική Μακεδονία, η Ήπειρος. Από την ΠΟΕ-ΟΤΑ (Ομοσπονδία εργαζομένων), το δίκτυο των διαδημοτικών Φορέων διαχείρισης απορριμμάτων έως ένα πλήθος αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων, ανάμεσα τους της Αθήνας, και Περιφερειακών Ενώσεων Δήμων, ανάμεσά τους της Αττικής, δεν συμφωνούν να τους βάλουν στην άκρη ούτε να αναλάβουν τον άχαρο ρόλο του εισπράκτορα των υπέρογκων τελών σε όφελος μεγαλοεπιχειρήσεων σύμφωνα με το μοντέλο της ηλεκτρικής ενέργειας.

Στο κύμα των αρνητικών αποφάσεων ,που γίνεται πλέον σαρωτικό και απειλεί να ανακόψει τον επιχειρηματικό οίστρο της κυβέρνησης, συνέβαλαν τα μέγιστα οργανώσεις πολιτών όπως το Δυτικό Μέτωπο στην Αττική και οι Φίλοι της Φύσης, που επί χρόνια παρακολουθούν και ενημερώνουν για τις εξελίξεις στο μέτωπο της διαχείρισης απορριμμάτων και έχουν επεξεργαστεί μια πρόταση που μεγιστοποιεί τα περιβαλλοντικά και κοινωνικά οφέλη: αυτό της αποκεντρωμένης διαχείρισης με διαλογή στην πηγή και συμμετοχή των πολιτών. Ένα μοντέλο που είχε ενσωματωθεί και στο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων που είχαμε επεξεργαστεί στο Τμήμα Περιβάλλοντος ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο εξάμηνο το 2015 και το οποίο παρέμεινε στα χαρτιά χωρίς ποτέ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει τα μέτρα που προβλέπονταν. Στην συνέχεια η κυβέρνηση της ΝΔ άλλαξε το Εθνικό Σχέδιο και συνέχισε την ίδια πολιτική με την οποία όχι μόνο δεν ενθαρρύνουν αλλά εμποδίζουν τους Δήμους και τους δημότες να κάνουν ανακύκλωση.

Επιγραμματικά τα επιχειρήματα ενάντια στην καύση απορριμμάτων:

– Απαιτεί την  κατασκευή και λειτουργία μονάδων υψηλού κόστους και μεταφορές των αποβλήτων σε μεγάλες αποστάσεις.

– Με βάση τις προδιαγραφές της Ε.Ε. δεν θεωρείται ενεργειακά αποδοτική για τις κλιματικές συνθήκες της Ελλάδας.

– Επιπλέον χάνονται η ενέργεια και οι πρώτες ύλες που καταναλώθηκαν προκειμένου να γίνουν τα υλικά που βρίσκονται στα σκουπίδια,

– Το υπόλειμμα από τις 56 μονάδες παραγωγής καυσίμων θα πρέπει να θάβεται. Το ίδιο και η τέφρα από τις 6 μονάδες καύσης που αντιστοιχεί στο 25- 30% του αρχικού βάρους των αποβλήτων, μέρος της οποίας πρέπει να διατεθεί σε ειδικούς Χώρους Ταφής Επικίνδυνων που δεν υπάρχουν σήμερα.

– Οι συμβάσεις που θα υπογραφούν με τους ιδιώτες θα προϋποθέτουν εγγυημένες ποσότητες σκουπιδιών επί τουλάχιστον 3 δεκαετίες

– Ακόμη και με τις καλύτερες μεθόδους και φίλτρα, η καύση εξακολουθεί να παράγει αέρια του θερμοκηπίου, τοξικούς και ιδιαίτερα επικίνδυνους για την υγεία μας ρύπους.

– Εξαιτίας των προβλημάτων της καύσης, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, στην Βρετανία και τις ΗΠΑ, λαμβάνονται μέτρα για τον έλεγχο των μονάδων και αντικίνητρα για τη χρήση τους.

Παρά τις μεγάλες αντιδράσεις, η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να παραδώσει στην ιδιωτική κερδοφορία των κοινό αγαθό της διαχείρισης των απορριμμάτων. Δημοτικές παρατάξεις, σύλλογοι και ομάδες πολιτών και από όλη τη χώρα έχουμε ξεκινήσει ένα συντονισμό που μέχρι στιγμής φέρνει αποτελέσματα. Δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική. Υπάρχει εμπειρία από άλλες χώρες και περιοχές, υπάρχει η κοινά αποδεκτή ιεράρχηση, ξέρουμε ότι η μείωση των αποβλήτων και η εξοικονόμηση πόρων είναι ένας εφικτός και αναγκαίος στόχος. Η εποχή μας έχει χαρακτηριστεί και ως εποχή των αποβλήτων. Η ανάγκη για ένα άλλο μοντέλο διαχείρισης είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ.

 

·

Επίκαιρο σχόλιο από την Despina Spanoudi

  https://epohi.gr/.../empodia-sti-schediazomeni-kaysi.../...

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ - ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΤΑΙΝΙΑ με τις κομμένες σκηνές - Παύλος Μελάς

💥 Η απαγορευμένη ταινία «Παύλος Μελάς» – Όλη η αλήθεια για τις Πρέσπες | Λάκης Κομνηνός

Όταν ένας πατέρας που έχει χάσει το παιδί του κάνει απεργία πείνας, τότε η δικαιοσύνη έχει τελειώσει

 

Του Πάσχου Λαζαρίδη

Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι συνεχίζεται για 14η ημέρα. Η δικαστική και η εκτελεστική εξουσία, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης και η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Α.Παπαδοπούλου, σε μια μεταξύ τους συντονισμένη μέχρι κεραίας διαχείριση του θέματος, αμφισβήτησαν αρχικά το αίτημα του πατέρα Ρούτσι, αλλά κάτω από την αποφασιστικότητά του, αλλά και το ενδεχόμενο να υπάρξει νέο μαζικό κύμα αλληλεγγύης, κατέφυγαν στο σχήμα “εγκρίνεται η εκταφή, αλλά δεν ανοίγει η ανάκριση”. 

Το γεγονός ότι έπρεπε να γίνει απεργία πείνας επί δώδεκα ημέρες ενός πατέρα που έθαψε το παιδί του για να γίνει δεκτό ένα στοιχειώδες και απαραβίαστο δικαίωμα, είναι το μισό σκάνδαλο της αμαρτωλής δικαιοσύνης και της ακόμα πιο αμαρτωλής κυβέρνησης. 

Το άλλο μισό σκάνδαλο, που είναι και έμμεση ομολογία ενοχής, είναι η άρνηση τοξικολογικών εξετάσεων. Επειδή τα γεγονότα είναι πεισματάρικα, να θυμίσουμε εδώ ότι πέρα από την άρνηση διενέργειας τοξικολογικών εξετάσεων από τον ανακριτή, είχαμε και την άρον άρον καταστροφή του βιολογικού υλικού των θυμάτων, την οποία παρήγγειλε ο ανακριτής σαράντα (!) μέρες μετά το δυστύχημα και ενώ η συνήθης πρακτική είναι να διατηρούνται 7 και 8 μήνες. 

Αυτός ο κοινός κυβερνητικός – δικαστικός ελιγμός (να γίνει εκταφή, αλλά να μην γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις), πέρα από σκάνδαλο, είναι και απόδειξη ότι η δικαστική εξουσία στο ζήτημα των Τεμπών (αλλά όχι μόνο) κινείται ως εκτελεστικός βραχίονας της κυβέρνησης και κομματικό φερέφωνο της ΝΔ, την ώρα που χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την αξιοπιστία της δικαιοσύνης και των θεσμών. Ήταν το απύλωτο στόμα του υπουργού Φλωρίδη που ανάμεσα στις χυδαιότητες που ξεστομίζει καθημερινά, προδίκασε την εξέλιξη λέγοντας ότι “ακόμα και αν η δικαιοσύνη (!) αποφασίσει να γίνει εκταφή, αυτή θα γίνει μόνο για DNA και όχι για τοξικολογικές”. 

Ο Πάνος Ρούτσι κάνει απεργία πείνας με ένα εντελώς ασυνήθιστο αίτημα. Δεν ζητά να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Δεν ζητά να κάτσουν στο σκαμνί οι πολιτικοί (Καραμανλής, Τριαντόπουλος κλπ) που τους χειροκροτούσε ενθουσιασμένη η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δεν ζητά να σταματήσει η συμπαιγνία κυβέρνησης – δικαιοσύνης που από την πρώτη ώρα κάνει τη μία ενέργεια συγκάλυψης μετά την άλλη. Δεν ζητά να σταματήσει η ανώτατη δικαστική εξουσία να κάνει φιλοκυβερνητική πολιτική, βάζοντας στη ζυγαριά τα Τέμπη και το Μάτι (δείτε τις δηλώσεις της Προέδρου του Αρείου Πάγου – ακριβής αναπαραγωγή της γραμμής Γεωργιάδη – Πορτοσάλτε).

 

Κάνει απεργία πείνας με αίτημα την εκταφή και τις τοξικολογικές εξετάσεις στα λείψανα του γιού του. Υπό κανονικές συνθήκες, σε ένα κράτος ελάχιστου δικαίου είναι ένα αίτημα που θα ήταν αδιανόητο να μην γίνει δεκτό. 

Είναι όμως τόσος πολύς ο φόβος να γίνει η εξέταση και να μην είναι τα πράγματα όπως τα προανήγγειλε ο πρωθυπουργός και όπως ακριβώς τα τακτοποίησε η δικαιοσύνη έκτοτε; 

Όσο για αυτούς που φοβούνται ότι η δίκη θα καθυστερήσει, ας μην ανησυχούν. 

Με αυτήν την κυβέρνηση, με αυτή τη δικαιοσύνη, με αυτούς τους θεσμούς, η δίκη θα γίνει και είναι σίγουρο ότι θα έχει το γνωστό αποτέλεσμα που ανήγγειλε ο Κ. Μητσοτάκης λίγες ώρες μετά το δυστύχημα: “Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για ανθρώπινο λάθος”.

Εκτός κι αν τελικά “υπάρχουν ακόμη δικασταί εις τας Αθήνας“.

Πηγή : antapocrisis.gr

Μειώθηκε ο πληθυσμός της Ελλάδας -Τι δείχνει η ανάλυση-Η νέα εικόνα του πληθυσμού

 

Την πρόβλεψη ότι η πληθυσμιακή συρρίκνωση και η γήρανση του πληθυσμού θα συνεχιστούν για τις επόμενες δεκαετίες, διατυπώνει νέα μελέτη του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Η ανάλυση με τίτλο «Δημογραφικό και υπογεννητικότητα στην Ελλάδα σήμερα: δημογραφικές αδράνειες και κοινωνικές προκλήσεις», που υπογράφει η επίκουρη καθηγήτρια Ιφιγένεια Κοκκάλη, αναδεικνύει τις έντονες μεταβολές που συντελούνται τα τελευταία χρόνια.

500.000 λιγότεροι κάτοικοι από το 2011

Σύμφωνα με τα στοιχεία, από το 2011 έως το 2024 η Ελλάδα έχασε σχεδόν 500.000 άτομα, κυρίως λόγω των αρνητικών φυσικών ισοζυγίων (περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις), αλλά και της μετανάστευσης.
Το 2023 οι γεννήσεις περιορίστηκαν σε 72,3 χιλιάδες, αριθμός που είναι σχεδόν ο μισός σε σχέση με τον μέσο όρο της περιόδου 1951-1970.

Δείκτης γονιμότητας και ατεκνία

Η χώρα μας καταγράφει σήμερα έναν από τους χαμηλότερους δείκτες γονιμότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση: περίπου 1,3–1,4 παιδιά ανά γυναίκα, αρκετά κάτω από το «όριο αναπαραγωγής» των 2,07.
Παράλληλα, η ατεκνία αυξάνεται: για τις γενιές που γεννήθηκαν γύρω στο 1980, περίπου 1 στους 5 δεν αποκτά παιδιά.

Μια «γηρασμένη» κοινωνία

Το 23% του πληθυσμού βρίσκεται πλέον πάνω από τα 65 έτη, ενώ οι ηλικιωμένοι ξεπερνούν κατά σχεδόν 1 εκατομμύριο τους ανήλικους έως 14 ετών. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται έτσι στις πιο γερασμένες χώρες της Ευρώπης.

Από την αύξηση στη μείωση

Η μελέτη επισημαίνει ότι η πληθυσμιακή πτώση ξεκίνησε το 2011, καθώς την προηγούμενη εικοσαετία (1991–2010) η μαζική είσοδος αλλοδαπών εργαζομένων (+795.000 άτομα) είχε συγκρατήσει τη γήρανση και είχε αυξήσει τον συνολικό πληθυσμό.
Η οικονομική κρίση ανέτρεψε τις ισορροπίες, με αποτέλεσμα νέες έξοδοι: τόσο αλλοδαπών που είχαν εγκατασταθεί στην Ελλάδα, όσο και Ελλήνων ηλικίας 25–45 ετών που αναζήτησαν εργασία στο εξωτερικό.

Οι αιτίες της «φυγής»

Όπως τονίζεται, οι λόγοι δεν περιορίζονται στην οικονομία. Σχετίζονται με:

την αναζήτηση καλύτερων συνθηκών εργασίας και αντίστοιχων απολαβών,

την έλλειψη αξιοκρατίας,

και την ανάγκη για ανοιχτά, ασφαλή και δυναμικά κοινωνικά περιβάλλοντα.

Παράλληλα, το στεγαστικό πρόβλημα αποτελεί έναν από τους βασικούς ανασταλτικούς παράγοντες για τη δημιουργία οικογένειας.

Το κρίσιμο διακύβευμα

Η καθυστερημένη αποχώρηση των νέων από την οικογενειακή εστία, η άνοδος της ηλικίας γάμου και τεκνοποίησης, αλλά και οι ευρύτερες κοινωνικές συνθήκες οδηγούν σε λιγότερα παιδιά ανά οικογένεια και ενισχύουν την υπογεννητικότητα.

Η μελέτη καταλήγει πως, εάν δεν υπάρξουν στοχευμένες πολιτικές, η πληθυσμιακή μείωση και η γήρανση θα παραμείνουν κυρίαρχες τάσεις για τις επόμενες τρεις δεκαετίες.

 

by filoitexnisfilosofias

"Το δέντρο της σκλαβιάς και της αλήθειας"

 

Ας μιλήσουμε όλοι μας καθαρά, χωρίς μισόλογα, χωρίς υπεκφυγές. Ένας κόσμος, ο δικός μας, κλυδωνίζεται και τα φύλλα του δέντρου τρίζουν στον άνεμο. Στο Νεπάλ η νεολαία κατεβαίνει στους δρόμους και το καυτό αίμα ποτίζει την άσφαλτο με δεκάδες νεκρούς, ενώ ο στρατός εμφανίζεται στους δρόμους και ο πρωθυπουργός παραιτείται. Στην άλλη άκρη της Γης, το Ισραήλ χτυπά πέρα από τα παραδοσιακά του σύνορα, από την Τυνησία έως το Κατάρ, κανονικοποιώντας το "δικαίωμα" του ισχυρού να σκοτώνει, όπως αυτό κρίνει, σε ξένη γη. Στην Αμερική, μια 23χρονη προσφυγοπούλα από την Ουκρανία σφαγιάζεται τυχαία μέσα σε τρένο της Σαρλότ και αντί να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση η κοινωνική αποσύνθεση, τα δελτία ειδήσεων αναμασούν στείρες στατιστικές εγκληματικότητας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τσάρλι Κερκ, σύμβολο της δεξιάς νεολαίας στις Η.Π.Α., πέφτει θύμα πυροβολισμού σε πανεπιστημιακή εκδήλωση. Οι πολιτικοί καταδικάζουν την πράξη, μα κανείς δεν τολμά να ρωτήσει πώς καλλιεργείται αυτή η βία και πώς εκτρέφεται η πόλωση που γιγαντώνεται.

 

Μα όλα αυτά δεν είναι ξεκομμένα φύλλα που τα βλέπουμε τυχαία μπροστά μας να πέφτουν ένα προς ένα. Είναι τα ορατά σημάδια ενός δέντρου που έχει τον κορμό του και τις ρίζες του μέσα στο έδαφος. Ο κορμός είναι οι μηχανισμοί που υφαίνουν το χάος σε τάξη, η δημοσιογραφία που μετατρέπεται σε εργαλείο διαχείρισης, οι τράπεζες που μεταλλάσσουν το χρήμα σε ψηφιακό λουρί, οι πλατφόρμες που με ένα κλικ σβήνουν άβολες φωνές ή αποκλείουν απείθαρχες ψυχές από το ηλεκτρονικό πορτοφόλι, οι κυβερνήσεις που βαφτίζουν κάθε προσωρινό μέτρο "έκτακτο" αλλά το αφήνουν μόνιμο. Εξάλλου, το πόπολο ξεχνάει εύκολα. 

 

Και οι ρίζες; "Ποιες είναι οι ρίζες;", θα αναρωτηθείτε. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Δεν υφίσταται καμία συνωμοσία σε υπόγεια υγρά δωμάτια, αλλά είναι η διαρκής συμμαχία ενός "διεθνούς διευθυντηρίου", αυτό που περιέγραφε εύστοχα και ο Ανδρέας Παπανδρέου στην τελευταία συνέντευξη του το 1995 στις Βρυξέλλες, γραφειοκράτες, τράπεζες, τεχνολογικοί κολοσσοί, think-tanks, κανονιστικές επιτροπές, ΜΚΟ με βαρύγδουπους τίτλους. Όλοι αυτοί, με διαφορετικά προσωπεία, ποτίζουν το δέντρο με το ίδιο λίπασμα, την Ατζέντα 2030. Αυτή που είναι και σε app σε κάθε νέα κινητή συσκευή. Μία ατζέντα που παρουσιάζεται ως σχέδιο παγκόσμιας σωτηρίας για το κλίμα, για την υγεία, για την ισότητα μα στην πράξη μεταφράζεται σε ψηφιακή ταυτότητα, σε κεντρικά ελεγχόμενο χρήμα, σε μηχανισμούς συμμόρφωσης που δεν χρειάζονται κανενα κοινοβούλιο ούτε δικαστήριο για να εφαρμοστούν κάθετα και οριζόντια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου. Ο κώδικας γίνεται ο νέος νόμος, το ψηφιακό πορτοφόλι η νέα αλυσίδα, η πράσινη μετάβαση η νέα μορφή πειθαναγκασμού.

 

Και εδώ φτάνουμε στην απόλυτη απογύμνωση. Δεν υφίστανται στρατόπεδα ή ιδεολογίες, Ανατολή ή Δύση. Ναι! Μην στραβομουτσουνιάζετε. Προσωπείο φοράνε και όλοι τρέχουμε προς τη γενική σκλαβιά. Η Ανατολή μιλά για πολυπολικότητα, η Δύση για δημοκρατία, μα στο βάθος χτίζουν τον ίδιο κόσμο με ψηφιακό πορτοφόλι, βιομετρική ταυτότητα, νομισματικό έλεγχο, πειθήνιο πολίτη-άνθρωπο. Ακόμη κι όταν αλληλοκατηγορούνται, στην πράξη αλληλοσυμπληρώνονται. Απλά, το πλασάρουν έτσι ώστε να πολώνονται, να πορώνονται και να αλληλοτρώγονται οι κοινωνίες μεταξύ τους.

 

Η ιδεολογία ήταν άλλοτε λάβαρο τιμής, τώρα είναι εμπορεύσιμο λογότυπο. Οι πιστοί ακόλουθοι να είναι καλά με τις νοητικές παρωπίδες. Μια μέρα πουλιέται ως κοινωνική δικαιοσύνη, την άλλη ως εθνική ασφάλεια, την τρίτη ως κλιματική σωτηρία. Από όμορφα λόγια, άλλο τίποτα αλλά ο μηχανισμός παραμένει ίδιος. Δεν είναι άλλος από την τυφλή συμμόρφωση μέσω της τεχνολογίας στα κελεύσματα. Κάτι σαν το "βαράνε το νταούλι και οι αρκούδες χορεύουν", μόνο που οι αρκούδες είσαι εσύ, και εσύ, και εσύ και εγώ μαζί. Δεν έχει σημασία αν το όνομα είναι "Agenda 2030", "Κινεζικό Όνειρο", «Πράσινη Συμφωνία», «Μεγάλη Αναγέννηση». Ακόμα και "Τα Αρχιδια Μας Κουνιούνται" να το έλεγαν, δε θα είχε σημασία. Όλα οδηγούν στην ίδια πλατεία μαζικής συγκέντρωσης, στη γενική πειθαρχία, στη γενική σκλαβιά.

 

Γι’ αυτό οι ταραχές στο Νεπάλ είναι πρόβα για το πώς μια απαγόρευση κοινωνικών δικτύων γίνεται αφορμή να μπει ο στρατός στο παιχνίδι εύκολα και βολικά. Γι’ αυτό οι βομβαρδισμοί της Ντόχα ή της Τύνιδας είναι σαφέστατο μήνυμα ότι τα εθνικά σύνορα είναι πια διαπερατά. Γι’ αυτό ο φόνος της Ζαρούτσκα δεν αντιμετωπίζεται ως κραυγή κοινωνικής διάλυσης, αλλά ως πρόσχημα για ανάγκη περισσότερης αστυνόμευσης. Γι’ αυτό και ο πυροβολισμός του Κερκ δεν θα γίνει ποτέ αφορμή για εποικοδομητικό διάλογο μα θα χρησιμοποιηθεί μόνο για να σκληρύνει το ήδη πολωμένο κλίμα.

 

Το δέντρο είναι ζωντανό και μεγαλώνει. Τα φύλλα του απλώνονται σε κάθε ήπειρο, ο κορμός του είναι οι θεσμοί που μας περιβάλλουν, οι ρίζες του είναι οι αόρατες αλλά απτές δομές που συντονίζουν, προγραμματίζουν, και ενοποιούν την εικόνα που φτάνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε για δαίμονες, αρκεί να κοιτάξουμε τα έργα και τα κομμάτια που έχουν μπει ένα προς ένα στη σκακιέρα. Όταν ταυτότητα, χρήμα, υγεία, μετακίνηση, εργασία συμπυκνώνονται σε ένα ψηφιακό πορτοφόλι που ανοίγει ή κλείνει με ένα κουμπί κάπου μακριά, τότε ο πολίτης γίνεται απλό φύλλο πάνω στο δέντρο της διαχείρισης.

 

"Δεν είναι οι άνεμοι που ρίχνουν τα φύλλα,

μα οι ρίζες που ξερνούν τη σιωπή τους. Και αν θες να σταθείς όρθιος, μην κρεμαστείς στο κλαδί, σκάψε στο χώμα να βρεις την αλήθεια."

 

Η ερώτηση είναι αν θα επιλέξουμε να παραμείνουμε φύλλα που τρίζουν και πέφτουν ή αν θα ξαναβρούμε τη δική μας ρίζα, την τοπική κοινωνική διαπροσωπική εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη, τα εργαλεία που δεν ελέγχονται από μακριά, την επιμονή να ζητάμε και να απαιτούμε όρια και δημόσια λογοδοσία. Διότι αν το δέντρο συνεχίσει να ποτίζεται με τον ίδιο χυμό, τότε οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν καν την πολυτέλεια να δουν τον άνεμο μα θα ζουν μόνιμα μέσα σε ένα θερμοκήπιο από γυαλί και κώδικα που εμείς χτίζουμε με θέρμη και υπέρμετρη βλακώδη γκλαμουριά. Και αυτό, όσο κι αν ντύνεται με τα λόγια της σωτηρίας, είναι η πιο πνιγηρή μορφή υποδούλωσης.

 

Ποντίκας Δημήτρης (απλά ένας άνθρωπος)

 

Dimitrios Pontikas

Δήμοι: Πετάτε ογκώδη αντικείμενα; – Φυλάκιση και πρόστιμα μέχρι 60.000 ευρώ

 

Ποινή φυλάκισης και «τσουχτερά» πρόστιμα που φτάνουν μέχρι 60.000 ευρώ θα πληρώνουν στο εξής οι πολίτες που πετάνε ογκώδη αντικείμενα σε δρόμους και πεζοδρόμια των πόλεων. Αυτό προβλέπει το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που κατατέθηκε στη Βουλή και αναμένεται να συζητηθεί και να ψηφιστεί το επόμενο διάστημα. Συγκεκριμένα στο νομοσχέδιο με τον τίτλο: «Καθορισμός αδικημάτων και κυρώσεων σε βάρος φυσικών και νομικών προσώπων για παραβίαση των περιοριστικών μέτρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενσωμάτωση Οδηγίας (ΕE) 2024/1226 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 24ης Απριλίου 2024 σχετικά με τον ορισμό των ποινικών αδικημάτων και των κυρώσεων για την παραβίαση των περιοριστικών μέτρων της Ένωσης και την τροποποίηση της Οδηγίας (ΕΕ) 2018/1673 και λοιπές διατάξεις», προβλέπονται πολύ αυστηρές νέες ποινές.

Με την συγκεκριμένη ρύθμιση περί ποινικών κυρώσεων, επιχειρείται να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, μέσω της θέσπισης ειδικού αξιοποίνου, η ανεύθυνη και κοινωνικά επιζήμια συμπεριφορά, που συνίσταται στην εγκατάλειψη ογκωδών αστικών απορριμμάτων, για τα οποία δεν απαιτείται κάποια επεξεργασία ή κατανάλωση και αφορά κυρίως αντικείμενα αστικής χρήσης (στερεά απόβλητα) που απορρίπτονται εκτός των κάδων λόγω όγκου.

Ενδεικτικά σύμφωνα με το νομοσχέδιο ογκώδη αντικείμενα όπως ενδεικτικά θεωρούνται παλαιά έπιπλα, στρώματα, οικιακές συσκευές, οικοδομικά υλικά, υπόλοιπα καθαρισμών κήπων, που οι πολίτες τα εναποθέτουν σε  δημόσιους χώρους (πεζοδρόμια, δρόμους, πλατείες κ.λπ.).

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο η συγκεκριμένη συμπεριφορά υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των πολιτών, παρεμποδίζει την ελευθερία κίνησής τους και διακινδυνεύει την υγεία τους. «Για τα συγκεκριμένα αντικείμενα προβλέπεται ειδική διαδικασία αποκομιδής, σε συνεννόηση με τις αρμόδιες υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, σύμφωνα με την υπό στοιχεία ΥΠΕΝ/ΔΔΑ/119776/2429/14.12.2021 κοινή απόφαση των Υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Εσωτερικών «Δομή και ελάχιστο περιεχόμενο του Κανονισμού Καθαριότητας των Ο.Τ.Α. Α΄ βαθμού» (Β΄ 5888)», σημειώνεται στο νομοσχέδιο.

Tο Άρθρο 24

Υπαγωγή της εγκατάλειψης ογκωδών αστικών απορριμμάτων στις περιπτώσεις αξιόποινης 46 υποβάθμισης περιβάλλοντος-Τροποποίηση παρ. 2 άρθρου 28 ν. 1650/1986

 

Στην παρ. 2 του άρθρου 28 του ν. 1650/1986 (Α’ 160), περί των ποινικών κυρώσεων, προστίθεται τέταρτο εδάφιο και μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις η παρ. 2 διαμορφώνεται ως εξής:

«2. Όποιος προκαλεί ρύπανση ή υποβαθμίζει το περιβάλλον με πράξη ή παράλειψη που αντιβαίνει στις διατάξεις του νόμου αυτού ή των κανονιστικών πράξεων που εκδίδονται κατ’` εξουσιοδότηση του, τιμωρείται με φυλάκιση

τουλάχιστον ενός (1) έτους ή και χρηματική ποινή τριών χιλιάδων (3.000) έως εξήντα χιλιάδων (60.000) ευρώ. Αν η πράξη του προηγούμενου εδαφίου τελέστηκε από αμέλεια, επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι ενός (1) έτους ή και χρηματική ποινή. Αν οι αρνητικές επιπτώσεις της ρύπανσης ή της υποβάθμισης του περιβάλλοντος είναι, με βάση το είδος ή την ποσότητα των ρύπων ή την έκταση ή τη σημασία της υποβάθμισης, περιορισμένες επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι ενός (1) έτους ή και χρηματική ποινή.

Η εγκατάλειψη ογκωδών αστικών απορριμμάτων σε δημόσιο χώρο, κατά παράβαση του άρθρου 9 της υπό στοιχεία ΥΠΕΝ/ΔΔΑ/119776/2429/14.12.2021 κοινής απόφασης των Υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Εσωτερικών «Δομή και ελάχιστο περιεχόμενο του Κανονισμού Καθαριότητας των Ο.Τ.Α. Α΄ βαθμού» (Β΄ 5888), συνιστά υποβάθμιση του περιβάλλοντος και τιμωρείται με τις ποινές του τρίτου εδαφίου.».

Ακολουθεί το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης

View Fullscreen

πηγή https://www.aftodioikisi.gr 

 

Αλέξης Μητρόπουλος: Έρχονται ανατροπές στις συντάξεις

Δήμος Ν. Ιωνίας επιβάλλει χαράτσι για έξι χρόνια ως «τέλος απαλλοτρίωσης»!

 

Nέο «χαράτσι» μέσω του «τέλους απαλλοτρίωσης», ύψους 50 λεπτών ανά τ.μ για τα επόμενα έξι χρόνια μέσω τον λογαριασμών της ΔΕΗ επιβάλλει ο δήμος Νέας Ιωνίας, με απόφαση της πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου που συνεδρίασε στις 28 Ιουλίου! Οι κάτοικοι της περιοχής καλούνται για τα επόμενα έξι χρόνια να πληρώνουν υπέρογκα ποσά σε ετήσια βάση για τις ιδιοκτησίες τους προκειμένου η δημοτική αρχή κάποια στιγμή στο …αόριστο μέλλον να προχωρήσει σε κάποια απαλλοτρίωση! Ουσιαστικά πρόκειται για αρπαγή των πενιχρών εισοδημάτων των κατοίκων από το δήμο!

«Οι ελεύθεροι χώροι είναι δικαίωμα του λαού και της νεολαίας, που τους έχουν ήδη πληρώσει ακριβά!», τονίζει η «Λαϊκή Συσπείρωση» Νέας Ιωνίας, καταγγέλλοντας τις πρακτικές της δημοτικής αρχής καθώς όπως σημειώνει σε ανακοίνωσή της: «Στο Δημοτικό Συμβούλιο, στις 28/7, η δημοτική αρχή Μανούρη ( ΝΔ – ΠΑΣΟΚ), συνέχισε το αντιλαϊκό της έργο. Αυτή τη φορά επέλεξε να επιβάλει ένα νέο χαράτσι στον λαό, το λεγόμενο “τέλος απαλλοτρίωσης”. Ούτε λίγο – ούτε πολύ επιβάλλεται ένα επιπλέον ποσό (σχεδόν 300 ευρώ), που θα κληθεί να πληρώσει ο λαός, ώστε σε 6 χρόνια, ΑΝ ευνοήσουν οι συνθήκες, να δοθούν για κάποια απαλλοτρίωση…»

Η «Λαϊκή Συσπείρωση» «ανέδειξε την ουσία του προβλήματος: Ότι η πολιτική της κυβέρνησης και όλου του κράτους έχει προτεραιότητες τη χρηματοδότηση των πολέμων, των επιχειρηματικών συμφερόντων και όχι των λαϊκών αναγκών. Αυτό οδηγεί να μη δίνονται χρήματα για τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, να μη δεσμεύονται δεκάδες χώροι στη Νέα Ιωνία, όπως τα παλιά εργοστάσια, που κάθε λογικός άνθρωπος ρωτάει γιατί δεν αξιοποιούνται για τις τεράστιες ελλείψεις που υπάρχουν σε κοινωνικές ανάγκες και ρημάζουν «περιμένοντας» κάποιον επενδυτή…

Αυτό αποδεικνύεται, χαρακτηριστικά, από το ότι το κράτος χρωστάει στον δήμο Νέας Ιωνίας εκατομμύρια ευρώ.

Φυσικά αυτό το κράτος έχει φροντίσει να δώσει άμεσες λύσεις σε περιπτώσεις όπως σε διάφορα μεγάλα πολυκαταστήματα, υπερτοπικά στο καζίνο στο Μαρούσι και σε πόσες άλλες περιπτώσεις. Όταν θέλουν οι επιχειρηματίες, όλα λύνονται, σταματάνε και οι “αγκυλώσεις” και η “γραφειοκρατία”…»

 

«Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η δημοτική αρχή, για να πείσει, είναι απαράδεκτα», επισημαίνει η «Λαϊκή Συσπείρωση» Μεταξύ αυτών, υπογραμμίζει, «ότι “δεν τρέχει τίποτα, ένας καφές είναι…”. Η δημοτική αρχή Μανούρη, μάλλον, δεν έχει συναίσθηση σε ποιους απευθύνεται, δηλ. στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, σε αυτούς που κάθε 20 του μήνα τους τελειώνει ο μισθός, σε αυτούς που δεν μπορούν να πάνε διακοπές, σε αυτούς που υποφέρουν από τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, τα φροντιστήρια και πόσα άλλα…

Ακόμη χειρότερα, η δημοτική αρχή θέλει να επιβάλει στον λαό, όχι μόνο να πληρώνει, αλλά να λέει κι “ευχαριστώ”. Να συνηθίσει πως για όλα πρέπει να πληρώνει 10 φορές!

Η «Λαϊκή Συσπείρωση» «καλεί τον λαό να μην αποδεχτεί αυτήν την κατάσταση. Να μην αποδεχτεί να είναι το μόνιμο θύμα. Να μη δεχτεί έναν νέο ΕΝΦΙΑ. Να ορθώσει το ανάστημά του, διεκδικώντας την κατάργηση αυτού του χαρατσιού. Να απαιτήσει άμεση κρατική χρηματοδότηση για τη δέσμευση των ελεύθερων χώρων και την αξιοποίησή τους για τις λαϊκές ανάγκες».

πηγή https://www.aftodioikisi.gr 

Στο Μάτι της Φωτιάς: Η ζωή μας ως εγκαυματίες

Όχι μόνο ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το κινητό αλλά και το... GPS και οι οθόνες αφής με τον νέο ΚΟΚ

10 ερωτοαπαντήσεις για τη χρήση κινητού με τον νέο ΚΟΚ

1. Μπορώ να στείλω ή να διαβάσω ένα μήνυμα όταν είμαι σταματημένος στο φανάρι;

Οχι, δεν επιτρέπεται καθόλου η χρήση κινητού είτε το όχημα βρίσκεται σε κίνηση είτε είναι σε προσωρινή στάση.

2. Αν χρησιμοποιώ το κινητό μόνο για πλοήγηση (GPS), είναι νόμιμο; 

Η χρήση GPS επιτρέπεται εφόσον το κινητό είναι τοποθετημένο σε βάση.

3. Μπορώ να απαντήσω σε κλήση με hands-free;

Η εν κινήσει χρήση κινητού τηλεφώνου επιτρέπεται μόνο όταν αυτό είναι τοποθετημένο σε ειδική θέση για ανοικτή ακρόαση ή όταν χρησιμοποιείται με ακουστικό ασύρματης επικοινωνίας. Οπότε ουσιαστικά η χρήση handsfree επιτρέπεται αρκεί να μην έχει καλώδιο. 

4. Μπορώ να βάλω το κινητό να γράφει βίντεο (dash cam) ενώ οδηγώ;

Ναι, μπορεί να υπάρξει βιντεοσκόπηση ή ακόμη και ζωντανή μετάδοση από τη θέση του οδηγού μόνο όταν η συσκευή έχει τοποθετηθεί σε ειδική θέση.

5. Επιτρέπεται η χρήση smartwatch στο τιμόνι;

Οχι, δεν επιτρέπεται η χρήση του. 

6. Μπορεί να ζητηθεί άρση απορρήτου για να αποδειχθεί ότι χρησιμοποιούσα κινητό πριν από ένα τροχαίο;

Ναι, επιτρέπεται. Μάλιστα ο συγκεκριμένος ΚΟΚ εισάγει την άρση του απορρήτου όταν υπάρξει πρόκληση συμβάντος.

7. Ισχύουν τα ίδια για τη χρήση κινητού για οδηγούς ταξί, φορτηγών ή επαγγελματιών;

Ναι, οι κανόνες για τη χρήση τηλεφώνου ισχύουν για όλους τους οδηγούς δημόσιων και ιδιωτικών Ι.Χ. αλλά και για όσους οδηγούν εν ώρα εργασίας (π.χ. delivery, ταξί).

8. Μπορώ να πατάω/κοιτάω την ενσωματωμένη οθόνη αφής του Ι.Χ. μου ενώ οδηγώ;

Οχι, δεν επιτρέπεται η πληκτρολόγηση και η οπτική επαφή με την οθόνη αφής του ΙΧ την ώρα της οδήγησης (εκτός και αν είναι GPS). Μάλιστα ήδη σε πολλά αμάξια επιτρέπονται μόνο οι φωνητικές εντολές, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή του οδηγού.

9. Αν είμαι κολλημένος στην κίνηση, στην Κηφισίας, μπορώ να δω το κινητό;

Οχι, δεν επιτρέπεται.

10. Αν σταματήσω δεξιά για λίγο και με alarm, μπορώ να στείλω μήνυμα;

Μόνο σε σημεία που επιτρέπεται η στάση, μπορεί ο οδηγός να κάνει χρήση του κινητού του.  

Καΐκια αραγμένα, ιστορίες που ταξιδεύουν

Η Αντιστροφή της Πραγματικότητας: Όταν οι Υπάλληλοι μας Γίνονται Δυνάστες

 

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Στον σημερινό κόσμο της υπερπληροφόρησης και της διαρκούς επικοινωνιακής προπαγάνδας, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε φυσιολογική την αντιστροφή της ίδιας της έννοιας του κράτους και του ρόλου του. Έχουμε ξεχάσει πως το κράτος δεν είναι κάτι έξω από εμάς, αλλά μια δική μας δημιουργία – ένας μηχανισμός που στήθηκε για να υπηρετεί τον λαό, όχι να τον εξουσιάζει.

Το Κράτος: Δημιούργημα του Λαού

Το έθνος-κράτος δεν υπήρχε ανέκαθεν, το φτιάξαμε εμείς (λαός) οι κάτοικοι της Εθνικής επικράτειας (πατρίδα), ως μια κοινή συμφωνία, για να διασφαλίσουμε την αυτοδιοίκηση μας με τους όρους που εμείς (λαός) από κοινού αποφασίζουμε, ώστε να εξασφαλίσουμε την βέλτιστη ποιότητα της διαβίωσης μας, η οποία έχει ως έργο, την ασφαλή, δίκαια και εντέλει ευτυχισμένη, εξέλιξη της ζωής του συνόλου της κοινωνίας μας.

Το κράτος, λοιπόν, δεν είναι αφεντικό μας. Είναι ο διαχειριστικός μηχανισμός που δημιουργήσαμε για να υπηρετεί το συλλογικό καλό, σύμφωνα με τις αρχές και τις αποφάσεις της κοινωνίας μας.

Από Πολίτες σε Υπηκόους

Στη θεωρία, οι άνθρωποι που στελεχώνουν τις δημόσιες θέσεις – από τους υπουργούς μέχρι τους διοικητικούς υπαλλήλους – δεν είναι τίποτε άλλο παρά υπηρέτες του λαού. Η ίδια η ετυμολογία των λέξεων το αποδεικνύει:

Υπουργός σημαίνει "βοηθός", αυτός που εργάζεται "υπό το έργο" της διακυβέρνησης.

Δημόσιος υπάλληλος σημαίνει "υπηρέτης του δήμου", δηλαδή αυτός που εξυπηρετεί τον λαό.

Αυτούς τους ανθρώπους εμείς τους διορίζουμε – είτε άμεσα με την ψήφο μας είτε έμμεσα μέσω των θεσμών – και εμείς τους πληρώνουμε. Ο ρόλος τους είναι ξεκάθαρος: να εργάζονται για το κοινό καλό και να λογοδοτούν για τις πράξεις τους. Αν δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους, πρέπει να υπόκεινται σε έλεγχο και – αν χρειαστεί – να ανακαλούνται.

Κι όμως, σήμερα βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο: οι υπηρέτες μετατράπηκαν σε εξουσιαστές, ενώ ο λαός, που θεωρητικά τους ελέγχει, έχει μετατραπεί σε υπήκοο. Οι διορισμένοι αξιωματούχοι κυβερνούν σαν μονάρχες, οι υπουργοί συμπεριφέρονται σαν αφεντικά και οι δημόσιοι υπάλληλοι λογοδοτούν περισσότερο στους ανωτέρους τους παρά στον ίδιο τον λαό.

Πόσο Ευθυνόμαστε για την Κατάσταση αυτή;

Το ερώτημα που προκύπτει είναι: πώς φτάσαμε ως εδώ; Και ποια είναι η δική μας ευθύνη σε αυτή την κατάσταση;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να αποποιηθούμε τις ευθύνες μας. Μέσα από την αδιαφορία μας, την ανοχή μας και, συχνά, τη συνενοχή μας, επιτρέψαμε να αντιστραφούν οι ρόλοι. Αντί να απαιτούμε διαφάνεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη, αρκεστήκαμε σε υποσχέσεις, μικροεξυπηρετήσεις και κατευθυνόμενη πληροφόρηση.

Η αυτοδιάθεση, όμως, δεν είναι κάτι που μας χαρίζεται. Είναι κάτι που κατακτιέται καθημερινά, μέσα από τη συνειδητοποίηση του ρόλου μας ως πολιτών, τη διαρκή απαίτηση για λογοδοσία και την ενεργή συμμετοχή μας στη διαμόρφωση της κοινωνίας.

Μπορούμε να Αντιστρέψουμε την Αντιστροφή;

Η αλλαγή δεν είναι εύκολη, αλλά ούτε αδύνατη. Ξεκινά από τη γνώση και τη συνειδητοποίηση της θέσης μας μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Αν θυμηθούμε ότι το κράτος είμαστε εμείς, ότι οι κυβερνώντες είναι υπάλληλοι μας και όχι αφέντες μας, και αν αρχίσουμε να απαιτούμε όσα δικαιωματικά μας ανήκουν, τότε ίσως καταφέρουμε να ξαναβρούμε την ουσία των πραγμάτων.

Η χειραφέτηση ξεκινά από τα μικρά και – για κάποιους – "ασήμαντα". Αλλά αν θέλουμε να ξαναγίνουμε πολίτες αντί για υπήκοοι, πρέπει να ξεκινήσουμε από εκεί.

Και αυτό το μπορεί ο λαός μόνο ενωμένος σαν μια γροθιά!

ΠΗΓΉ  http://www.dromosanoixtos.gr/